Het spreekuur van dierenarts Marjolein: Waterpret

Bandit, een enthousiaste Friese Stabij kwam onlangs bij ons in de praktijk na een heerlijke dag aan zee. Voor Bandit was het strand één groot speelparadijs: rennen achter ballen aan, zwemmen door de golven en eindeloos apporteren. Wat zijn baasjes niet hadden gezien, was dat hij tijdens het spelen grote hoeveelheden zeewater had binnengekregen.

Toen Bandit later op de dag thuiskwam, leek hij aanvankelijk alleen wat moe. Maar al snel begonnen de klachten. Hij werd rusteloos, ging braken en kreeg diarree. Vervolgens begon hij wankel te lopen en reageerde hij minder alert op zijn omgeving. Zijn bezorgde eigenaren twijfelden geen moment en namen direct contact op met onze praktijk.

Bij onderzoek ontstond al snel het vermoeden van een zoutwaterintoxicatie. Wanneer een hond te veel zeewater drinkt, stijgt het natriumgehalte in het bloed. Hierdoor raken de vochtbalans en de werking van belangrijke organen verstoord. Vooral de hersenen zijn gevoelig voor deze veranderingen. In ernstige gevallen kunnen spiertrillingen, toevallen, bewustzijnsverlies, hartritmestoornissen en zelfs overlijden optreden. Een zoutintoxicatie kunnen honden ook krijgen bij inname van strooizout, keukenzout en of bijvoorbeeld na het likken aan een zoutliksteen in een weiland.

Bandit werd opgenomen voor intensieve behandeling. Het is daarbij belangrijk om het zoutgehalte gecontroleerd te corrigeren. Met zorgvuldig toegediende infusen en voortdurende monitoring, zagen we gelukkig langzaam verbetering. Na een spannende periode begon Bandit weer zichzelf te worden: alert, vrolijk en vooral hongerig.

Veel hondenbezitters weten niet dat zoutwaterintoxicatie een reëel risico vormt. Vooral honden die fanatiek apporteren in zee of voortdurend happen naar golven lopen gevaar. Zorg daarom altijd voor voldoende vers drinkwater tijdens een strandbezoek en let op signalen van misselijkheid, braken of gedragsveranderingen na het zwemmen. Gelukkig liep het voor Bandit goed af.