Laten we geloven

Zijn verjaardag wordt elk jaar groots gevierd. Op de dag zelf, met zijn allen. Inmiddels 18 man/vrouw sterk. Traditiegetrouw trekken we lootjes en halen we alles uit de kast voor de meest scherpe gedichten. We eten die avond stamppot met taart toe. En elk jaar komt hij langs. Hij en twee van zijn pieten. Tot grote ergernis van het familielid die woont in het huis waar we het vieren. Het mag de pret niet drukken. Enig toch om in april bolle pepernoten in je zomerjas te vinden?

Pakjesavond

Binnen de familie helaas geen echte ‘gelovers’ meer. Althans, er komt er weer eentje aan. Met haar 1 jaar is ze nu nog te jong. Al heeft ze haar schoen al gezet en wordt ze ongetwijfeld op pakjesavond flink bedeeld met cadeaus. Dat werd ze namelijk vorig jaar al. Toen ze slechts vier maanden oud was.

Puur geloof

Wat ons raakt in het hele Sinterklaasverhaal is de kinderlogica. Deze viert hoogtij deze dagen. Waar wij als grote mensen dingen vaak veel gecompliceerder maken dan dat ze zijn, zijn en blijven kinderen puur. Geen mitsen en maren, geen beren op de weg, geen ‘ja maar’. Puur geloof in de goedheiligman en zijn vrienden. Puur geloof in het verhaal.

We kijken ernaar, bleven het mee en genieten. Zeker nu. Juist nu. Even geen andere shit behalve pepernoten en chocoladeletters. Om 18.00 uur even geen NOS-journaal, maar het Sinterklaasjournaal. Waar het nieuws op de hak wordt genomen en elke dag hele dikke knipogen worden uitgedeeld naar de grote boze mensenwereld.

Laten we er een beetje van leren. Laten we de Sint en Pieten vooral bedanken voor al die blijdschap en glimlachen die zij bij alle kinderen op hun gezichten toveren. Laat ze lekker die paar weken per jaar genieten van extra snoep en extra cadeautjes. Laat ze ons raken. Laten wij met ze meegenieten.

Het leven is soms al lastig genoeg…