Wat te doen met kerst?

Onze bloedjes zijn gevlogen. Twee met de jongste zus naar de wit besneeuwde bergen van Oostenrijk. De andere in colonne met een batterij vrienden richting de Franse sneeuw. Dus blijven wij achter. De ouders van dit goed gelukte gebroed. Met z’n tweeën.

Geen gezamenlijke hardloopsessies in de vroege ochtend. Geen lange ontbijtjes met kaarslicht. Geen spelletje, geen discussies, geen haardvuurtje, borrelplankje en filmpje. Niets. Noppes. Nada. Stilte.

Wat we dan wel gaan doen? De man draait een dienst op de huisartsenpost op kerstavond. Voor mij reden om me aan te melden als extra handje in de hospice. Als bestuurder is het goed om af en toe zelf op de vloer te staan. Te voelen waar het over gaat. Ik onder de pannen, hij ook. Win win. Zou je denken.

Tot blijkt dat mijn dienst om zeven uur begint en die van hem pas om elf. Mannenlogica. Wel zeggen dat je werkt op kerstavond, maar niet wanneer. Dus in plaats van samen nog een paar uur onder de kerstboom lossen we elkaar keurig af. Er valt een stilte. Niet slim, zie ik hem denken. Dan gaat er een lampje branden. Hij gaat gewoon mee naar de hospice.

Best handig, denk ik. Hoeven we de huisartsenpost niet te bellen als een van onze gasten een dokter nodig heeft. Hij is dichtbij. Dichtbij de gasten en dichtbij mij.

Al kan het ook zomaar zijn dat ik uiteindelijk helemaal niet hoef te draaien. Omdat er voldoende vrijwilligers zijn. Omdat het klopt. Omdat er mensen opstaan, juist op dit soort avonden.

En dan is er ineens ruimte. Voor samen zijn. Voor aanwezig zijn. Voor gewoon er zijn, zonder functie, zonder rol, zonder schema. Deze kerstavond krijgt zo een andere lading.

Wat vaststaat, is dat we worden ondergedompeld in het warme, liefdevolle sausje van aandacht van de verpleegkundigen en vrijwilligers van dienst. Want dat kunnen ze bij onze hospice.

Warmte bieden. Zorg dragen. Dagen toevoegen aan het leven. En deze keer zijn de man en ik er samen. Aanwezig. Dichtbij. In deze stille nacht.