Je kunt Gül een duizendpoot in vrijwilligerswerk noemen: ‘Ik zou het voor geen goud willen missen’

In deze rubriek worden Schiedammers geportretteerd, die een positieve bijdrage leveren aan de stad of de maatschappij. Dit keer vertelt duizendpoot Gül Vurun over het vele vrijwilligerswerk, wat ze doet.

Gül was drie jaar oud, toen ze met haar ouders vanuit Turkije naar Nederland emigreerde. Ze groeide op in Schiedam, ging naar school en kwam vervolgens te werken bij de afdeling Burgerzaken van de gemeente Vlaardingen, eerst als baliemedewerker en later als coördinator. Dat heeft ze 27 jaar met veel plezier gedaan.
Maar vanwege reuma en artrose kreeg zij steeds meer gezondheidsklachten en kon ze haar werk uiteindelijk niet meer uitvoeren. Ze werd afgekeurd en kwam thuis te zitten. “Dat was niets voor mij. De muren kwamen op mij af en ik voelde mij een zombie worden met alle medicijnen, die ik moest innemen tegen de pijn. Ik wilde wat gaan doen.” Gül ging op zoek naar vrijwilligerswerk.
Ze begon met twee dagdelen per week op de basisschool van haar dochter om te helpen in de schoolbieb of te assisteren bij activiteiten. Toen haar dochter naar de middelbare school ging, wilde Gül weer op zoek gaan naar ander vrijwilligerswerk. Dat werden verschillende baantjes, van rolstoelwandelen tot tot het assisteren bij modeworkshops voor jonge meiden. Ze werd actief voor de Zonnebloem als begeleider bij uitstapjes en sinds vier jaar is zij algemeen bestuurslid bij de huurdersbelangenorganisatie van Woonplus.
Gül is ook jarenlang mantelzorger geweest voor haar ouders, wat ze met veel liefde heeft gedaan. Inmiddels zijn beide ouders overleden, waarvan haar moeder recent. “Ik ben nu bezig met de rouwverwerking. Het doen van vrijwilligerswerk helpt mij om afleiding te hebben”, vertelt Gül.
Tegenwoordig is haar week goed gevuld. In de ochtend moet ze het rustig aan doen vanwege de artrose, maar in de middag heeft ze tijd voor vrijwilligerswerk.
Zo werkt Gül op de maandagmiddag als gastvrouw bij het Erasmusziekenhuis in Rotterdam, waar ze bezoekers ontvangt en begeleid naar de afdelingen. Op de donderdagmiddag gaat ze naar de Maastuin, een educatieve buurtuin in de wijk de Gorzen, waar buurtbewoners samen komen om te tuinieren en elkaar te ontmoeten. Vroeger kwam Gül daar ook vaak met haar moeder, toen ze mantelzorger was. “Nu ik hier zelf vrijwilliger ben, is voor mijn gevoel de cirkel rond.” Op vrijdagmiddag helpt Gül een handje mee bij de Herbergier, een woonvoorziening voor dementerende ouderen in Schiedam Centrum. Sinds kort is ze ook nog fietsmaatje en fietst ze, wanneer het mogelijk is, elke week een rondje met iemand, die dat zelf niet meer kan.
Op de woensdagmiddag bezoekt Gül vaak de 99-jarige Annie Kloosterman, die nog zelfstandig woont in de Heijermansflat in Schiedam. Ze drinken dan samen een kopje koffie, praten over wat er in de wereld speelt en delen hun gezamenlijke hobby haken en breien. Via de Oproepcentrale kwam Gül tien jaar geleden in contact met mevrouw Kloosterman. Bij de kennismaking bleek het te klikken en de eerste afspraak werd snel gemaakt. Ze kennen elkaar inmiddels goed en hebben ondertussen al heel wat lief en leed gedeeld. “Mevrouw Kloosterman voelt een beetje als een moeder voor mij, nu mijn eigen moeder er niet meer is”.
Je kunt Gül een duizendpoot in vrijwilligerswerk noemen. Ze kan enthousiast vertellen over wat ze allemaal doet. Het geeft haar een goed gevoel om een ander te helpen en ze vindt het leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. “Wanneer ik vrijdag over de markt in het centrum loop, kom ik veel mensen van het vrijwilligerswerk tegen en maak ik vaak een praatje. Daar word ik heel erg blij van. Ik zou het allemaal voor geen goud willen missen.”