Het was een bloemenzee...

Het werd veel te warm, de bloemen verwelkten waar je bij stond, maar dat deed ik niet want net als de bloemen verwelkte ik zelf ook bijna. Mijn hart is niet tegen zulke temperaturen bestand, ik werd er ziek van. En toch heb ik een tuinslang, lang genoeg om de tuin te besproeien. Maar dat kon ik niet en bovendien als het zou kunnen deed ik het niet. Volstrekt onverantwoord om de tuin te besproeien als de waterstand in de rivieren zo laag is dat de binnenvaartschepen haast niet meer kunnen varen. Twee weken ben ik niet buiten geweest. Ik zag door de ruiten in mijn serre hoe mijn tuin aan het verwelken was. Gelukkig heb ik vaste planten die later in het seizoen bloeien. Deze staan in de knop, klaar om straks van start te gaan.

Onbarmhartig scheen de zon. Het tuintafeltje naast de voordeur, heeft de meeste tijd van de dag schaduw. Daar staan de potjes met mijn lievelingen, de stekjes. De temperatuur was wat gedaald en ik ging kijken naar mijn stekjes. Ze hingen slap over de potjes, het was treurig om te zien. Snel het gietertje gepakt, een paar liter water kan geen kwaad en de stekjes bewaterd. Al na een half uur strekten ze hun ruggen, blij als een kind was ik. Pas toen ik een van de hortensia’s wat serieuzer bekeek, zag ik het: een van de drie stekjes van winterjasmijn, gekregen van een Rozenburgse meneer, was toch in leven gebleven, in dat potje van een hortensia. Fris groen, gegroeid en met vers blad, wat een genot. Eindelijk krijg ik een winterjasmijn in mijn tuin!

Wonderlijk is de natuur.