Zeventig katten later heeft Rozenburgse Hannie er nog steeds geen spijt van

Door Kor Kegel

Vier jaar geleden zagen Hannie van Gils-Walraven en haar man Frank een advertentie, waarin het Dierenopvangcentrum Vlaardingen gastgezinnen zocht voor tijdelijke zorg van huisdieren. Ze meldden zich als vrijwilliger en sindsdien hebben ze thuis al zo’n zeventig katten gehad. De meeste gaan, als ze van een wond genezen zijn of kittens hebben gekregen, naar min of meer definitieve adressen. “In het begin was het wel moeilijk om de katten weg te zien gaan, maar bij het asiel zeiden ze: het is allemaal voor het goede doel. Zonder jullie was het met die katten anders afgelopen. Daar troost ik me mee” zegt Hannie.

Frank en zij hebben zelf ook vijf katten. Meestal kunnen deze goed overweg met de opvangkatten, maar de twee moeders hebben de neiging om hun jongen te beschermen. Frank en Hannie houden de eigen katten dan enkele weken op de eerste verdieping, met drie kamers groot genoeg.

De twee opvangkatten die ze nu twee maanden in huis hebben heten Nina en Vogie. Volgens goede gewoonte krijgen de kittens namen waarvan de eerste letter overeenkomt met de voorletter van moeders naam, dus die van Nina heten Nora, Noah, Nike, Nino en Nance en die van Vogie heten Vegas, Vajen, Vance, Vesper en Vigo. “Er zitten twee zwart-witte bij, twee zwarte en vijf cypers. Zo hou ik ze een beetje uit elkaar” zegt Hannie. “Ze zijn allemaal aaibaar. Dat vind ik fijn.”

Nina en Vogie kwamen in april nogal angstig uit het asiel naar Rozenburg. Maar ze voelden zich snel thuis en eenmaal na de worp hadden ze een taak waar dieren vaak beter in zijn dan mensen, namelijk opvoeden.

De kittens zijn nu twaalf weken oud en deze week werden ze gesteriliseerd of gecastreerd. Dat betaalt het Vlaardingse dierenasiel, zoals ook de kosten voor eten, kattenbaksteentjes en eventuele inentingen worden vergoed. Dat wil niet zeggen dat gastgezinnen er alleen de baten van ondervinden. “We hebben wel de verantwoordelijkheid voor goede zorg. Tweemaal hadden we katten die een keizersnede moesten ondergaan. Tweemaal hadden we moederloze kittens die met de fles grootgebracht moesten worden. Dan zit je elke twee uur met een fles en een kitten op schoot. Vijf keer zijn katten bij ons thuis na een operatie hersteld. Soms heeft een kat gebroken teentjes en dan moet dat goed beschermd worden. We hadden zelfs een kat met een gebroken heup. Het is helemaal goed gekomen” zegt Hannie.

Het gaat ook weleens fout. Verschrikkelijk is dat, weet ze uit ervaring. “Maar je leert ermee omgaan, ook weer doordat ze in het asiel tegen je zeggen dat zonder jouw zorgen de kat allang doodgegaan was.”

Ze legt haar ziel en zaligheid in de opvang van hulpbehoevende katten. Tijd voor een andere hobby heeft Hannie niet. Want sinds 2022 werkt ze ook nog in deeltijd als vrijwilliger bij Happiness for Animals aan de Emmastraat.