Dertigste Indië-herdenking op begraafplaats Emaus

Enkele tientallen mensen werden door Burgemeester Zevenbergen toegesproken en verrast met zijn persoonlijke Nederlandse ervaring aangaande de Indische baboe die in zijn kinderjaren op de Veluwe verantwoordelijk was voor zijn opvoeding. “Ik ben eigenlijk wel blij dat ik hier en nu recht aan haar kan doen.”

De herdenking was voor sommige aanwezigen een onverwacht emotioneel moment. Vanwege het eigen Indisch zijn en vanwege de familiebanden met de uitgezonden militairen. Ook na 80 jaar bleken dit factoren die hen toch niet in de koude kleren waren gaan zitten. Een enkele nazaat miste ook de naam van oom of vader op de herdenkingssteen, zoals Chiel Maat. “Alle gevallenen zijn hier en nu in onze gedachten, ook al staan zij niet op de steen. Maar hopelijk kunnen we toch meer recht aan hun vermelding doen” aldus de IBV voorzitter.

Namens college van B&W werd door de burgemeester een bloemstuk gelegd, waarna door de aanwezigen zonnebloemen werden gelegd. Nieuw Guinea-veteraan Jan Verhart (‘Ik wordt binnenkort 89’) bracht groet aan de driekleur en de kameraden, waarna enkele jonge veteranen de vlag in top brachten ‘ten teken van bevrijding’.

De herdenking had ‘s middags in restaurant De Baron in de Watertoren een cultureel vervolg. De 18-jarige (vierde generatie) Yadie Anis Vogelaar gaf een lezing over de Indische roots van Anis catering, die zij met haar overgrootmoeder door de tijd heen terug had gevolgd tot ver in Indonesie.

“Oma Letti schreef vanaf 1938 haar receptenboekje. De reis was heel dubbelzinnig. Ik proefde de oorsprong van de recepten, de prachtige vriendelijkheid van de mensen, maar toch geen culturele verbinding. En plots op een militaire begraafplaats Menteng Pulo wel de emotie.”

Het gezelschap van Indische mensen, veteranen en totoks ging gezamenlijk aan tafel voor de Vredesmaaltijd ‘Nasi Boengkoes’, waarbij alle aspecten van het vroegere en hedendaagse Indische leven in Nederland tijdens het eten de revue passeerden.