VFC bezorgt SuperKwekker indrukwekkend afscheid

“Zelfs toen ik een paar uur geleden het sportpark opliep had ik geen flauw idee wat me ging overkomen”, reageert de 36-jarige afzwaaier vrijdag na de huldiging en het klaterende applaus dat vanaf de volle tribune over hem heen daalde.

Het was zijn tweede afscheid. Twee jaar geleden speelden de emoties hoog op na de laatste wedstrijd van VFC’s zondagelftal. Nu wist hij het droog te houden en knuffelde zijn enkele jaren oude zoon, die eerder vanachter het gaas met ‘papa, papa” liet blijken zijn grootste fan te zijn. ”En in februari komt er nog een kleine bij”, verklapt hij. Het thuisfront vraagt zijn aandacht. “Het was dus tijd om de druk, die voetballen in het eerste en de training oplegt, weg te nemen.”

Hij meldt zich voortaan bij het derde elftal en treft daar de voetbalmakkers, die al eerder een stapje terug deden. Dat waren ook de tegenstanders, waarmee hij in zijn laatste VFC 1-wedstrijd de spreekwoordelijke degens kruiste. Scheids Wim Roozeboom had geen kind aan de mannen, die zijn afscheid mede vorm gaven.

Als tienjarige meldde hij zich ooit op de Sportlaan, om zeven jaar later als verdediger zijn debuut te maken in het eerste (toen nog zondag) elftal. Daar kwamen na zeventien jaar twee seizoenen in de zaterdag bij. “Hij laat een bijzondere erfenis na. “Mede door zijn loyaliteit, betrokkenheid en voorbeeldfunctie”, schetst de club zijn verdiensten. “Met zijn enorme loopvermogen (mede opgebouwd door zijn passie voor de marathon, red), techniek en spelinzicht werd hij een schakel op het middenveld.”

En ontwikkelde zich uiteindelijk bij de zaterdag tot topscorer. Met in het eerste seizoen 11 en daarna 14 doelpunten. Ook om die reden gaan ze hem missen.