Op de Pijp met… Richard Prins

Waar kom je vandaan?

Ik ben een breeje durper in hart en nieren, zou je kunnen zeggen. Ik voel me eigen hier thuis. We waren thuis met een echt mannengezin: ik heb nog drie broers. Mijn moeder had dan ook de handen vol aan ons. Mijn vader heeft zijn hele leven in de drukkerij gewerkt.

Maar de grafische sector trok jou niet?

Bepaald niet! Na de Dominee van Geestschool en ging ik naar de LTS in Naaldwijk. Daar had ik, om het zacht te zeggen, geen voorbeeldfunctie. Op mijn 14e zei ik tegen m’n vader: “ik wil werken”. “Oké”, zei hij. “Onthou dat ik je de kans gegeven heb om te leren. Maar als je dit echt wil, kun je maandag aan het werk.”

Laat me raden, in de tuin…

Uiteraard. Maar daar lag ook wel mijn passie. Later heb ik nog wel avondscholen en cursussen gevolgd, maar bijna alles was tuinbouwgerelateerd. Maar er zaten ook boekhoudcursussen tussen, want op mijn 21e begon ik met een agrarisch loonbedrijf. Meteen al met personeel. Radijs bossen, tomaten plukken, sla snijden… dat soort werk. Later veranderde de rol een beetje en gingen we ons toeleggen op machinaal loonwerk.

Meteen al personeel. Gedurfd…

Ja. We groeiden uit tot een man of honderd, maar tegenwoordig zijn we met z’n vieren en werken we vooral ook veel samen met andere bedrijven, want alleen kun je het echt niet. Maar honderd man hoeft van mij ook echt niet meer. Ons werk is heel gevarieerd. Veel snipperwerk, maar ook amaryllis rooien is een grote klus. En het krijten en weer schoonmaken van kassen, daar hebben we ook veel werk aan.

Ben je niet bang dat de robots je straks overbodig maken?

Daar zit ik niet over in de war. Uiteindelijk blijft de menselijke factor toch cruciaal. Je hebt een poppetje bij de machine nodig om fysiek te kijken wat we aan het doen zijn.

Je doet ook wat vrijwilligerswerk…

Nou ja, als je bestuurslid van touwtrekvereniging de Noormannen nog bestuurswerk mag noemen. We doen al heel lang niet meer aan wedstrijden mee. Jammer genoeg, want vroeger zijn we nog wel eens naar het WK gegaan. Maar jeugd is niet echt meer te porren voor touwtrekken en om eerlijk te zijn, zelf trek ik dat ook niet goed meer. Maar we bestaan nog en we hebben nog een verenigingsgebouw waar we wekelijks bij elkaar komen voor de gezelligheid en die ook als uitvalsbasis dient voor andere activiteiten. Vroeger hielden we hier de zeskamp voor de jeugd van de protestantse gemeente De Kiem. Daar verzorgden we dan de horeca voor. Tegenwoordig doen we dat bij een collega loonbedrijf, want de green van de golfbaan is daar niet geschikt voor. En hier is de start en finish van de 100 van het Westland.

Die heb jij bedacht…

Ik was eerder al betrokken bij Team Westland. Ging mee naar Frankrijk. Want iedereen heeft in zijn of haar omgeving wel iemand die met kanker te maken heeft. Komend jaar ga ik voor de achtste keer mee. Ik begeleid onder andere de wandelgroep.

Jij dus ook?

Ja. Ik heb een steentje boven gebracht voor een collega van mij, Klaas. Maar ook goede vriendinnen in mijn omgeving werden door deze ziekte getroffen. Toen onze vriendin Nancy kanker kreeg, is de 100 van Westland geboren. Ze heeft de eerste editie nog vanaf de kant mee kunnen maken.

Waarom? Je deed toch al mee bij Team Westland?

Dat was niet genoeg. Bij Team Westland moet je sponsorgeld meenemen. Ik verzamelde niet, ik betaalde dat gewoon zelf, met een druk op de knop. Dat was te makkelijk, ik wilde echt iets doen. Iets dat moeite kost. Zo kwam ik op het idee van honderd kilometer wandelen. In 24 uur. In het eerste weekend van september.

Door het Westland…

Ik ben met een vriend achter de computer gaan zitten om een route te maken. Want ik wilde geen honderd rondjes om de kerk. Maar het strand wilde ik ook niet. Dat is veel te zwaar als je honderd kilometer moet. We zetten een route uit die alle kernen aandeed en die route gebruiken we nu nog steeds.

En daarmee lopen jullie ook weer geld bij elkaar…

Afgelopen jaar was de opbrengst 16542 euro. Het geld dat we bij elkaar lopen gaat weer naar Team Westland. Die zijn niet betrokken bij de organisatie maar ondersteunen ons initiatief wel. Het totaalbedrag dat Team Westland op jaarbasis binnenhaalt wordt op de jaarlijkse sponsoravond dan door hen weer verdeeld onder de verschillende Westlandse organisaties die met kanker te maken hebben. Het is overzichtelijk, transparant en dat is belangrijk.

Het is nogal wat, honderd kilometer…

Je moet er ook een beetje knettergek voor zijn. Maar het is te doen. Zelfs in minder tijd: 22 of 23 uur is haalbaar. In eerste instantie was de tocht voor mij alleen bedoeld, maar gaandeweg sloten mensen zich erbij aan. Mijn broers waren de eersten. Afgelopen jaar liepen we met z’n zevenen de hele tocht. Maar het leuke is dat er ook ieder uur een busje komt die mensen komt brengen die een stuk willen meelopen. Een uur, een paar uur… Dat geeft echt een boost en maakt de tocht alleen maar leuker. Het is steeds weer een verrassing wie er uit de bus stapt. Het busje vervoert ook tassen van de wandelaars, zodat ze die niet mee hoeven sjouwen. Omdat we een Facebook tracker bij ons hebben kunnen ze ons gemakkelijk vinden.

Je moet je wel goed voorbereiden lijkt me...

Uiteraard. Je moet een geoefende wandelaar zijn, want het blijft een takkeneind. Goeie schoenen, genoeg kilometers in de benen, goed eten en drinken en ook mentaal moet het goed zitten. De meeste kilometers maak je tussen de oren en ieder van ons komt ergens op de route de man met de hamer tegen. Maar daar help je elkaar dan doorheen.

Dus het is een iets dat je sámen doet?

Zeker. En het bindt ook echt samen. Er wordt veel gelachen onderweg, maar ook gehuild. Er zijn gesprekken die je anders nooit voert. Als we dan bij de finish in ‘s-Gravenzande komen volgt er vaak echt een ontlading én een feestje.

En daarna stort je in?

Voor mij is het feestje inderdaad meestal niet zo lang. Maar het is toch verbazend hoe snel je herstelt, mits je getraind bent natuurlijk.

Het blijft een klein initiatief…

Ja. En daar steken we vaak de draak mee onderweg. Het hoeft van mij ook echt niet een groot evenement te worden. Het is verschrikkelijk leuk zoals het nu is.

En er komt er weer één…

Ja. op 5 en 6 september 2026 lopen we de vijfde editie. Vanaf januari gaan we weer trainen op de zondagochtend. Je kunt op verschillende manieren meetrainen: als je van 10.00-12.00 uur meegaat loop je zo’n 10 kilometer mee. Start je van 7.00 tot 10.00 uur dan is dat zo’n 15 kilometer, en begin je om 7.00 en blijf je tot 12.00 dan loop je zo’n 25 kilometer. Ook gewoon leuk om te doen. Je kunt mij niet gelukkiger krijgen dan wandelend in de vroege ochtend door de polder!

De 100 van Westland is te vinden op op Facebook en op www.de100vanhetwestland.nl.