Na 40 jaar en ruim 1200 leerlingen is het zover voor juf Ellen uit Schagen: ‘dít is het moment om te stoppen’

Ellen zet deze punt niet omdat ze het zat is, niet omdat ze geen energie meer heeft, niet omdat ze het niet meer leuk vindt. Ze doet het omdat ze dol is op getallen. En veertig jaar rond, wéér op 11 september, is mooi. En 11 september is een beladen dag. Het is precies 25 jaar geleden dat een vliegtuig de Twin Towers invloog. Bovendien is Ellen nu 63 jaar oud en ze is geboren in 1963. “Het is rond. Het klopt voor mijn gevoel. Dit is het moment”, vertelt ze in de koffiekamer/lerarenkamer van de school aan de Langestraat in Schagen.

‘We hebben zo’n hecht team’

Zodra Ellen over het onderwijs praat spat de passie er vanaf, je vóelt dat dit haar roeping is. Ze heeft in al die jaren nooit een kind in de klas gehad dat ze niet leuk vond. Geen dag gehad dat ze met tegenzin naar school fietste. Geen moment dat ze heeft getwijfeld of ze niet eens iets anders moest gaan doen, of een andere school zou opzoeken. De Aloysius is het voor haar. Waarom? “Het team. We hebben zo’n goed en hecht team. Terwijl er ook in dat team natuurlijk heel veel wisselingen zijn geweest. Maar ik heb altijd het gevoel gehad: wij zijn er voor elkaar. Wij helpen elkaar. Wij kunnen lachen en praten met elkaar. Het heeft altijd goed gevoeld.” Ze begon en ze eindigt op deze katholieke basisschool in het centrum van Schagen. In de beginjaren heeft ze – omdat ze boventallig raakte – een klein uitstapje gemaakt naar scholen in Den Helder en Julianadorp. Toen ze werd gevraagd om terug te komen naar de Aloysius twijfelde ze geen moment.

Gecompliceerde enklebreuk

Deze laatste dagen op school voelen vreemd aan voor Ellen. Drie weken voor de zomervakantie brak ze haar enkel. Deze gecompliceerde breuk gooide op vele vlakken roet in het eten. Want ze maakte de laatste weken voor de groep niet mee. Miste juffendag. En ging met een rotgevoel de zomervakantie in. Dit schooljaar heeft ze geen eigen klas meer en dat voelt gek. “Ik ondersteun deze weken groep 8. Dat is een grote groep en ik probeer de juf en de kinderen dit schooljaar goed te helpen opstarten.” Haar enkel is nog dik en er blijkt een schroef in de plaat in haar voet los te zitten. “Ik heb altijd al gezegd dat er een schroefje bij mij los zit haha”, grapt Ellen. Feitelijk zit ze nog in de ziektewet. Maar vanuit de ziektewet haar prepensioen ingaan was geen optie. “Absoluut niet. Ik wil op een goede en mooie manier afscheid nemen. Door de school lopen, de kinderen en collega’s nog meemaken. En proberen te beseffen dat dit straks voorbij is.”

100-jarig bestaan van de school

Een van de hoogtepunten was toen ze samen met Annemarie Baars 25 jaar op de Aloysiusschool werkte. Het tweetal werd thuis opgehaald, er was een uitgebreid ontbijt gemaakt en het was de hele dag feest. “Dat was ontzettend leuk. Maar ook denk ik aan het 100-jarig bestaan van de school. Toen heb ik allerlei interviews afgenomen, onder andere met Thijs Boontjes, met Wim Settels en meneer Snaas. Oud-leerlingen en onderwijzers. Heel leuk om te doen!”

Zodra Ellen terugblikt beseft ze ook, je vergeet veel dingen. “Elk schooljaar een nieuwe klas. Nieuwe kinderen. Dat zijn dat jaar míjn kinderen. Daar ligt je focus op, die wil je helpen zich te ontwikkelen. Als tip aan mijn collega’s zou ik willen geven: houd een dagboek bij. Gewoon de leuke dingen die kinderen zeggen en doen, de speciale momenten, schrijf ze op. Want je vergeet ze. Had ik het maar gedaan”, stelt Ellen.

Het sociaal emotionele aspect

Ondanks alle veranderingen die ze heeft meegemaakt in het onderwijs ziet Ellen wel de gemene deler: “Uiteindelijk komt het steeds op hetzelfde neer: je wilt dat het kind zich goed kan ontwikkelen. We blijven zoeken: wat is nou de beste manier? Het allerbelangrijkste blijft wat mij betreft het sociaal emotionele aspect. Een kind moet fluitend naar school toe gaan en zich beschermd voelen. Voelen: juf kent mij, juf ziet mij, juf hoort mij. Het is belangrijk dat je een vertrouwensband opbouwt. Als je dat hebt, komt de rest vanzelf wel”

Na 11 september zit het erop voor Ellen. Waar ze naar uitkijkt? “Gewoon de vrijheid hebben om niks te moeten. Je agenda is leeg. Je vult hem in zoals jij het wil.” En wat gaat ze missen? “Ik ga zoveel missen: het team ga ik heel erg missen. Ik vind ze stuk voor stuk leuk. Maar natuurlijk ook de kinderen. Ik vind het zulke leuke kinderen allemaal en ook de ouders! Heb altijd goed contact met ouders gehad.”

Rots in de branding

Ellen vertelt dat in tijden van persoonlijke strubbelingen of problemen school een rots in de branding voor haar was. “Die problemen schoof je hier naar de achtergrond. Kinderen zijn altijd vrolijk! Hier ging de knop om en bám je stond weer volop in het leven. Het gaf bijzonder veel afleiding en positieve energie.” En energie, dat heeft Ellen in overvloed. “Ik was hier altijd voor 7.30 uur al. Dan was het nog lekker rustig. En kon ik mijn gang gaan bij de printer. Ik vond het leuk als iedereen binnen kwam druppelen. Ik slaap verrekte weinig! Mensen vragen regelmatig: ben je niet moe na zo’n dag? Nee, moe zijn ken ik niet!”

‘Het komt altijd goed’

De huidige generatie leerkrachten zou Ellen één ding willen meegeven: “Oordeel niet op het gedrag van een kind. Daar ligt altijd een onderliggende oorzaak achter. Gedrag komt voort uit dingen die hij of zij heeft meegemaakt, gehoord of gevoeld. Probeer te achterhalen waarom een kind zich zo gedraagt. En als ik tegen kinderen iets zou mogen zeggen: geloof in jezelf. Er zit veel meer in jezelf dan jij denkt. Vertrouw erop dat het lukt en dat het goedkomt. Uiteindelijk komt het ook goed! Iedereen komt op zijn pootjes terecht. Als je maar gelukkig bent in datgene wat je doet.”

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.