Op de pijp met... Marjolein van der Wilk

Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl

Bij Kiboe in Poeldijk komen kinderen graag dieren knuffelen. Marjolein van der Wilk (35) kwam er ook als kind en runt nu samen met haar vriendin Sandra Noordermeer al jarenlang de dierenweide. Zij geven leiding aan het team vrijwilligers dat veel werk verzet. “Zonder vrijwilligers is het niet te doen.” Marjolein woont met haar vriend Jos Terlouw in Capelle aan den IJssel. Samen hebben ze twee dochters: Livia en Demi. Verder in dit verhaal een kort gastoptreden van vrijwilligster Dionne van Dijk.

Waar kom je vandaan? 

Ik ben geboren en getogen in Poeldijk, samen met mijn broer. Mijn vader was keurmeester groente en fruit op de veiling, maar is jong overleden. Mijn moeder werkte ooit ook op de veiling, maar is later ook wel bekend geworden in het Westland als schrijfster en trouwambtenaar.

En wat wilde je zelf worden toen je klein was? 

Ten ik heel jong was, juffrouw. Maar eenmaal op school wist ik al vroeg dat ik iets in de evenementenbranche wilde doen. Na de Regenboogschool in Poeldijk, die nu overigens niet meer bestaat, ging ik eerst naar de havo op het ISW Tiendweg. Maar ik was aardig aan het puberen en school had niet zo’n prioriteit, dus stapte ik over naar het vmbo in Poeldijk. Daarna MBO toerisme en vervolgens HBO Vrijetijdsmanagment in Breda. Daar heb ik weer een jaar overgeslagen, dus zo heb ik de tijd wel weer aardig ingehaald. Daarna heb ik een aantal jaar bij verschillende evenementenbureaus gewerkt. Maar toen Livia geboren werd , bleek dat toch lastig. In de evenementenbranche is het altijd werken op vreemde uren en met onverwachte zaken. Dus toen ben ik wat anders gaan doen. Ik werk nu in de softwarebranche.

Dat is iets heel anders… 

Ik programmeer zelf niet hoor. Ik ben Product Owner bij een bedrijf dat software ontwikkelt voor accountants- en administratiekantoren. Mijn werk is om de wensen van de klant te vertalen naar het product. Daar komt ook veel organiseren bij kijken, en je werkt met mensen. Dus helemaal anders is het niet.

Wilde je niet liever met dieren werken? 

Juist niet! Ik wilde van dieren niet mijn beroep maken, juist omdat ik het te leuk vind als hobby.

Hoe raakte je betrokken bij Kiboe? 

Ik kwam er als kind zelf. Zo oud is het al. Op een gegeven moment, rond 2010, zocht de gemeente naar vervanging omdat er geen beheerdersgroep meer was. Ik zat toen op het vmbo Poeldijk en de gemeente benaderde de school met de vraag of zij niemand wisten. En de school dacht toen aan Sandra Noordermeer en mij.

Waarom dachten ze aan jullie? 

Wij hadden toen zelf al wat diertjes op een veldje bij een tuinder. Onze ezel ‘Mien’ (die is zelfs een Westlandse bekendheid geworden) en wat geitjes en konijntjes. Maar wij moesten daar op termijn ook weg. Dus toen zijn we met de gemeente in gesprek geraakt. Wij konden er wel tijd insteken, al was die ook beperkt, maar geen geld. Er is toen besloten dat Kiboe geen kinderboerderij meer zou zijn maar een dierenweide.

Maakt dat uit? 

Ja, als dierenweide heb je minder verplichtingen, bijvoorbeeld als het gaat om je openingstijden. Sandra en ik hebben het toen verdeeld: ik zou de woensdagmiddag regelen, zij de zaterdag. En samen pakken we de extra activiteiten aan. Op het moment zijn we alleen op zaterdag open, omdat het voor mij lastig is vanuit Capelle de woensdagmiddag te regelen.

Eigenlijk is het ook geen werk voor twee mensen… 

Nee. Daar kwamen we snel achter en we hebben toen een club mensen om ons heen verzameld. Eerst vriendinnen en kennissen, later ook anderen. Inmiddels zijn we met twaalf vrijwilligers. Maar dat is eigenlijk nog krap als je bedenkt dat we per week veertien diensten draaien.

Wat houdt zo’n dienst in? 

Een dienst duurt ongeveer anderhalf uur en wordt door één persoon gedaan. De ochtendtaak is om ervoor te zorgen dat dat de dieren naar buiten gaan, en verder verzorg je dan de binnenboel: de stallen en de hokken binnen. De middagploeg doet de buitenboel en brengt de dieren weer naar binnen. Zelf doe ik meestal de externe contacten, zoals met de gemeente of de dierenarts, en ik organiseer ook vaak de kinderfeestjes en de jaarlijkse Open Dag. Sandra coördineert vooral de vrijwilligers.

Maar je zou er wel wat vrijwilligers bij kunnen hebben… 

Ja. Maar dat is dus best lastig. In coronatijd wilde iedereen wel. Toen heb ik zelfs nee moeten verkopen aan mensen die mee wilden helpen. Maar nu alles weer gewoon draait, is het lastig.

Jij bent zo’n vrijwilligster, Dionne? 

Ik kom al vanaf mijn achtste op Kiboe, en toen ik twaalf was ging ik echt meedoen en diensten draaien. Het was leuk, want ik werd overal in meegenomen. Werken met de dieren is fijn en afwisselend. Iedere dag is weer anders.

Wat vraag je van vrijwilligers, Marjolein? 

Je moet natuurlijk oog voor dieren hebben. Maar Ik zoek vooral mensen met verantwoordelijkheidsgevoel. En je moet zelfstandig kunnen werken, want je draait je dienst in principe alleen. We proberen, ondanks al die verschillende mensen, wel éénzelfde werkwijze te hanteren, want de dieren moeten natuurlijk geen verschil merken. Daarom duurt het ook een maand voor je ingewerkt bent en we je zelfstandig laten werken. Overigens zijn onze vrijwilligers enorm betrokken. Vaak rijden ze uit zichzelf ook geregeld langs om even te checken. We hebben ook fijne buren, die ook een oogje in het zeil houden. En bijvoorbeeld bellen als er een geit ontsnapt is.

Dat gebeurt? 

Dat is wel eens gebeurd ja. Maar verder is Poeldijk gelukkig niet zo wild. We hebben geen echte incidenten.

Waar komen al die dieren vandaan? 

We hebben drie ezels die van de Ezelsociëteit komen. Toen Mien ouder werd zochten we er voor haar een vriend bij. Dan hebben we Niels, onze ‘ouwe bok’. Hij is van 2010. Vorig jaar hebben we er drie geitjes bijgehaald. Die komen van de kinderboerderij in Capelle. Verder hebben we nog twee schapen en twee kittens van ongeveer een jaar. Er fladderen wat duiven rond. Die waren hier al, dit is hun thuis. En we hebben wat cavia’s en tien konijnen. Knaagdieren halen we altijd bij Het Knagertje in Den Haag. We nemen zelf geen dieren aan.

En jullie fokken ook niet zelf…. 

Nee, ze komen echt van de opvang. Pas geleden is één van onze konijnen gestorven, dus vanmiddag ga ik met het andere konijn op date bij Het Knagertje voor een nieuw maatje.

Werkt dat? 

Jazeker. Als je ze bij elkaar zet is het als snel vechten of knuffelen. Je weet het zo. En we vinden altijd een match.

En jullie hebben ook nog kippen… 

Een aantal van onszelf. Maar een schot in de roos is onze ‘kippenopvang’. Wij zijn een van de weinige locaties in de regio die die dienst aanbieden, naast onze knaagdierenopvang.

Wat houdt dat in? 

Als mensen op vakantie gaan kunnen ze hun kippen (of knaagdieren) hier brengen voor die periode. We ontdekten dat er in coronatijd blijkbaar veel mensen kippen hebben genomen. We zitten nu voor de zomerperiode al vol.

Wie betaalt dit allemaal? 

Alles wordt in feite bekostigd door de gemeente. En we zien iedere keer weer dat Kiboe echt voorziet in een behoefte. Zeker sinds de komst van de nieuwbouwwijk hier vlakbij. (Dat was ook tijdens het interview te merken. Ondanks het feit dat Kiboe dicht was kwamen toch veel ouders en kinderen langs – EvE). Dus het is wel belangrijk dat we nieuwe vrijwilligers vinden, want het zou jammer zijn als deze plek verloren zou gaan!

Wie geïnteresseerd is kan contact opnemen met Marjolein via info@kiboe-poeldijk.nl. Meer info: kiboe-poeldijk.nl.