Column Alphons de Wit: Subsidiepotje
De Van Hamalstraat in De Lier is een toffe straat. Twee rijtjes van twaalf huizen bewoond door geweldige mensen. De laatste jaren vindt er een verjongingsslag plaats. Oorspronkelijke bewoners zijn er in geslaagd een appartement te bemachtigen en verkochten hun woning aan jonge stellen die voor een nieuwe dynamiek zorgen. Drie jaar geleden nam de jeugd een schitterend initiatief. Zij organiseerden een straatfeest op een manier die precies bij de buurt past. Een deel van de straat werd afgezet met twee dwars geparkeerde auto’s en op de ontstane feestruimte kwam een springkussen voor de kleintjes een bijzondere barbecue voor de ouderen en twee speciekuipen met ijs en heerlijke, al dan niet-alcoholische, versnaperingen. Het werd een geweldig feest, voor herhaling vatbaar.
Afgelopen zaterdag vierden we de derde editie. Eén van de bevlogen organisatoren, kreeg een idee. Zij klopte bij de gemeente Westland aan met de vraag of er misschien ergens een subsidiepotje is waar een beroep op kan worden gedaan. Weken geleden kwam zij daarvoor in contact met een pennenlikker die haar de benodigde papieren toestuurde. En toen begon de martelgang van de Kromme Lindert. Er ontstond een partijtje pingpong waarbij zij telkens weer te horen kreeg dat ze haar formulier niet naar behoren had ingevuld. Er ontbrak een nummer van de Kamer van Koophandel. Dat zou pennetje-lik-lik zelf ook hebben kunnen bedenken want hoeveel straten in Westland zullen een KvK-nummer hebben?
Dan ontbrak er ergens een bedrag, een bedrag dat eerder in het formulier al wel vermeld was. Hoeveel moeite zou het pennetje gekost hebben om dat bedrag even voor de welwillende organisatrice in te vullen, maar nee, het hele zooitje kwam terug en moest worden aangevuld. Zo blijf je aan het werk en ik ga inmiddels ook begrijpen waarom Westland 1.200 ambtenaren nodig heeft om al die gammele procedures overeind te houden. Na tig keer heen en weer sturen was het formulier compleet en deelde pennetje mee dat zij de zaak had beoordeeld, maar dat de beleidsmedewerker zijn plasje er ook nog over moest doen. De uitslag zou haar in een brief worden meegedeeld. Op de vraag van de enthousiaste vrijwilliger hoe de kansen lagen, deelde pennetje mee dat ze voor 99,9% zeker wist dat de aanvraag niet zou worden gehonoreerd. Dat had ze natuurlijk niet meteen kunnen meedelen toen de aanvraag werd gedaan. Had heel veel werk en heel veel ergernis gescheeld.
Desondanks is het een geweldig feest geworden. De beloofde brief van de beleidsmedewerker is nog steeds niet aangekomen, maar een kniesoor die daar op let.
Alphons de Wit
Meer nieuws uit Westland?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie