Column Alexander Noordijk: ‘We kennen elkaar toch?’

Onze stand was de Growing Wall of Love. Een muur die gedurende de avond letterlijk groeide door de verhalen van mensen. Bezoekers konden een hart pakken, daarop iets schrijven wat hen bezighield en het vervolgens aan de muur hangen. Liefdevolle woorden, wensen, gedachten, soms een heel persoonlijk verhaal. Tussen al die harten zag ik ineens één zin die me raakte: ‘Kent iemand mij echt zoals ik ben?’ Een jongen had het geschreven. Ik zag hem staan en vroeg: ‘Wat bedoel je daarmee?’ Zijn antwoord ben ik niet snel vergeten. Je komt mensen tegen bij de bakker, vertelde hij. In de supermarkt. Op straat. Misschien op zondag in de kerk en daarna bij het koffiedrinken. We kennen elkaars gezichten. We groeten elkaar. We vragen: ‘Alles goed?’

Maar kennen we elkaar ook werkelijk? Wow. Want hoeveel tijd geven we iemand eigenlijk om op die vraag ‘Alles goed?’ iets anders te antwoorden dan: ‘Ja hoor’? Ik moest denken aan een vreemd verhaal uit de Bijbel. En met vreemd bedoel ik ook echt vreemd. Het gaat over een man die Bileam heet en onderweg is op zijn ezel. Bileam denkt precies te weten waar hij naartoe moet. Maar onderweg ziet zijn ezel iets wat hij zelf niet ziet. Het dier weigert verder te lopen. Bileam wordt kwaad, duwt, trekt en slaat het arme beest. Totdat — en nu wordt het verhaal echt bijzonder — de ezel begint te praten. Een pratende ezel. Je hoeft niet gelovig te zijn om de humor daarvan te zien. Maar onder dat wonderlijke verhaal zit een behoorlijk actuele boodschap: soms denken wij dat we alles prima zien, terwijl we blind zijn voor wat zich vlak voor onze ogen afspeelt. Misschien geldt dat ook voor mensen. We zien de buurvrouw die haar boodschappen doet. De man die iedere ochtend met zijn hond loopt. De jongen achter de kassa. De oudere die altijd alleen koffie drinkt. Degene die op zondag twee rijen achter ons in de kerk zit. We zien gezichten.

Maar zien we mensen? Misschien draagt iemand verdriet waar niemand naar vraagt. Misschien voelt iemand zich al jaren alleen terwijl hij iedere dag tientallen mensen spreekt. Misschien vraagt iemand zich af of hij werkelijk zichzelf mag zijn. Misschien heeft iemand een verhaal dat nog nooit verteld is, simpelweg omdat niemand ooit de tweede vraag stelde. Die jongen bij de Growing Wall of Love leerde mij die avond iets. Hij had geen lange toespraak nodig. Geen ingewikkelde discussie over geloof, kerk, LHBTI+ of samenleving. Alleen een hart en zes woorden: Kent iemand mij echt zoals ik ben? Misschien is dat wel een mooie vraag voor onze eigen straten, buurten, dorpen en kerken. De volgende keer dat we iemand bij de bakker, in de supermarkt, op straat of bij de koffie ontmoeten, kunnen we natuurlijk gewoon zeggen: ‘Hé, alles goed?’ Maar misschien kunnen we daarna nog even blijven staan. Kijken. Luisteren. En een tweede vraag stellen. Want soms heb je blijkbaar een pratende ezel nodig om te ontdekken wat je al die tijd niet hebt gezien.