Ronald Olsthoorn geeft unieke kijk in het leven van een tuinderszoon met rode konen

door Alphons de Wit

Eigenlijk had hij rond 2020 al bepaald dat hij op zijn zestigste zou stoppen. “Ik had geen opvolging voor mijn tuinbouwbedrijf bovendien, mijn vader werkte door tot zijn 65ste. Twee jaar later werd hij ziek en heeft hij eigenlijk niets meer aan zijn leven gehad. Daar pas ik dus voor. Ik ben nu nog op een leeftijd dat ik iets anders kan oppakken.”

Van ‘vol gas’ naar ‘nul’

Als je van vol gas, van de ene op de andere dag, naar ‘nul’ gaat is de kans groot dat je in een spreekwoordelijk gat valt en dat dreigde ook voor Olsthoorn. “Op de rand van dat gat heb ik mijn leven overdacht en me de vraag gesteld; ‘hoe is het gekomen dat ik geworden ben wie ik nu ben’? Er kwamen giga-veel herinneringen boven, voorvallen waarbij ik dubbel heb gelegen, maar ook zaken die lelijk tegen hebben gezeten. Op enig moment dacht ik: ‘wat zou het gaaf zijn als er een boek was waarin mijn opa zijn leven had beschreven. Als ik kon teruglezen wat hij had meegemaakt en welke keuzes hij maakte in zijn leven’. Toen dacht ik: ‘dat moet ik opschrijven’. Ik schreef wat verhaaltjes op en op zeker moment dacht ik: ‘ik ga er een groot verhaal van maken’. Voor ik het wist lag er een boekwerk van 198 pagina’s. Je kunt je natuurlijk afvragen waarom je dat allemaal overhoop haalt en voor wie je dat doet. Natuurlijk voor Marjon, mijn vrouw en maatje door dik en dun, en voor mijn kinderen.”

Ton op de bank

Olsthoorn zette zijn zestig levensjaren prachtig op papier. Beschreef belangrijke momenten in zijn leven. “De manier bijvoorbeeld waarop ik tuinder werd. Ik was de jongste thuis dus ik had een paar broers voor mij die de tuin van pa over wilden nemen. Toch wilde ik gaan tuinen. Mijn vader zei toen: “zorg maar dat je een ton op de bank hebt, dan doe ik er één bij en dan kun je naar de bank voor de rest. Dat had hij niet tegen dovemans oren gezegd en binnen twee jaar had ik die ton bij elkaar gewerkt. De tuin kwam er, in Rijswijk. Twee weken nadat ik het bedrijf had gekocht bood de makelaar een ton meer. Dan moet er iets aan de hand zijn bedacht ik. Wat bleek; op mijn grond had de gemeente woningbouw gepland. Dat was dus even volhouden om vervolgens de hoofdprijs binnen te slepen.”

Trots

Een jaar lang beheerste ‘de tuinderzoon met de rode konen’ het leven van Olsthoorn. “Niemand wist waar ik mee bezig was, zelfs Marjon niet. Op een gegeven moment vroeg ze wel waar ik eigenlijk mee bezig was want ik zat elke dag op kantoor. Tegen je vrouw kun je niet liegen dus heb ik het haar verteld en er meteen bij gezegd dat ze het niet te lezen zou krijgen voordat het helemaal af was, omdat ze anders mijn gedachten waarschijnlijk zou beïnvloeden. Toen het eenmaal klaar was kreeg ik het trotse gevoel: ‘dat ik dat kan’. Veel mensen zijn met naam en toenaam beschreven. Die heb ik allemaal een exemplaar gegeven. Ik heb prachtige opmerkingen van hen gehad, omdat ik me heel kwetsbaar heb opgesteld. Ik heb bijvoorbeeld beschreven dat ik mijn vader bezocht, die opgenomen was ik het St Joris Gasthuis. De lieve man lag in de isoleercel. Toen ik wegging vroeg hij: ‘Ronald, haal me hier uit’. Toen ik dat opschreef heb ik onbedaarlijk zitten huilen. Ik ben gedurende het schrijfproces verschillende keren door een emotionele rollercoaster gegaan.”

Een tien

Ook de oud-leraar Nederlands van de LTS kreeg een boek bezorgd, met het smoesje dat hij zijn laatste werkstuk kwam inleveren. “Nadat hij het had gelezen belde hij met de mededeling dat ik een tien verdiend had. Dat is toch geweldig!”

Olsthoorn heeft overal aan gedacht. Zo heeft hij één exemplaar van het boek verstopt in de nieuwe woning die momenteel wordt gebouwd. “Als ze over honderd jaar de boel gaan verbouwen of slopen voor mijn part, dan vinden ze het misschien wel.”