Drie generaties Van den Ende naast elkaar aan de Dijkweg: ‘Zondags hoefde je niet op de koffie’

Door Rianne Dekker

Rita van den Ende moest er ook over nadenken toen de gelegenheid zich aandiende. Ze stemde ermee in, en daar heeft ze tot op de dag van vandaag geen moment spijt van gehad.

Rita woont met man John op nummer 35 aan de Dijkweg in Naaldwijk. Een straat die een hoop geschiedenis uitademt, vertelt John. “Een stukje verder stond ooit de hofboerderij, en de huizen waarin wij wonen zijn drie arbeiderswoningen die bij de boerderij hoorden. Wij hebben er uiteindelijk vier van gemaakt. De huizen dateren oorspronkelijk uit 1878. In het huis waarin de boerderij was gevestigd, woonde later dokter Fransen, die ook eigenaar was van deze huizen. Toen hij ging verhuizen naar Brabant, liet hij zijn huis aan zijn zoon, die er nog woont en inmiddels tegen de 80 is. Van deze huizen wilde hij af, dus bij interesse moest men meteen drie huizen kopen. En dat deed mijn vader Joop! In 1965 trouwde hij met mijn moeder en trokken ze hier in. Ik ben in 1966 geboren en hier opgegroeid. Zo heb ik nog meegemaakt dat hiernaast een hotel stond. De woningen naast ons huis verhuurde mijn vader. Toen de huurder van één van de woningen eruit was, trok in 1993 mijn zus Brigitte met haar vriend en zoon erin.”

“In eerste instantie huurden ze, maar ze wilden zoveel verbouwen dat het beter was om te kopen. In het andere huis had Joop van Gaalen met zijn gezin met vier kinderen heel klein gewoond. Toen deze Joop uiteindelijk naar een verzorgingshuis ging, kwam de woning leeg. Mijn vader had geen zin meer in andere huurders, en vroeg of het niks voor ons was. Wij zijn er toen in de zomer van 1999 ingetrokken.”

Oppas, was en bami

Rita reageerde in eerste instantie afwijzend. “Ik zei: nee, ik ga niet naast jouw moeder wonen. Het hoeft namelijk niet altijd het beste draagvlak voor een goede onderlinge verhouding te zijn. Maar er is altijd een goed evenwicht geweest. Mijn schoonmoeder hield een gezonde afstand en bemoeide zich niet met de opvoeding van onze twee kinderen. Maar oppassen heeft ze altijd graag gedaan. En ze haalde mijn was binnen als het ging regenen en maakte tomatensoep, hachee en bami klaar voor ons. Ik zei wel eens: als we een luikje maken in de muur is het net de afhaalchinees! We nemen elkaars pakketjes aan en als ze verjaardagsvisite heeft gehad hoeft ze niet af te wassen, want ze heeft aan beide kanten een afwasmachine. En het voordeel was dat je zondags niet bij hen op de koffie hoefde te gaan, want je zag ze de hele week!”

“Het was ook altijd feest in de tuin”, vult John aan: “De kinderen van mijn zus waren van gelijke leeftijd als die van ons, en ze speelden er altijd met elkaar. Paaseieren zoeken bijvoorbeeld, was vaste prik!”

Zo positief kan dus het naast elkaar wonen zijn. Zus Brigitte heeft inmiddels plaatsgemaakt voor haar zoon, die nu haar huis bewoont naast zijn oma. Vader Joop is helaas in 2020 overleden, en moeder is inmiddels 84 en een beetje aan het kwakkelen met haar gezondheid. “Het valt of staat met haar gezondheid of ze hier zelfstandig kan blijven wonen”, aldus John. “Ze doet nog zelf het huishouden, met een beetje hulp van ons. Wij zijn eigenlijk het grote voorbeeld van hoe men het in Nederland wil hebben!

V.d. Endesteeg

John en Rita wonen inmiddels alweer 26 jaar aan wat ze liefkozend de V.d. Endesteeg noemen. Daarvoor woonden ze in de Opstal in een standaard rijtjeshuis. John heeft naar eigen zeggen persoonlijk meer met wat oudere panden en toen de gelegenheid aan de Dijkweg zich aandiende was dit dus letterlijk en figuurlijk meer in zijn straatje. Oude panden brengen echter wel werk met zich mee, en dat was aan de Dijkweg niet anders. “Ik heb niet twee linkerhanden, maar ook weer niet twee rechter. Met hulp lukt het echter wel. We hebben het huis laten taxeren vanuit de bouwvalstatus en het vanaf daar aangekocht voor een prikkie. We hadden een aardige overwaarde op ons andere huis, dus daarmee konden we verbouwen. In de zomer van ’98 zijn we begonnen met slopen. We hebben het huis helemaal gestript en het uit laten bouwen door Zwarts. Binnen heeft een gepensioneerde medewerker van Hofman ons geholpen. Uiteindelijk hebben we voor 200.000 gulden verbouwd. Het nadeel is wel dat het qua isolatie niet optimaal is. Er is geen spouw en geen kruipruimte, en aan de voorzijde van onze gevel en het dak, waarop nog de originele pannen liggen, mogen we niets doen met het oog op het beschermd aangezicht. We hebben wel gipsen voorzetwanden met isolatie erachter gebruikt. Maar bijvoorbeeld de kosten van vloerisolatie ga ik nooit meer terugverdienen.”

Veel warmte

Al met al neemt het niet weg dat er een hoop warmte is in deze huizen aan de Dijkweg. Warmte voor elkaar, en dat al generaties Van den Ende lang. Daar kan geen isolatie tegenop!

Dit artikel verscheen eerder in Rodi Wonen Westland.