Op de Pijp met… Rachel Valentin

Waar kom je vandaan?

Uit Monster, waar ik opgroeide met mijn twee jongere broers. Mijn vader is ZZP’er en doet van alles. Mijn moeder werkt in de administratie op een vakantiepark. Na de Montessorischool in Monster en het Flora College studeerde ik eerst grafisch design aan het Grafisch Lyceum in Rotterdam en daarna ging ik naar de Kunstacademie in Breda.

Waarom de kunstacademie?

Ik zocht een stukje verdieping en nog iets meer creativiteit. Alleen achter een laptop zitten trekt me ook niet zo. Vanuit school werd het me afgeraden, omdat ik al iets van een eigen stijl had ontwikkeld. Maar in Breda vonden ze het juist mooi wat ik kan, dus ik kon daar echt mezelf ontwikkelen. Inmiddels ben ik bijna afgestudeerd en voel me ook wel klaar voor een ‘grotemensenbaan’, al weet ik nog niet precies in welke richting dat zal zijn. Iets met kinderen en creativiteit trekt me wel aan.

Wat is dan jouw eigen stijl?

Kleurrijk, vrolijk. Soms noemt met het ‘kinderlijk’, maar dan wel op een leuke manier. Want wat ik doe heeft vaak toch een diepere laag, een boodschap. Zo heb ik ooit een leuk kinderboekje gemaakt. Over een zeemeeuw. Maar ik ben aan de kust opgegroeid. Ik weet ook dat strand en zee gevaarlijk kunnen zijn. Dus daar gaat het boekje écht over, onder het vrolijke uiterlijk. Met informatie voor de ouders over veiligheid aan het strand.

Je maakte eerder boekjes…

Ja. Maar ‘Innerlijke Strijd’ is mijn eerste èchte boek. Iets waarvan ik al droomde toen ik naar de middelbare school ging.

Maar die wens was bepaald niet vanzelfsprekend…

Nee. Al op jonge leeftijd bleek dat ik een zware vorm van dyslexie heb. Daardoor heb ik moeite met lezen en schrijven en soms zelfs met spreken, omdat mijn hoofd en mijn mond soms op een andere golflengte zitten. Toen ik op school begon met leren lezen bleek al dat het bij bij niet zo gemakkelijk ging als bij anderen. Toch leerde ik daar wel mee omgaan. Zo las ik mijn broertjes wel boekjes voor. Niet omdat ik ze echt las, maar op geheugen. Maar als het gaat om whatsappjes lezen, of nu ik bijvoorbeeld de PR voor mijn studentenvereniging doe, dan loop ik tegen beperkingen aan. Ik laat mijn werk altijd controleren. Dan voel je je soms stom; ‘’ waarom kan ik dit niet zelf? Daar is ook niet altijd begrip voor.

Dus lezen vond je ook niet leuk?

Eerst niet. Probleem was natuurlijk op een gegeven moment ook dat mijn AVI-niveau niet overeenkwam met mijn intelligentie en ontwikkelingsniveau. Blijf je steken bij de kinderboekjes. Maar toen ik in groep zeven zat ontdekte ik een serie over elfjes. Dát vond ik wel leuk. Dat is ook een van de aanleidingen geweest om zelf te gaan schrijven.

Je houdt van fantasy?

Ja. Sprookjes vond ik als kind al leuk. Met mijn vader keek ik de serie ‘Once upon a time’. Het sprookjesachtige, het dromerige, dat trekt me ook aan. Ik heb zelf ook levendige dromen en die schrijf ik op in mijn dromenboekje. Onderweg naar school en studie dacht ik daar dan over na. ‘Innerlijke Strijd’ is ook gebaseerd op een droom die ik had toen ik veertien was, over een meisje dat ging logeren bij een gezin dat een vampierfamilie blijkt te zijn. Vampieren en heksen komen ook in het boek voor, als hoofdpersoon Jane merkt dat haar leven verandert wanneer ze enkele dagen bij haar oom en tante verblijft en ontdekt dat haar moeder geheimen heeft… Maar als ze dat geheim ontdekt begint de echte nachtmerrie pas.

Wanneer ben je met dat boek begonnen?

Op mijn zeventiende denk ik. Maar ik schrijf niet in één keer door. Soms loop je vast, ligt het even stil of schrijf je een ander stukje. Vervolgens moest ik het eerste deel weer herschrijven omdat het toch wel veel kinderlijke taal bevatte. En zo groeit het stukje bij beetje.

Geen gemakkelijk proces als je dyslexie hebt…

Nee. Tegelijkertijd was dat ook wel weer een drijfveer. Dat ik een boek wilde schrijven dat ook mensen met dyslexie graag willen lezen. Dan laat ik me niet tegenhouden door wat mensen als een beperking beschouwen. Dat ís het soms ook, maar dyslexie kan ook een verrijking zijn, is mijn ervaring.

In welke zin?

Het maakte me bewuster van dingen die andere mensen zonder dyslexie vanzelfsprekend vinden. Het heeft me leren vechten. Het besef gegeven dat je het ergens voor dóet. Maar ook hoe ermee te leven. Door bijvoorbeeld in je planning te anticiperen op het feit dat iets meer tijd kost. Als iemand me vertelt dat ik het niet kan, ga ik bewijzen dat ik het wél kan. Ik wéét waar mijn beperking ligt, maar ik weet ook hoe ik die kan oprekken. Niks is onmogelijk. Er is altijd een manier.

Dat blijkt…

Ik heb dit boek geschreven omdat ik dat wílde. En ik wilde het laten uitgeven om echt iets in handen te hebben. Mijn eigen werk, al vindt iedereen het stom of twijfelde men eraan dat het zou gaan lukken.

Maar het bleek helemáál niet stom..

Ik stuurde het manuscript naar Boekscout, nadat mijn oma het gelezen had. Die vond het leuk, maar ja, oma’s… Ik moest acht maanden wachten op de feedback van de uitgeverij. Dat was spannend. Toen ze een week eerder belden dan de afspraak was was dat vreselijk spannend. Ze begonnen, en ik dacht de hele tijd ‘wanneer komt nou de afwijzing’, maar die kwam niet. Ze vonden het verhaal inhoudelijk helemaal goed. Er waren wel wat ‘taalkundige aanpassingen nodig’, maar dát was geen verrassing. Wat wel verraste was hoe ver ik eigenlijk zelf al was gekomen met verbeteringen. Uiteindelijk heb ik die wel door een professioneel bureau laten doen, want het was wel de grens van wat ik zelf kon.

Dus alleen maar positief eigenlijk…

Ik was zó blij! Maar het bleef onwerkelijk. Pas toen ik het boek echt vasthield werd het helemaal echt. En de mooiste gift die de uitgeverij me kon geven was dat daardoor mijn ouders ook vertrouwen kregen in mijn schrijven. Maar ook nu voelt het nog bizar: 24 jaar en schrijfster.

Smaakt naar meer misschien…

Ik ben al bezig met een ander boek, en stiekem zelfs ook al met een vervolg op deze. Sommige mensen die deze hebben gelezen zeggen dat ze niet kunnen wachten op hoe het verder gaat. Dus dat schept misschien wel verplichtingen. Maar dan doe ik dat omdat ik dat wil.

Waar haal je dit boek?

Het wordt op bestelling gemaakt. Dus je kunt het boek op de website van Boekscout bestellen. Ook is het boek bij iedere boekhandel en ook bij Bol.com te bestellen. Ze liggen ook bij de Read Shop in Naaldwijk en bij Bruna in De Lier en Monster. En als je het bij mij bestelt krijg je ‘m gesigneerd! Stuur me een DM via Instagram: rachel_val_art of via Facebook: Rachel Valentin