Column: Vlaardingen mist een stadsmarinier
Ooit van een stadsmarinier gehoord? Vast niet, want wij wonen in wat ze nog steeds hardnekkig de Haringstad noemen. Daar lopen we soms wat achter. Zo is ook Haring uit Vlaring vergane glorie. Dan kan ik wel gaan pronken met mijn leeftijd en daaraan vastklinken, dat ik vlaggetjesdag heb meegemaakt en op zo’n dag ooit op een echte logger heen en weer naar Maassluis mocht meevaren. Viswinkels. Visboeren. Loggers. Het is echt voorbij. Vergaan sentiment. We hebben nu andere zaken: bommen, granaten en kappers. Zelfs brandweermensen kunnen al geen dutje meer doen. Bang is als ze zijn voor boeven, die ruitentikkertje spelen.
Dat kan een stadmarinier ook niet voorkomen. Die is, zoals in Rotterdam al vele jaren het geval is, op andere tijden en plekken bezig. Die signaleert wat er in een wijk speelt of nodig is. “Stadsmariniers hebben de vrijheid en ruimte om oplossingen voor problemen te ontwikkelen. Zij hebben eigen middelen en een duidelijke koers om een passende aanpak neer te zetten.”
Daar heb je wat aan. Hier in Vlaardingen moeten we het zelf maar uitzoeken. Waar dat toe leidt? Naar een werkwoord, dat qua klank identiek is. Jawel, goed geraden: naar lijden. Gelukkig springt Heel de Stad dan in de bres. Ron Boers cs mogen dan wel niet in het college vertegenwoordigd zijn, ze bestoken de nieuwe bewindvoerders met zaken, die u en mij dwars zitten. Met zaken, die niet kloppen en directe aanpak vereisen. Bravo. Een zelfbenoemde stadsmarinier.
Heeft u ‘m al voorbij zien komen op Facebook en/of Instagram. Met een geheven (het stadsbestuur waarschuwend) vingertje en gestoken in het opvallende helgele Heel-de-Stad shirt. Prachtig. Ik vrees echter dat zijn acties net zoveel opleveren als de lawine vragen, die hij jaarlijks op het college van B&W afvuurt. Weinig dus. Mijn sympathie heeft hij echter wel.
Misschien kan hij ook eens op de Burgemeester A. van Walsumlaan langs komen. Dat moet hij dan niet via de Heusdenslaan doen. Anders stoot hij de neus aan het stevige hek, dat het verbindingsbruggetje al maandenlang afsluit. “Het ding is niet veilig meer”, werd me in maart verteld. Dat begrijp ik. “Er is een offerte aangevraagd”, volgde drie maanden later als stand van zaken. Inmiddels zijn we bijna wéér een kwartaal verder. Geen actie te zien. De hekken staan er nog, vastgesnoerd door tyraps. Alleen het onkruid tiert er nu welig.
Waar blijft de stadsmarinier om het ongemak en de onmin van bewoners op te tekenen en op des wethouders tafel neer te leggen?
Meer nieuws uit Vlaardingen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie