Kinderen genieten van dagje Drievliet

Door Kor Kegel

“De achtbaan, de achtbaan!” riepen kinderen vol ongeduld. Ze wilden spelen – en dat kan in Drievliet, op tal van manieren. Vroeger kwam elk kind er wel een keer, was het niet met de schoolklas, dan wel met ouders en verzorgers. Tegenwoordig is het niet vanzelfsprekend dat alle kinderen speelse ervaringen opdoen in het amusementspark in Den Haag. Een Rozenburgse familie komt er rond voor uit. “Wij waren nog nooit in Drievliet geweest, omdat het financieel niet haalbaar is. Maar wat hebben de kinderen het geweldig gehad! We zijn Bernardos Dauphin heel erg dankbaar voor deze enorm leuke dag.”

Vrijwilliger

Bernardos Dauphin beaamt dat het een zeer geslaagde dag was. De Rozenburgse 80-plusser is al heel lang vrijwilliger bij Pax Kinderhulp en hij had zich ingezet om tenminste twintig kinderen uit Rozenburg mee te krijgen op het uitje naar Drievliet. In totaal konden vijftig kinderen dankzij Pax Kinderhulp een sensationele dag beleven. Het ging om kansarme kinderen, kinderen met een beperking en Oekraïense kinderen met hun ouders uit Rozenburg.

Een ander gezin uit Rozenburg liet weten dat het voor de drie autistische kinderen een prima dag was, waarbij de prikkels draaglijk waren.

De vader kon met de zoon rustig in de speeltuin zitten en moeder was blij dat de wachttijden voor verschillende attracties niet te lang waren. Zo bleef het beheersbaar. De lunch verliep ook uitstekend. Er was voldoende, ook voor de drie kinderen met autisme en elk hun eigen eetvoorkeuren. Het gezin kijkt dankbaar en tevreden op het dagje uit terug.

Zeus

“Zeus was ons welgezind,” zegt Bernardos, verwijzend naar de Griekse oppergod die over de weersverschijnselen gaat. “De hele dag was het droog en niet te warm, waardoor iedereen kon genieten van alles dat Drievliet te bieden heeft.”

Iedereen was die zaterdag 18 juli om 9.30 uur aanwezig. De spanning was op de gezichten van de kinderen af te lezen. Om 10.00 uur stormden ze naar binnen. Maar vóór ze naar de achtbaan konden, ging het hele gezelschap naar de gereserveerde plaatsen waar ze ’s middags de lunch zouden nuttigen. Zo wisten alle kinderen waar ze na alle ochtendpret naar terug moesten keren. En toen gingen ze op eigen initiatief het avontuurlijke park ontdekken.

Gekomen om te spelen

“Wat een plezier! Een geweldig gezicht hoe de kinderen volop genoten,’ zegt Bernardos. Rond het middaguur verzamelde iedereen zich bij de lunchtafels. Broodjes werden gesmeerd en er werd melk en koffie en zo meer geserveerd. “Het was goed verzorgd en er was meer dan voldoende voor iedereen. Onze complimenten daarvoor. Maar de kinderen hadden een ander idee. Zij hadden de voorraad snoep, chips en koekjes ontdekt. Dat was veel aantrekkelijker. Het kostte wat moeite aan tafel te blijven zitten om in alle rust te eten. Zij waren toch gekomen om te spelen? Na de lunch renden ze dan ook het park weer in naar de achtbaan, de klimrekken en de glijbanen; die waren het meest in trek,” zegt hij.

Tegen sluitingstijd maakte iedereen zich klaar om te vertrekken. De blije gezichten van de kinderen maakten deze dag tot een groot succes. “Dit is de mooiste dag van mijn leven,” zei een kind dolenthousiast. En daar ging het om. Bernardos dankt alle sponsor en donateurs, want anders had het allemaal niet gekund. “Hopelijk tot volgend jaar,” zegt hij.