We waren erbij. Bij de magie die Harry Styles heet. Dochter B. nodigde me uit voor hét concert van het jaar voor miljoenen fans. Mijn voorbereiding bestond uit het luisteren van zijn setlist op Spotify. Ik moest erachter komen wat deze prachtige Engelse jongen nou zo speciaal maakte. Een gewone jongen uit Worcestershire Engeland.
Maar de magie zit niet alleen in zijn muziek. Sterker nog: er bestaan technisch betere zangers. Maar Harry heeft iets. Hij voelt tegelijkertijd onbereikbaar én dichtbij. Hij kijkt naar vijftigduizend mensen alsof hij in een klein café staat. Geeft mensen het gevoel dat ze gezien worden. Dat mysterie is een groot deel van zijn aantrekkingskracht. En gek genoeg: het werkt. Zelfs helemaal bovenin op de achterste rij.
De Johan Cruijff ArenA zat vol jonge fans uit heel Europa. De ‘Harries’. Verwachtingsvol. Prachtig gekleed. Glitter, stropdas, blote schouders, zelfvertrouwen en onzekerheid tegelijk. Klaar voor de avond van hun leven.
Maar wat mij misschien nog wel het meest raakte, was de verbinding tussen die fans onderling. Liefdevol. Open. Vanaf het eerste nummer zongen ze mee, dansten ze met onbekenden en zochten ze contact met elkaar alsof ze elkaar al jaren kenden.
Geen hysterisch spektakel
De avond geef ik daarom een dikke tien. De show zelf, om de echte fans een beetje te sparen, een klein zeventje. Want als je vijftigduizend mensen wilt vermaken, dan mag het van mij af en toe best wat harder knallen. Meer vuurwerk. Meer verrassing. Maar misschien is dat juist het punt. Harry heeft dat helemaal niet nodig. Geen hysterisch spektakel. En toch hangt zo’n hele Arena aan zijn lippen. Dat is ergens ook bloedirritant knap. En misschien is dát uiteindelijk zijn echte talent. Niet zijn muziek. Niet zijn kleding. Niet eens die beroemde glimlach waar een complete Arena van begint te gillen. Maar het feit dat hij een wereld heeft gebouwd waarin duizenden jonge mensen zich veilig voelen. Waar ze schaamteloos mogen dansen, zingen, huilen, overdreven doen, verliefd zijn op het leven of juist even totaal de weg kwijt. Waar wildvreemden in glittertop elkaar vasthouden alsof ze vrienden zijn.
En terwijl we na afloop tussen richting uitgang huppelden, dacht ik ineens: misschien draait het bij Harry Styles helemaal niet om Harry. Misschien draait het om zijn Harries. Om ergens bij horen in een tijd waarin zoveel mensen zich juist los voelen van elkaar. Om gezien te worden. Om één avond waarop niemand te veel is, te druk, te gevoelig of te anders.
Harry en zijn Harries. Ja hoor. Ik snap het inmiddels wel.
Meer nieuws uit Schagen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie