Herinneringen aan Cees Geel (61): ‘Hij deed anders dan anderen. Dat was Cees.’

Als ik aan Cees denk en alle herinneringen die de afgelopen dagen bovenkomen, kan ik dat niet in één woord vatten.

Onze moeders, Lena en Sien, waren zussen. Ze werden geboren in Schagen, in een groot gezin met zeventien kinderen. Ook Cees en ik zijn in Schagen geboren en opgegroeid. We woonden schuin tegenover elkaar in de Kanaalstraat, midden in het centrum. Cees was zes jaar ouder dan ik en we waren allebei een nakomertje. Dat was een van de eerste dingen die ons bond. We hadden bovendien allebei een overbezorgde moeder, ook dat schepte een band.

Cees was fan van de rockband KISS, speelde basketbal en had regelmatig vrienden over de vloer bij ‘ome Cees en tante Lena’. Later ging hij uit in café Piet Pann op de Markt. Helaas mocht ik door ons leeftijdsverschil toen nog niet mee.

Toen Cees naar Amsterdam vertrok om Nederlands te studeren, merkte ik pas echt dat hij er niet meer was. Ik miste het om even de straat over te steken en te kijken waar hij mee bezig was. Was hij zich aan het verkleden? Een optreden van KISS aan het nadoen? Hij was altijd in voor een grap, trok de gekste bekken en genoot van het verrassingseffect. De acteur zat er toen eigenlijk al in.

Ik vond dat als klein meisje geweldig. Hij deed anders dan anderen; dat maakte Cees.

Wat niet veel mensen weten, is dat Cees prachtig kon tekenen. Een paar jaar geleden stuurde hij me nog een tekening van hemzelf met zijn dochters, gemaakt door iemand anders. Er zat veel humor in verwerkt, precies zoals hij zelf was.

Ook zijn liefde voor taal was bijzonder. Misschien verklaart dat wel waarom hij eerst Nederlands ging studeren. Later kwam dat ook van pas in zijn werk als voice-over. Taalfouten in kranten en tijdschriften kon hij slecht verdragen. Dan stuurde hij mij weleens een screenshot om zich daar met een knipoog over te beklagen.

Amerika was zijn droom

Naast de grappenmaker voerden we ook serieuze gesprekken. Zeker toen we ouder werden, deelden we dromen en spraken we veel over het leven. Tijdens een familieverjaardag vertelde Cees als tiener al dat hij graag naar Amerika wilde om acteur te worden. Dat was zijn droom. Wat ben ik blij dat hij zijn droom heeft kunnen waarmaken en er zijn beroep van heeft gemaakt.

Ik heb hem in veel rollen zien schitteren, maar zijn rol in het toneelstuk Heeren van de Thee heeft mij altijd bijzonder geraakt. Soms was het vreemd om hem op het toneel te zien. Je hoorde zijn vertrouwde stem, maar zag iemand anders. Dat vond ik juist zo knap. Daar zag je zijn vakmanschap, zijn opleiding en zijn perfectionisme.

Voor mij zijn vooral de persoonlijke momenten goud waard. De spontane ontmoetingen in Amsterdam. Even een telefoontje: "Ben je thuis?" Of: "Kom je naar Piet de Gruyter?" De gesprekken na een theatervoorstelling, verjaardagen met de familie en zijn aanwezigheid bij mijn boekpresentatie in 2015, waar hij zo mooi sprak over vrouwenkracht en onze moeders.

‘Die gesprekken ga ik missen’

Cees was lief, slim en had een scherp inzicht in mensen. Daar konden we uren over praten of appen. Die gesprekken ga ik ontzettend missen.

Misschien nog wel mooier dan de acteur was de vader die hij was. Zijn oudste dochter noemde hij naar zijn moeder Lena, later werd Fien geboren. Regelmatig stuurde hij mij foto’s en filmpjes van zijn meiden, thuis of tijdens een reis. Hij glunderde van trots.

Naast de acteur die Nederland kende, was Cees voor ons een geliefde broer, oom, neef, vriend en collega. Maar bovenal was hij de trotse vader van zijn twee dochters, Lena en Fien, die hun vader veel te vroeg moeten missen.

Myranda Smeelen-Stoop

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.