Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #8: Van wie is dat diploma eigenlijk?
SCHAGEN – De eindexamens zijn begonnen. En dus breekt voor veel gezinnen een spannende periode aan. In haar tijdelijke online dagboek schrijft Marjolein Deutekom openhartig, herkenbaar en met humor over het leven als examenmoeder. Vandaag: dag acht.
De eindexamenkandidaat heeft het zwaar. Na een slecht gevoel bij Engels, wordt de gebruikelijke ‘ging goed’ deze keer gevolgd door een ‘nou ja, redelijk goed’. De man had een black-out bij Economie, kwam tijd te kort en heeft niet alle vragen ingevuld. Echter, optimistisch als hij is, blijft hij positief. Het grote rekenen is begonnen. “Als ik nu een 5.7 voor eco haal en een 6.7 voor Frans dan komt het allemaal goed.” Mijn geknepen billen, knijpen zich nog iets harder samen. De vlag op donderdag 11 juni lijkt heel ver weg.
We moeten echter door. De laatste is na dit lange Pinksterweekend pas.
Strenge ouders?
Alle tijd om nu even niets te doen. Al blijft het gesprek er tijdens het avondeten over gaan. Waarom wij er zo bovenop zitten, zo verdomde streng zijn en eigenlijk alles bij elkaar opgeteld zeer onredelijke ouders zijn. Want hé, de man heeft het in een rechte lijn naar 6 VWO geschopt, dus vanwaar de twijfel over zijn kunnen?
Ik draai het om en leg uit dat mede dankzij onze niet aflatende motivatie (een ander woord voor strengheid) om hem verder te brengen en te zorgen dat hij het beste uit zichzelf haalt, is hij daar waar hij nu is. “Dus jij wilt zeggen dat ik dankzij jullie mijn diploma haal?” Is daarop zijn reactie.
En nu hij dat zo stelt, zitten we gewoon een keer op één lijn. Ik geloof er zeker in dat onze strenge zetjes helpen. Dat een eindtijd op de zaterdagavond bijdraagt aan betere schoolprestaties. Dat je van je eigen geld verdienen vanaf je twaalfde wijzer wordt. En dat het elke dag eten van groenten en fruit ervoor zorgt dat je fijner in je vel zit.
“Dan beweer je nu zeker ook, dat mijn diploma ook een beetje van jou is?” Wederom ben ik het met hem eens. Het wordt steeds leuker aan de eettafel. Aan mijn kant dan. “Wat dacht je ervan als ik bij de uitreiking mee naar voren loop en ook mijn handtekening zet? Lijkt mij eigenlijk volkomen terecht”, zeg ik zonder enige twijfel en begin hardop te lachen. De man lacht niet mee. Hij weet waar ik toe in staat ben.
Uiteraard doen we dit niet. Uiteraard is het allemaal zijn verdienste. Slagen of zakken. Het is om het even. Het feit dat hij het tot deze zesde klas heeft geschopt hadden niet veel mensen hem gegeven, toch deed hij het. En alleen dat feit al is super knap en maakt mij en de eindexamenvader natuurlijk heel trots. Ongeacht of die vlag straks uithangt.
Seven down, een te gaan.
Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.
Meer nieuws uit Schagen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie