Connie Meijer reed 40 jaar geleden in het geel, maar overleed 4 jaar later in Naaldwijk

Door Gerard S. Verver

De Nederlandse kampioene uit 1984, die in dat jaar ook de eerste Tour de Féminin reed, even het geel om de schouders had en op de Champs Élysées de slotrit op haar naam schreef, maakte zich in 1988 op voor de Olympische Spelen. Alleen had ze op die zeventiende augustus toen ze in Naaldwijk voor een criterium op haar witte fiets stapte de kwalificatie voor de Spelen in het Zuid-Koreaanse Seoul nog niet in huis. Dat hield haar ongetwijfeld bezig. Maar was niet de oorzaak van haar val in één van de Naaldwijkse straten. Het lichaam liet haar, veroorzaakt door een, zo bleek later, hartstilstand in de steek. Ze reed tegen een dranghek en tuimelde van haar fiets. Niemand kon haar redden.

Haar overlijden deed iedereen, die haar van nabij kende, pijn. Zo jong nog. Ambitieus en vastberaden. Gebroken in de knop. Gestorven in het harnas. Pas 25 jaar. Ze zou op de Spelen voor een plek op het ere-platform en een medaille gaan. 

Ze zou op de Spelen van 1988 voor een medaille gaan

Het was van de ene op de andere minuut voorbij. Later op die dag stuurde de KNWU, toen nog onwetend van wat er in Naaldwijk gebeurd was, haar de bevestiging van de Olympische kwalificatie en Olympische kleding.

Gedreven als ze was, had ze zich met tomeloze inzet voorbereid op de Spelen. Het moest één van de hoogtepunten van haar carrière worden. De frêle Vlaardingse bleef ondanks alle successen wel gewoon het meisje uit de wijk Vettenoord. Voor iedereen aanspreekbaar en benaderbaar. Ze werd nationaal en internationaal gezien als een met veel talent gezegende grootheid. Zonder poeha, zonder poespas. Voor bezoekers van de benedenwoning in de Wagnerstraat stond de deur gastvrij open en de koffie te pruttelen. Daar deed ze haar verhaal. De jongens van de landelijke nieuwsmedia stonden in de rij. Toch bleef ze de bescheiden Vlaardingse sportvrouw. Die, ook aan de lokale journalisten, enthousiast haar verhaal deed. Over wat haar dreef. Over de doelen en over het trotse gevoel, die die reeks mooie en bijzondere prestaties gaf.

De witte fiets 

Een week na die dramatische zeventiende augustus vulden vele honderden de aula van de Vlaardingse begraafplaats Holy. Ze liepen stilzwijgend achter de baar mee naar haar laatste rustplaats. Ze had het Olympische trainingspak aan. En op de kist lag de witte fiets, waarop ze zoveel successen behaalde en van plan was nog meer te oogsten. Dat beeld staat voor wie er bij was, zelfs zoveel jaar later, vast nog op het netvlies.

Ze zou inmiddels een zestiger zijn en de doorkomst van de Tour de France Femmes op maandag 12 augustus niet aan zich voorbij laten gaan. Eerbetoon is er vanaf zondag 11 augustus. Dan is er die dag en maandag op Zomerterras en vanaf 16 augustus op het Stadsstrand een, door Citymarketing VlaardingenPartners samengestelde expositie over de Vlaardingse wielerhistorie en Connie Meijer. Dat zou ze waarderen. Met wel, bescheiden als ze was, een kanttekening: “Doe maar gewoon.....”