Nico Epskamp vanuit Amerikaanse gevangenis: ‘Schagen is mijn thuis’

Door: Sanne de Weger

Epskamp werd in 2011 in de Dominicaanse Republiek gearresteerd op verdenking van een poging om cocaïne per privévliegtuig naar Europa te vervoeren. Het toestel had een Amerikaanse registratie. Na elf maanden gevangenschap in La Romana werd de zaak in de Dominicaanse Republiek gesloten. Vrij kwam hij echter niet. Buiten de gevangenispoort werd hij opgepakt door Interpol, overgebracht naar een militair vliegveld en zonder proces op een toestel van de Amerikaanse Drug Enforcement Administration (DEA) gezet. In de lucht werd hij ‘formeel’ gearresteerd en overgevlogen naar de Verenigde Staten.

22 jaar

Uiteindelijk veroordeelde een Amerikaanse rechter hem in 2015 tot 22 jaar cel. Inmiddels is Epskamp zijn vijftiende jaar detentie ingegaan. Hij zit in een federale ‘low security’ gevangenis in Fort Dix (New Jersey).

‘Woedend ben ik’

“Woedend ben ik”, zegt hij. “Woedend op mezelf dat ik in deze ellende ben beland. Ik was directeur van Bonjo, een belangenorganisatie voor (ex)gedetineerden. Ik maakte een krant. Dat leven had ik nu nog kunnen hebben.”

Nog groter is zijn boosheid over de rechtsgang. “Er was geen enkele reden om deze zaak in een Amerikaanse rechtbank te behandelen. Het was ambitie van aanklagers en drugsagenten. De rechter besloot na negen maanden dat het kon, op kwalijke gronden.”

Over zijn gezondheid is hij opvallend nuchter. “Mijn huisarts noemt me een gezonde 74-jarige. Alles gaat wat trager, maar ik heb geen klachten.”

Dorps leven

Het leven in Fort Dix beschrijft hij bijna als dat van een dorp. “Ik sta vroeg op, luister radio, ontbijt, kijk nieuws. Er is een bibliotheek, een gym, yoga, tai chi, sportvelden, een atletiekbaan. Er zijn muziekruimtes, kerkdiensten, lezingen van onder meer Princeton University. Na de lunch, een massale aangelegenheid waarbij 1800 gedetineerden in één uur tijd eten, is er tijd voor een dutje of een rondje over de track.”

‘Ik doe niet aan zelfmedelijden’

Hij verblijft in een tweepersoonskamer op de begane grond. “Grote ramen die open kunnen. Relatief comfortabel, dat wel.” Maar makkelijk wordt het nooit. “Ik doe niet aan zelfmedelijden. Eenzaam ben ik niet. Mijn familie staat volledig achter me. ‘Beken maar, pap, we willen je terug’, zeiden ze. Maar bekennen zat er voor mij niet in.”

Minecraft en FIFA

Het contact met zijn kinderen en vijf kleinkinderen houdt hem overeind. “Ik heb maandelijks een aantal belminuten en toegang tot e-mail. De jongste zei laatst dat hij me Minecraft en FIFA gaat leren. Wat kan daar tegenop?”

Samen met vriend Ted Sluymer zette hij de website KidnappedbytheUSA op, waarin hij zijn zaak en die van anderen beschrijft. “De VS halen jaarlijks honderden mensen op uit internationale wateren, vaak zonder proces. Dat mag blijkbaar.”

‘Ik volg het Schager nieuws’

En Schagen? “Ik volg alles. De nieuwbouw, het Makado, winkels, horeca. Ik wil weer fietsen door de wijken, de stad voelen. Ik heb hier mijn geschiedenis: Magnusbuurt, Groen Schagen, OJEE, Popweekend, Jazzweekend. Schagen is mijn thuis.”

Of hij terugkeert? “Er zijn meerdere pogingen gedaan, sommige met steun van de Amerikaanse overheid. De rechter hield het tegen. Er lopen nog procedures. Ik geef niet op!”

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.