Het spreekuur van dierenarts Marjolein: De spanning liep hoog op!

Iedere dierenarts kent het: vele dieren stappen kwispelend de spreekkamer binnen, anderen zouden liever direct rechtsomkeert maken. Piet, een prachtige Mechelse herder, behoort duidelijk tot die laatste categorie. Een imposante hond met een groot hart, maar een nog grotere hekel aan het onderzoeks­tafereel.

Zijn eigenaar probeerde hem gerust te stellen. Een aai over zijn kop, een bemoedigend woord, een koekje op zijn tijd. Toch bleef Piet gespannen. Heel gespannen. En toen gebeurde het. Voor wie het niet weet: honden hebben anaalklieren. Kleine geurklieren naast de anus, bedoeld voor communicatie tussen honden. Als een hond erg schrikt of veel spanning ervaart, kunnen die klieren zich spontaan legen. Dat is volkomen normaal. Alleen… de geur is helaas allesbehalve prettig!

Precies op het moment dat ik Piet onderzocht, besloot zijn lichaam dat het tijd was voor een volledige leging. Toen het onderzoek klaar was en nog voordat iemand kon reageren, schudde Piet zich uitgebreid uit. Zo’n heerlijke ‘ik ben weer klaar-schudbeurt’ die elke hondenbezitter kent.

Alleen stond zijn baas nét iets te dichtbij. Met militaire precisie vloog een flink wolkje anaalkliervocht door de lucht. Rechtstreeks… in de open mond van zijn eigenaar. Er viel een seconde stilte waarin iedereen besefte wat er zojuist is gebeurd. Meneer begon te proesten. Ik keek naar de eigenaar. De eigenaar keek naar mij. Piet keek vooral opgelucht.

En toen begonnen mevrouw en ik hard te lachen. Gelukkig kon meneer er ook om lachen. ‘‘Nou’’, zei hij terwijl hij naar een glas water greep, “hier zullen jullie wel hard om lachen bij de volgende teamborrel!” Geloof me: je kunt in dit vak nog zoveel studeren, nascholingen volgen en ervaring opdoen, maar op sommige momenten bereidt geen enkel leerboek je voor.

Piet verliet de praktijk een stuk ontspannener dan hij was binnengekomen. Zijn eigenaar ook, al heeft die thuis vermoedelijk toch eerst nog een paar keer zijn tanden gepoetst. Sommige consulten vergeet je niet door een bijzondere diagnose. Andere… door een geur die je nog lang bijblijft.