Twee oude bekenden

Twee jaar geleden zag ik dat de hommels een gaatje in de spouwmuur hadden ontdekt. Ze namen het al brommend in beslag en begonnen er een nest. Goed, dat komt vaker voor. Maar meestal keren ze de volgende jaren niet op het oude nest terug. Met de camera in aanslag probeerde ik de gezellige brommertjes te fotograferen, maar helaas, ze waren me steeds te slim af.

Geërgerd ging ik mijn huis weer binnen en legde de camera even weg. Maar wacht! Op de deur van mijn bezemkast in de gang, zat een zwart iets. Geen vlieg, want het bleef doodstil zitten. Toch de camera maar weer en een glas om het dier te vangen en een envelop om het glas af te sluiten. Zo was het mogelijk deze snuitkever te vangen.

De schade die het kevertje in de tuin had aangericht, was door mij reeds opgemerkt. Snuitkevers bijten ronde gaatjes in de randen van bladeren. Op de foto ziet u de snuitkever die ik gevangen had in het glas.

Leuke beestjes, die snuitkevers (P.oblongus).. Het bolle achterlijf is bedekt met schuinstaande haren. De voelsprieten zijn haaks op de snuit aangebracht. Een snuitkever kan zichzelf vermeerderen door parthenogenese, dus ongeslachtelijke voortplanting. Vanwege het klimaat komen er ook mannetjes voor en dit vind ik heel romantisch: ze paren op een bloem. Het vrouwtje legt de eieren in groepjes in de aarde. De eieren die eerst wit zijn, worden later bruin. De larven blijven in de grond en voeden zich met de wortels van grassen, brandnetels en zuring. Ze verpoppen in de lente hierna.

Wonderlijk is de natuur.