Marjan (80) uit Schagen trotseert de Inca Trail: ‘Ik dacht echt dat ik niet verder kon’

Ooit hoorde ze tijdens haar werkzame leven op OSG Willem Blaeu in Alkmaar van een collega over de Inca Trail. Ze kreeg foto’s te zien, hoorde verhalen aan en raakte geïnspireerd. Toch kwam het er in het leven van Marjan de Weerd uit Schagen niet eerder van om deze uitdaging aan te gaan. Echtgenoot Hans was er fysiek niet toe in staat en was bovendien minder avontuurlijk ingesteld dan zijn vrouw. Na zijn overlijden in februari 2025 ging Marjan door een zware periode van rouw.

‘Het is nu of nooit’

Ergens in die tijd borrelde Peru weer op en verdiepte ze zich in de reis. “Ik heb dit altijd een keer willen doen en voelde ook wel: het is nu of nooit. Ik boekte de reis, huurde een privégids in en vloog voor het eerst in mijn leven businessclass”, vertelt Marjan.

Vlak voor de reis haperde haar lichaam. Een verandering in medicatie bracht extreme stramheid, wat je nou precies niet wilt als je de Inca Trail gaat lopen. “Ik twijfelde enorm. Gaat dit wel goed? Opstaan uit de stoel of uit bed ging moeizaam. De trap in huis nemen was een hele klus. Hoe ging ik dit doen in Peru?” De enige oplossing was: de medicatie terug veranderen. Het werkte.

Extreme hoogte

Eenmaal aangekomen in het land dat ze ‘betoverend mooi’ noemt begon het wennen aan de extreme hoogte. “Hier moet je echt een paar dagen voor uittrekken. Veel mensen worden hoogteziek. Ik heb mensen zien afvallen gedurende de trail, puur omdat ze deze voorbereiding niet hadden getroffen”, blikt Marjan terug.

‘De nachten waren vreselijk’

Nog met enigszins pijnlijke knieën begon ze aan de trail. Dag 1: De lange aanloop en de eerste klim. Deze dag liep ze 7 tot 8 uur, samen met haar privégids die Marjan goed in de gaten hield. Op moeilijke stukken nam hij haar rugtas over en begeleidde hij haar met zijn wandelstok langs spannende punten. Ze legden zo’n 15 kilometer af. De nacht sliepen ze in een kampement, vlak onder de boomgrens. Deze plek is berucht om de kou. “Ik vond de nachten echt vreselijk. Ik trok alle kleren aan die ik bij me had. Zette zelfs een muts op. Het slapen ging slecht en de omstandigheden waren erbarmelijk. Een normaal toilet was er niet en ik vond het behoorlijk vies”, stelt Marjan.

De Monsterdag

Dag 2 staat bekend als ‘De Monsterdag’, je legt zo’n 15 kilometer af met twee klimmen en een afdaling. Marjan: “Loodzwaar. Ik heb echt een paar keer op het punt gestaan om de handdoek in de ring te gooien. Ik dacht echt dat ik niet verder kon. Maar dan hoorde ik de stem van Hans in mijn hoofd: ‘Kom op Mar, je kunt het!’ en daar kreeg ik zo’n boost van kracht van. Ik ging door.”

De beloning kwam op dag 3

Dag 3: De nevelwoud-finale naar Machu Picchu. “Ik hoor vaak dat dag 2 echt als de zwaarste dag wordt gezien. Maar voor mij was dag 3 minstens zo zwaar”, blikt Marjan terug. De eerdere wandeldagen en de slechte nachten begonnen zijn tol te eisen. Maar ze zet door. “Als ik iets wil, doe ik het. Ik wilde dit zó graag goed volbrengen. Het mooie is: alles is opeens zo onbelangrijk. Je bent puur op jezelf aangewezen. Op jezelf en je gedachten. Ik dacht aan Hans, aan de kinderen en kleinkinderen en bleef gaan.”

De beloning kwam toen het op dag 3 al avond werd. Samen met haar ervaren privégids liep Marjan Machu Picchu binnen.

“Ik kon wel lachen en huilen tegelijk. Voelde me zo trots, blij, opgelucht en sterk. Ik zie deze reis als een grote healing. Ik had dit echt nodig na mijn periode van diepe rouw. Ik voel me nu fysiek en mentaal sterker dan op de heenreis. Ik kan het echt iedereen aanraden. Ga dit doen. Je zult er geen spijt van krijgen!”

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.