
We gingen het oude jaar uit met veel knallen. De laatste knallen. Volgend jaar geen vuurwerk meer. Maar die knallen stonden voor meer. Voor lijstjes. Plannen. Ambities. Alles op scherp. In januari noemen we dat goede voornemens. In mei heet het gewoon een besluit. Of: een andere weg.
Ons lijstje. Kort. Helder. Onhaalbaar volgens sommigen. Geen alcohol tot eind januari. Daarna met mate. Of alleen met onze maten. Geen kleding meer kopen. Zeker niet online. Dus op dag één schreven we ons uit bij alle nieuwsbrieven. Weg. Geen aanbiedingen. Geen koopdrang. Geen jij verdient dit jurkje. Elke dag tienduizend stappen. Waarom niet. En dan de belangrijkste; We gaan ons niet meer ergeren aan anderen. Punt. Amen.
Dat bleek meteen een lastige. Want winter. Een paar sneeuwvlokken en heel Nederland gaat op pauze. Het leven dus ook. Afspraken worden gecanceld. Ook bij Pand Raak. Scholen dicht. We gaan massaal weer online. Paniek in de appgroepen omdat de trein niet rijdt. Dat kan. Dat mag.
Wat vooral fascineert, is wat we dan de hele dag doen. Want iedereen blijft binnen. Series aan. Soep op het vuur. Nog een keer naar buiten kijken. Nog een appje sturen dat het echt niet verantwoord is. Ondertussen staat het werk stil, verdampt de omzet, blijven koffies ongedronken en vergaderingen ongevoerd. Slecht voor de handel, maar blijkbaar collectief geaccepteerd.
Wat niet kan, vinden wij, is het gezeur. Het klagen. Het nietsontziend afzeiken van mensen die gewoon hun werk doen. Bij het spoor. Op het vliegveld. Bij luchtvaartmaatschappijen, de bezorgdiensten. Nee, onze infrastructuur is niet gebouwd op bar winterweer.
Ja, we moeten alles uit de kast halen om wegen en rails enigszins begaanbaar te houden. En nee, we zijn geen Oostenrijk, Zweden of Zwitserland. Daar is het maandenlang winter. Hier niet. Investeren voor iets dat zelden voorkomt is niet rendabel. En dat is logisch.
Het leven is niet maakbaar. Het (openbaar) vervoer ook niet. Dus. We leggen ons erbij neer. We buigen mee. We tonen veerkracht. We denken in oplossingen. En soms houden we gewoon even onze mond. Zo. Dat is eruit. Hopelijk onze laatste ergernis ooit.
We trekken onze sneeuwschoenen aan en gaan naar buiten. Stevige wandeling. Bar weer. Leeg hoofd. En tijd genoeg nu we niet meer drinken, shoppen én ergeren. Komen we toch weer aan die tienduizend stappen.






Meer nieuws uit Schagen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie