Op de pijp met... Willem Lenting

Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl

Willem Lenting (47) is een begenadigd hardloper die zijn grootste prijs echter won door een wedstrijd te verliezen. Verder blijft hij met beide benen op de (pot)grond, want dat is zijn werk bij Kekkilä-BVB (Voormalg Bas van Buuren). “Tweede plaatsen tellen niet. Of nou ja, soms toch wel.” Willem woont met zijn vriendin Esther in Honselersdijk. Samen hebben ze twee dochters.

Waar kom je vandaan? 

Ik ben geboren en getogen in Zuidwolde, Groningen. Samen met mijn broer en nog twee zussen. Mijn vader was constructiebouwer en werkte aan trailers voor vrachtwagens. Mijn moeder deed het huishouden maar werkte ook bij de buurman. Die had een bedrijf in perkgoed. Al snel vroeg die of ik af en toe niet kon komen helpen. Potjes op de machine zetten en zo. Daarmee verdiende ik mijn eerste guldentjes en bovendien: het wakkerde mijn interesse in de tuinbouw aan.

Is er veel tuinbouw in Groningen? 

Nee. Er was wel een tuinbouwschool en daar ben ik naartoe gegaan. Echt veel werk was daar dus niet en de buurman, dat had ik wel gezien. Op mijn 23e besloot ik naar ‘het westen’ te gaan. Om precies te zijn, naar Westland, want dat is het Mekka van de tuinbouw.

Moest je erg wennen hier? 

Behoorlijk. Groningers zijn van zichzelf honkvast, en een slag volk dat de kat uit de boom kijkt. En daar waren dan die Westlanders die pats. Boem, zeiden waar het op staat. Dat was wel even schakelen. Inmiddels woon ik al bijna langer in Westland dan ik in Groningen gewoond heb en als ik daar kom zeggen ze ‘daar heb je die Westlander’. Inmiddels ben ik hier echt thuis. Mijn vriendin en onze kinderen Fay en Milou zijn echte ‘Dijkers’.

Je had wel een huis en een baan? 

Een huis was lastig. Via iemand van de kerk kwam ik tenslotte in een huis in Monster terecht. De eigenaar daar wilde eigenlijk alleen aan vrouwen verhuren, maar omdat ik ook ‘vrijgemaakt’ was, maakte hij een uitzondering. Ik woonde dus met vier vrouwen samen! Hoewel er nooit iets gebeurd is noemden ze me thuis in Groningen ‘Anton Heyboer’. (Schilder die met meerdere vrouwen samenleefde – EvE). Mijn eerste baan hier was bij RHP. Een keurmerkorganisatie voor de substraatsector in ‘s-Gravenzande. Daarna een aantal jaren bij Rijk Zwaan en BASF, maar toen bij dat laatste bedrijf steeds meer naar Limburg werd overgeheveld ben ik daar vertrokken. Sinds een paar maanden werk ik bij Bas van Buren. Salesmanager potgrond met als voornaamste werkterrein Westland. Leuk werk waarbij je veel bij tuinders over de vloer komt.

Grond is toch grond? Of het nu in een pot zit of niet… 

Daar vergis je je dus in. Potgrond, of substraat, is een vak apart. Ik overdrijf niet als ik zeg dat we letterlijk honderden verschillende recepten kunnen samenstellen. De ene grond is echt de andere niet en waar het ene plantje het geweldig op doet, kwijnen andere planten weer weg. Ik vind mijn vak heel uitdagend, want afgezien van al die verschillende eisen van kwekers moeten we ook steeds meer rekening houden met overheidsregels, bijvoorbeeld aangaande CO2.

Wat heeft CO2 met potgrond te maken? 

Tot dusver is veen de basis van potgrond geweest. Maar veen stoot CO2 uit, dus het mag niet zomaar overal meer gewonnen worden. Op dit moment kunnen we nog veen halen uit Scandinavië, Estland en dergelijke, maar ook dat gaat op den duur veranderen. Met veen hebben we letterlijk eeuwenlang ervaring. Nu moeten we andere dingen vinden. Vermalen schors bijvoorbeeld. Of kokos. Dat is ook een goede veenvervanger. Maar ja, dat moet weer met schepen uit Sri Lanka of andere tropische landen gehaald worden, dus of je daarmee nu je ecologische voetafdruk verkleint?

Kunnen we die niet hier gaan kweken dan? 

Ik denk dat kokospalmen kweken een uitdaging wordt hier in Westland. Ons bedrijf werkt wel aan het kweken van Accretio. Dat is een goede veenvervanger op basis van spagnum (veenmos) die we op de veenvelden kweken en waar goede resultaten uit komen. Onderzoeken, uitproberen. Dat is het leuke van mijn vak. En het mooie is: de wereld kijkt mee naar wat wij doen en hoe we het doen. Westland is écht het Mekka van de tuinbouw. Maar we moeten er wel aan werken om dat ook te blijven.

Maar voor blijven, daar weet jij alles van… 

Je doelt nu op mijn sport denk ik. Klopt. Ik ben vele jaren een zeer fanatiek hardloper geweest. Als kind voetbalde ik (veel meer was er ook niet in Groningen). Toen ik naar Westland kwam probeerde ik dat te blijven doen in Groningen én in Monster,. Dat werkte niet. In de zomer liep ik hard en dat kon ik best goed. En hardlopen kan overal. Dus ik ging dat wat serieuzer aanpakken.

Hoe serieus? 

Van een keer per week trainen naar tien keer per week. Per week 110 tot 130 kilometer Heel serieus dus. Ik was in die tijd ook bloedfanatiek. Ik begon bij Olympus ‘70 en later hadden we het Full Time Running Team waarmee we overal wedstrijden liepen. In Westland, maar ook daarbuiten.

En met resultaat? 

Ik heb dozen vol bekers. Maar de mooiste prijs won ik door te verliezen.

Leg uit? 

Ik wilde graag de Golden 10 in Delft winnen. En ik was goed op dreef, totdat ik viel. Hoewel de kopgroep nog op me wachtte was ik teveel van slag en ik werd derde. Enorm balen natuurlijk. Eigenlijk wilde ik niet naar de prijsuitreiking. En we zouden daarna met mensen van Summit Health in De Lier nog wat gaan eten. Nou ja, toch maar die uitreiking gegaan en natuurlijk krijg je dan bloemen. Tijdens het etentje vroeg ik mijn tafeldame of die ze wilde hebben. Ze sloeg ze af. Maar ze was leuk… Dat was dus Esther. Inmiddels zijn we al jaren samen en hebben we twee prachtige dochters. De Golden 10 heb ik nooit gewonnen, maar ik heb toch de hoofdprijs!

Wat maakt een goede hardloper? 

Lastig te zeggen. Trainen is belangrijk, maar uiteindelijk kom je daar maar tot een bepaald niveau mee. Het moet een beetje in je genen zitten. En je bent altijd op zoek naar manieren om sneller te gaan. Als je het dan nét aflegt tegen tegenstanders van wie later blijkt dat ze uit de dopingpot hebben gesnoept, dan is dat enerzijds balen en anderzijds een verleiding.. Gelukkig heeft Esther me altijd weerhouden: ‘als je dat doet is het uit.’ Ik ben ooit nog eens gevraagd voor het Livestrong team van Lance Armstrong. Een hele eer, maar toen bekende hij zijn dopinggebruik en ging het als een nachtkaars uit. Maar ja, een boterham met pindakaas, daar redt je het ook niet mee. Natuurlijk is er ook met voedsel en supplementen veel te winnen en je materiaal is ook belangrijk. Je hebt prima hardloopschoenen voor 60, 70 euro, maar hier is het echt zo: duurder is vaak beter.

Je bent onlangs weer begonnen na een lange pauze… 

Ik had het op een gegeven moment wel gezien. Veel gelopen. Veel gewonnen. Nederlands kampioen cross, EK.. er kwamen kinderen en dan kun je zo’n strak trainingsschema niet meer volhouden. Je krijgt de eerste pijntjes… Maar ik heb het nu weer een beetje opgepakt. Af en toe loop ik weer eens een wedstrijd.

Niet meer zo fanatiek? 

Nou ja, ik heb het voordeel dat er leeftijdscategorieën zijn hè. (lacht). In mijn leeftijdscategorie sta ik af en toe weer op het podium en dat is toch leuk. En in Ter Heijde liep ik tegen jongens van 20 en dan werd je toch nog derde. Daar mag ik best tevreden mee zijn. Nee, de geldingsdrang is minder maar ik wil nog wel winnen. Dat is een mentaliteit die ik hier in Nederland wel eens mis. Tweede plaatsen tellen niet, zei ik vroeger altijd. Maar soms toch ook weer wel, want toen mijn dochter onlangs tweede werd in Honselersdijk was ik toch super trots!

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.westland@rodi.nl.