Gert Blankestijn stopt: de tandartsstoel waarin velen zich op hun gemak voelden

door Stella Schaper

Het vooruitzicht van pensioen bevalt hem goed. „Het zou fijn zijn om de wekker niet te hoeven zetten.”

De beslissing om te stoppen was niet gemakkelijk. In al die jaren zag Blankestijn patiënten opgroeien. Sommigen kwamen later met hun eigen kinderen naar zijn praktijk. „Je hebt toch een bepaalde band met veel mensen.” Dat bleek ook toen hij op 21 juli zijn patiënten per mail liet weten dat hij met pensioen ging. De reacties kwamen van alle kanten.

Inmiddels staat er een tafel vol wijn, cadeaubonnen en heel veel kaarten met lieve teksten. „Daar word ik wel een beetje verlegen van.” Op 12 september volgt nog een afscheidsreceptie.

Blankestijn begon op 21 augustus 1989 in Schiedam. De tandartspraktijk die hij overnam aan het Van Rijkpad telde toen ongeveer 800 patiënten. Inmiddels zijn dat er bijna 2000. De keuze voor het vak lag niet van jongs af aan vast. Sterker nog: als kind was Blankestijn zelf bang voor de tandarts. „Je werd toen nog behandeld zonder verdoving en ik had een gebit waar altijd iets mee was. Qua angst voor de tandarts ben ik een ervaringsdeskundige. Dan is toch ergens goed voor geweest.”

Misschien verklaart die ervaring ook zijn manier van werken. Blankestijn wilde niet alleen naar een gebit kijken, maar vooral naar de persoon die in zijn stoel zat. Hij legt rustig uit wat hij gaat doen en houdt rekening met angst en pijn. Sommige patiënten raakten hun angst uiteindelijk helemaal kwijt. Een enkeling voelde zich zelfs zo ontspannen dat die in de tandartsstoel in slaap viel.

Ook met kinderen probeert Blankestijn angst te voorkomen. Ze komen al op jonge leeftijd mee om hun tandjes te laten tellen. Na afloop wacht een klein cadeautje. Zo raken ze gewend aan de halfjaarlijkse controle. Dat contact met patiënten was een belangrijk onderdeel van zijn werk. Voor en na een behandeling was er tijd voor een praatje en regelmatig werd er gelachen, want het is lastig kwebbelen in de stoel.

In 37 jaar maakte hij ook bijzondere situaties mee. Zo waren er patiënten van Driemaasstede die met een ander gebit naar de tandarts kwamen. Veel gebitten werden niet meer teruggevonden. Een simpel stickertje met de naam in het gebit maakte uiteindelijk een einde aan de verwarring.

Zijn praktijk wordt overgenomen door tandarts D. Hildenberg uit Vlaardingen. Blankestijn kent hem goed. Hildenberg en hij zitten samen in het bestuur van de kring Schiedam, Vlaardingen, Maassluis en Maasland. Hildenberg had eerder al gevraagd of hij het patiëntenbestand mocht overnemen wanneer Blankestijn zou stoppen. Voor Gert was het belangrijk dat zijn patiënten bij iemand terechtkomen die hij vertrouwt. „Het is een zeer betrouwbare en deskundige tandarts.”

De maand september houdt Blankestijn vrij. Daarna is hij nog niet helemaal klaar met de tandheelkunde. Vanaf 1 oktober gaat hij op vrijdagochtend met protheses werken. „Ik vind dat wel relaxt om te doen.” De rest van zijn tijd krijgt een andere bestemming. Blankestijn is 65 jaar, gezond en wil meer tijd hebben voor zijn dementerende moeder, die in het midden van het land woont. Ook wil hij tijd doorbrengen met zijn eerste kleinkind.

Het is een afsluiting van een lange periode waarin vele Schiedammers plaatsnamen in de tandartsstoel. Maar vooral ook een periode waarin een tandarts met een eigen ervaring met angst veel mensen hielp om zich juist in die stoel op hun gemak te voelen.