Bas en Ela zien elke maand hun pleegkind tot rust komen

Door Kor Kegel

Het is een jongen met een rugzak en hij kan humeurig zijn, maar Bas en Ela merken uit alles dat de jongen er elke maand naar toeleeft om bij hen in Schiedam te komen. Hij heeft er zijn eigen kamer met zijn lievelingsknuffels en favoriete kinderboeken, maar hij kan er net zo goed bij zijn als Bas en Ela visite hebben. “Zo leert hij dat het heel vertrouwd kan zijn met goede vrienden over de vloer”, zegt Ela.

“Het is heel fijn om te merken dat het invloed heeft op hoe hij zijn eigen netwerk vormt. Vooral als we in ons tuinhuisje zijn op Vijfsluizen, maakt hij vriendjes als hij gaat fietsen. We zeggen hem dat hij niet de brug over de Poldervaart over mag, maar dan heeft hij toch ruimte genoeg om te spelen en de omgeving te verkennen. Dat geeft hem rust en plezier.”

Even alleen

Ze merken het elke keer weer als hun pleegkind arriveert. Hij komt tot rust. Als hij behoefte heeft om even alleen te zijn, kan hij zich terugtrekken op zijn kamer. En als hij gezelligheid zoekt, komt hij er in de keuken en huiskamer lekker bij zitten en raken ze in gesprek.

“Hij leert zijn angsten te overwinnen. Elke maand hier zijn maakt het verschil in zijn jonge leven”, zegt Bas. “Onder andere doordat hij in een gezinsleven heel andere dingen leert dan op een groep verblijven, waar hij één van de zovelen is. Bij ons staat alleen hij regelmatig in het middelpunt.”

Geen spijt

Om privacyredenen blijft de voornaam van de jongen achterwege. Bas en Ela zijn immers niet de biologische ouders en ze willen behoedzaam zijn, terwijl ze in het kader van de Week van de Pleegzorg toch bereid zijn om over hun ervaringen te vertellen. Het komt erop neer dat ze totaal geen spijt hebben dat ze zich in 2022 aanmeldden als pleegouders en snel een kind toegewezen kregen.

Ze wisten van tevoren niet of het een jongen of een meisje zou zijn en welke achtergrond het kind zou hebben. “Dat maakte voor ons niet uit. Omdat we allebei een hulpverleningsachtergrond hebben, stonden we overal voor open”, zegt Ela. “Als je je openstelt om een kind te helpen dat liefde en aandacht nodig heeft, dan vind ik dat je je ook volledig open moet stellen en elke kind met toewijding tegemoet te treden.”

Nooit terrein af

Bas en Ela werken allebei in de jeugdzorg. Beroepshalve hebben ze dus al betrokkenheid bij de pleegzorg en ze vinden het vanzelfsprekend dat ze er in hun privébestaan ook mee bezig zijn. Ela vertelt: “Ik liep stage in de jeugdzorg en zag veel kinderen die alles op één terrein hadden. Ze woonden op het terrein, ze hadden er school, ze sportten er, maar ze kwamen nooit dat terrein af. Ik dacht al gauw graag iets voor een van die kinderen te willen betekenen.”

Goed contact

Pleegzorg bestaat in vele vormen. Er zijn pleeggezinnen waar het kind elke dag woont, voor korte of lange tijd. Er is grote behoefte aan pleegouders. Organisaties als Enver, iHub, Timon, William Schrikker en Jeugdformaat zijn even blij met pleegouders die een kind elk weekend willen opvangen, om het andere weekend of één keer in de maand. De hulpverleners onderhouden een goed contact met de pleegouders.

“Wij krijgen goede begeleiding”, zegt Ela. “Ze maken echt tijd voor ons. Ik vind ze superbetrokken. Dat mag best wel eens gezegd worden.”

De jongen uit Barendrecht werd al op zijn derde jaar uit huis geplaatst. Hij woonde in pleeggezinnen en in groepen. Zijn moeder is vorig jaar overleden. “Als hij bij ons is, doen we altijd iets extra, zoals naar de begraafplaats gaan waar zijn moeder gecremeerd is. Het gaat erom dat hij zich ontwikkeld tot een begripvol mens met zinvolle ervaringen en dat wij blij zijn dat hij deze bij ons mag opdoen”, zeggen Bas en Ela.