Parkeertarief zit taalvrijwilliger GertJan Brevaart dwars

DOOR PETER SPEK

Dat zou meer bezoekers aan het centrum kunnen trekken en dat is weer goed voor de ondernemers. Maar zover is het nog lang niet, maar dat de hoge parkeertarieven een veel besproken onderwerp is, laat Vlaardinger Gertjan Breevaart weten als hij als taalvrijwilliger in de bibliotheek na afloop van zijn les een fors bedrag moet betalen. “Wekelijks kom ik in de bibliotheek aan de Waalstraat. Ik probeer daar een van oorsprong Colombiaanse vrouw bij te spijkeren op het gebied van de Nederlandse taal”, begint hij zijn verhaal. “Uitdagingen genoeg, het Nederlands is zeker niet eenvoudig. Spaanstaligen zijn bovendien ook nog eens gewend aan een heel snelle uitspraak van hun moedertaal. Het Japans en het Spaans zijn daarin wereldwijd koplopers. Als je dan het Nederlands ook snel gaat uitspreken, onbewust, je bent het immers gewend, dan komt dat je verstaanbaarheid zeker niet ten goede. Rust in het spreken en eerst nadenken zijn dan ook aspecten waaraan ik als taalvrijwilliger aandacht moet schenken, zo lijkt mij.”

“Langzamer spreken heeft echter een nadeel, tenminste, als je in een Vlaardingse parkeergarage staat: doordat de les langer duurt nemen de parkeerkosten toe, in elk geval statistisch. Na een fijne les is het afrekenen bij de parkeergarage op het Liesveld dan ook een deceptie van vanjewelste: ik mag, voor 90 minuten parkeren, van 14.44 tot 16.14 uur, een bedrag van €6,50 afrekenen”, aldus Gertjan Breevaart in zijn reactie. “In de veronderstelling dat er vast iets niet klopt, stuur ik toch maar even een mailtje naar APCOA, de beheerder van de betreffende parkeergelegenheid. Tja, met een tarief van €2,15 per 44 minuten, wat ik had kunnen weten, moet ik drie keer €2,15 betalen. Die laatste twee minuten doen mij de das om. En voor de afronding van €6,45 naar €6,50 heeft men geen verklaring… Precies anderhalf uur parkeren betekent dus echt €6,50 afrekenen. In het Vlaardingse centrum.” Zo’n vijftien jaar geleden zette Gertjan Breevaart zijn auto in een parkeergarage in de Spaanse stad Ávila, met toen ongeveer 60.000 inwoners. “Dat scheelt niet eens zo heel veel met Vlaardingen. Hoe lang ik er gestaan heb, en wat het tarief was, ik weet het niet goed meer. Maar ik weet nog wel dat er toen per minuut werd afgerekend. Spanjaarden hoeven niet zo snel te spreken’, lacht hij. Niet om binnen de 88 minuten te blijven. In ieder geval niet in Ávila. Er is daar immers geen Vlaardingse parkeertariefstructuur. Een week later ben ik maar weer op de fiets naar de bibliotheek gegaan, en dat is ook eigenlijk veel beter.”