Door: Charlotte de Koomen

Ze won in haar carrière al vier Gouden Kalveren. Ze speelde in ‘Nynke’, in ‘De Poolse Bruid’ en onlangs nog in ‘De Joodse Raad’. Haar doorbraak bij het grote publiek was haar rol in de serie ‘Penoza’. Daarin speelt ze Carmen van Walraven en is ze moeder van een gezin en tegelijkertijd hoofd van een drugskartel. Op dit moment werkt ze in België op de set van ‘Jonah was here’. Ze speelt er de rol van een moeder die op haar eigen manier omgaat met de dood van haar zoon.

Pareltjes

“Het is een heel mooi script. Een treurig verhaal over een man en een vrouw die een kind verliezen. Ze gaan allebei heel verschillend om met dit verlies. Ik speel een bijrol. Ik denk dat het totaal aantal draaidagen vijfentwintig is en daarvan ben ik er vijf bij. Ik vind dat moeilijker want je bent minder onderdeel van het geheel. Het is lastiger om te ontspannen en ik ben eigenlijk best verwend geraakt door hoofdrollen. Maar wat voor mij het belangrijkst is, is onderdeel zijn van goede verhalen. Pareltjes waar je deel van bent. De beroemde regisseur Stanislavski zei; ‘Er zijn geen kleine rollen, er zijn alleen kleine acteurs’.”

Kers op de taart

Het feit dat ze al meerdere Gouden Kalveren heeft gewonnen wil niet zeggen dat ze achterover leunt tot een script voorbijkomt dat ‘winpotentie’ heeft. “Nee, helemaal niet. Kijk, een Gouden Kalf winnen is een kers op de taart, maar van veel taart word je dik. Ik lees een script op een heel andere manier. Ik lees meestal eerst alleen de dialogen in het script, daarna kan ik als acteur mijn eigen verbeelding laten gaan en die gaan projecteren op de tekst. En ik moet ook altijd nog auditie doen hoor.”

Een mooi alibi

Ze is, zegt ze, geen ‘method actor’, dat wil zeggen dat ze niet haar eigen leven en/of verdriet gebruikt om in een rol te komen. “Al Pacino en Dustin Hofman zijn echte method actors. Ze plaatsen hun eigen autobiografische ervaringen op de situatie van het script. Ik heb de neiging dan niet te willen delen. Je kan jezelf wel afvragen hoe jezelf in die situatie zou reageren, maar dat weet je bij heel veel dingen niet. Ik heb nog nooit een moord gepleegd, maar in mijn werk mensen al vaker dingen aangedaan. Spelen is soms een mooi alibi om dingen te kunnen uitzoeken die je in het echte leven niet meemaakt. Ik stel me liever voor dat... Dat wil niet zeggen dat de emoties niet heftig zijn. Ik kom na zo’n draaidag fysiek moe thuis.”

Weinig grenzen

Monic zegt bijna altijd ‘ja’ als haar een rol wordt aangeboden. “Ik moet wel, want je kan wachten tot je een ons weegt als je alleen maar hoofdrollen wilt spelen. Ja, ik heb wel eens een rol geweigerd. In een verhaal over een pornografische schrijver, moest ik op iemands gezicht plassen. Dat werd van onderaf gefilmd. Daar heb ik voor bedankt. Dat was voor mij een grens, maar eigenlijk zijn er verder weinig grenzen.”

Ochtendmens

“Ik voel gezonde, lichte spanning”, zegt ze wanneer we het hebben over haar komst naar het Scagon de Luxe theater. “Ik heb al lang niet op het podium gestaan. Dat zijn ook vaak avondvoorstellingen en dat is het zware aan toneel. Ik ben meer een ochtendmens. Toch zou ik wel weer voor een goed verhaal de theatervloer op gaan. Of zelf iets maken. Of met muziektheater. Ik vind het fijn om muziek te maken. In taal en met gitaar. Ik heb nog veel dromen, maar ik houd ze klein. Het is altijd onzeker wat er op je pad komt , maar dat houdt het ook spannend. Mijn vak is nooit saai, je handelt als het ware in verhalen, emoties en dromen. Het is een mooi vak. Nog steeds.”

Tegenkleuren bedenken

Monic gaat het hebben over de samenwerking in de filmwereld en over de magie van spelen. Daarbij geeft ze voorbeelden. Wat doet ze als acteur en wat gebeurt er op een filmset. “Ik wil graag een set maken waar ik wil laten zien hoe je als acteur met alle departementen samenwerkt. Tot in de kleinste details. Ik wil bijvoorbeeld laten zien hoe een scène verandert als de set-dresser een stoel net even anders neerzet. Een conflict is een wezenlijk onderdeel van verhalen. Op het moment dat er in Penoza een aanslag op mij gepleegd werd in een supermarkt en ik door de autodeur moest vliegen, zong ik van te voren het liedje ‘J’aime, j’aime la vie’. De contrasten worden dan groter. Daarmee kan je spelen. Tegenkleuren bedenken, daar wordt het spannend van. Het geheel is meer dan de som der delen. Je tilt elkaar op met een goede samenwerking op de set.”

Kunst Verklaard met Monic Hendrickx, 19 mei om 20.15 uur in het Scagon de Luxe theater in Schagen. Kaarten kosten 15 euro en zijn verkrijgbaar via www.scagondeluxe.nl.