Hanne sjouwde stenen in Oekraïne: ‘In mijn hoofd en hart ben ik nog daar’

Door: Barbara Schilperoort

“In mijn hoofd en hart ben ik nog daar”, geeft hij toe. “Daar” is het zuidwestelijk deel van Oekraïne, tegen de grens met Roemenië. In gedachten is hij nog op de bouwplaats waar hij een week lang hard werkte aan een nieuw onderkomen voor kinderen uit een weeshuis. Waar hij dag in dag uit met stenen liep te sjouwen. Lachend: “Doe ik anders nooit. Kijk, ik heb ‘office hands’, zoals een Engelse vrijwilliger ze plagend noemde.” Zijn kantoorhanden hanteren op werkdagen normaal gesproken toetsenbord en pen.

Mag ik mee?

Het begon met een mail van een vriend en het verzoek om diens reis naar Oekraïne te sponsoren. Hij ging mee met een van de zogeheten ‘fysieke herstelreizen’ van de Stichting Hope4Ukraine waarbij vrijwilligers meewerken aan de wederopbouw van huizen en het opruimen van puin. “Mag ik mee?” reageerde Hanne prompt. “Al ruim vier jaar wind ik me er verschrikkelijk over op dat Rusland deze oorlog begon. Zomaar zijn buurland binnenviel omdat een dictator met waandenkbeelden droomt van een groot-Russisch rijk. Overgave is geen optie. Dan lijft Poetin het land in en rukt verder op naar Europa. Zó bewonderenswaardig hoe Oekraïners stand houden. Omdat ze ál onze steun verdienen, wilde ook ik wat doen!”

“We zouden eigenlijk naar Kyiv. Maar een week voor vertrek veranderde het plan. Het is er momenteel veel te gevaarlijk. Nee, zelf waren we niet in oorlogsgebied. Anderen met wie we samenwerkten, brachten de oorlog in hun verhalen dichtbij. Mensen uit Irpin, een voorstad van Kyiv, maakten mee dat een drone insloeg in hun woonstraat, 200 meter verderop. Daarbij zijn vijf huizen met al zijn bewoners, huisdieren, huisraad, alle spullen, alle levens met hun herinneringen in één klap weggevaagd. Je kunt het je niet voorstellen, hier, in ons veilige, aangeharkte Nederland.”

Dagboek

Hanne hield een dagboek bij. Over zijn bezoek aan de Heldenbegraafplaats in Lviv, de stad in het westen die ze op de heenreis aandeden: ‘Helemaal van mijn stuk (…) Een totaal zinloze verwoesting van levens, jong, oud, mannen, een paar vrouwen. (…) een bloemen- en vlaggenzee van verlies en trots, voor behoud van de vrijheid. ‘t Is een torenhoge prijs die deze mensen betalen.’

Ontroerend

“Mensen daar verklaarden ons voor gek dat we 2000 kilometer reisden om een week hard te werken. Maar ze waardeerden het ook enorm. Want de gesprekken die we met elkaar voerden, de gezamenlijkheid die we deelden waren minstens zo belangrijk. Elke dag begon met een handdruk en een knuffel. Op de avond voor ons vertrek moesten wij, de vrijwilligers, in een kring gaan staan. Zij vormden een kring om ons heen. Om ons te zegenen, een goede reis naar huis te wensen, te danken voor onze hulp, betrokkenheid en steun.”

De herinnering ontroert hem zichtbaar. De kans is groot dat hij nog eens teruggaat. De urgentie om in actie te komen is nóg sterker dan voor hij vertrok. Helpen kan overigens op vele manieren. Niet iedereen hoeft met stenen te sjouwen…

Meer weten: www.hope4ukraine.nl.