Deze zomer draait alles om volgen. Het grote volgen. Van mijn hele familie. Als thuisblijver blijft er weinig over dan wat werken, veel (uit)eten, sporten en… het checken van de ‘Zoek mijn iPhone’-app.
Waarom? Het oudste kind fietst in haar eentje door Zuid-Europa. Ze stuurt hooguit een globale route. Wat doe ik? Ik open Google Maps, toets haar huidige locatie én eindpunt in, bekijk hoe lang ze nog moet en hoe stijl haar colletjes zijn. Dan kan ik me de rest van de dag zorgen maken. Vindt ze irritant. Snap ik. Maar hé, ik voel haar vermoeidheid als ze ’s avonds belt en ik begrijp haar frustratie bij alweer een regenbui.
De middelste? In de buurt van Kopenhagen. Auto vol avontuur. Zelfde verhaal. Waar zit ze, waar gaat ze heen? Soms kopieer ik het adres en bekijk waar ze op dat moment uithangt. Beetje eng, ja. Maar dit kind houdt gelukkig van delen. De zorg is dan minder groot.
De jongste bracht vorige maand zijn zus naar het zuiden in zijn vaders auto. 18 lentes jong. 1500 kilometer in zijn eentje terug. Alsof het niets was. Vorige week vertrok hij weer, dit keer naar Zuid-Frankrijk, samen met zijn nichtje om zijn oma, tante en oom te bezoeken.
‘Ik smeek soms om een teken van leven’
En gisteren? Trailrun door de Franse bergen. Ik ‘liep’ mee. Alleen: deze telg houdt niet van appen, bellen, of zijn moeder op de hoogte houden. Ik smeek soms om een teken van leven. Word vrolijk genegeerd. Waarop zijn vader altijd zegt: “Geen bericht, goed bericht.” Ja. Daar heb ik wat aan.
Zus Marjolein maakt een rondreis door Amerika. Doet de gaafste dingen. En hoe heerlijk dat ik haar gewoon kan volgen. ‘We’ deden New York, renden door Central Park, stonden bij het Capitool. Zij snapt me. Stuurt foto’s, antwoorden op al mijn vragen: hoe gaat het, hoe is het eten, wat is stom, wat is fantastisch? Binnen no time: updates. Ik houd ervan.
Onze oudste zus rijdt richting Italië. Haar kan ik niet volgen. Maar ik weet haar route en eindpunt. Al gecheckt op Google Maps. Bedenk me nu dat ik haar ook gewoon kan vragen of ik haar mag toevoegen in ‘Zoek mijn iPhone’. Voor je weet maar nooit ‘-) Of is dat toch een beetje raar?
Ik reageer op elke ping in hun Polarsteps. Geniet van elk spoor dat ze achterlaten. En tot die tijd blijf ik gewoon thuis. Met mijn favoriete app.
En ja… ik weet dat er grenzen zijn. Gelukkig heb ik onbeperkt internet.
Meer nieuws uit Schagen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie