Dirk Karten zet dikke punt achter 49 jaar lokale journalistiek in de Zaanstreek

Door Marcel van Stigt

Dirk stam uit de tijd van ‘de journalist hoort op straat en niet op kantoor’. Los van vergaderingen en momenten waarop de krant technisch in elkaar wordt gezet werkt Dirk voornamelijk vanuit zijn werkkamer in Koog aan de Zaan. Daar werkt hij de interviews uit. De velletjes met aantekeningen scheurt hij behoedzaam uit zijn notitieblok, drapeert ze rond zijn toetsenbord en bekijkt wat hij kan gebruiken voor zijn artikel.

Nieuws ligt op straat

“Overal waar ik kom kijk ik goed om me heen, want het nieuws ligt op straat. En vaak denk ik: hier zit een verhaal in. Het is één van de drie bronnen waar ik uit put. De andere twee zijn mijn netwerk, opgebouwd in negenenveertig jaar werken in de lokale journalistiek. En mijn vrouw Coby. Zij heeft aan huis een goedlopende pedicurepraktijk op een paar meter van mijn werkkamer. Heeft een klant een verhaal, dan loopt die na de behandeling naar mij door.”

Hulpje in archief

Het heeft in de loop der jaren een indrukwekkende stroom aan bijzondere verhalen opgeleverd, geschreven in een soepele, warme stijl. Het gaat Dirk allemaal makkelijk af. Hoe anders verliep dat negenenveertig jaar geleden toen Dirk Karten zijn intrede maakte in de journalistiek. Achttien jaar was hij toen hij begon als hulpje in het archief van weekblad Week In – Week Uit. Hij deed het werk met veel enthousiasme en dat viel op.

Typemachine

“Collega’s Marga Mouton, Frits Ubels en Aty de Boer leerden mij journalistiek schrijven. Voordat ik het in de gaten had, zat ik achter een typemachine. Mijn teksten werden door de eindredacteuren met kritische blik bekeken. Ik leerde het vak met het nodige stevige commentaar. Zoals: “Twaalf keer ‘men’ op één A4-tje, dat is niet goed. En: ‘wat is het Dirk? Geen d en t over elkaar typen op het kopijvel. Leer correct Nederlands als je hier wil blijven werken!”

Handzetten?

Het viel de jonge Dirk nauwelijks kwalijk te nemen. Hij was immers thuis in de grafische kant van kranten maken door zijn grafische opleiding. Hij leerde handzetten, steendrukken en een offsetpers bedienen en niet journalistiek schrijven. Zelf zegt hij dat hij nauwelijks een ‘d’ van een ‘t’ kon onderscheiden. Maar hij werd wel gegrepen door het vak.

Typhoongebouw

De weekbladen groeiden en dus ook de redacties. Naast Week in Week uit, elke week 64 pagina’s dik op groot krantenformaat, werd door de weekbladredactie op de tweede verdieping van het Typhoongebouw aan de Westzijde 23 ook weekblad De Krommenieër gemaakt. Dirk had het geluk dat in Purmerend het weekblad De Waterlander bij uitgeverij De Typhoon werd gevoegd en hij werd in vaste dienst aangenomen.

Speuren bij de vuilstort

De journalistiek leer je in de praktijk en dus nam zijn toenmalige chef en nestor Cees van de Kommer zijn jonge, ambitieuze medewerker ook mee naar buiten op zoek naar nieuws. “We zijn wel eens bij de vuilstort bij Nauerna geweest. Cees vermoedde dat het daar lekte en dat vervuild water het kanaal in liep. Samen zijn we langs het water gaan lopen. Niets ontdekt. Maar zo leerde ik het vak. Naar buiten en je zintuigen gebruiken, letten op details. Het sprak me aan en ik heb mijn eigen stijl ontwikkeld. Citaten in mijn verhalen opnemen, een creatieve invalshoek kiezen, variëren en vriendelijk schrijven; ik ben nooit een harde journalist geweest.”

Fusies

De tijd van fusies in krantenland brak aan. Dirk moest daardoor in 1994 naar Alkmaar om Onze Krant/Noordhollands Weekblad te maken. Toen ook dat blad werd opgeheven kwam hij op de afdeling Speciale Producties te werken. Een ‘reclamebureau’ binnen de krant. Daar leerde hij vormgeven met programma’s als Photoshop, Indesign en specifieke krantenvormgevingsprogramma’s. Ook maakte deze afdeling bijlagen van het Noordhollands Dagblad en Haarlems Dagblad.

Boventallig op je 57e

Het krantenleven van Dirk eindige op zevenenvijftigjarige leeftijd tijdens de zoveelste reorganisatie. Hij werd boventallig verklaard. Toch zou hij weer bij een krantenorganisatie verzeild raken; sommige dingen in het leven lijken voorbestemd en dat gold zeker voor Dirk. Toenmalig hoofdredacteur Donald Esser van Rodi Media vroeg hem als freelance in te vallen. En na een halfjaar kwam hij in vaste dienst. Niet fulltime, al kwam het daar in de praktijk wel vaak op neer, want Dirk keek niet op een uurtje meer of minder.

‘Rodi Media voelt aan al een warm bad’

Boven zijn hoofd begon de zon weer uitbundig te schijnen. “Rodi Media heeft bij mij het plezier in de weekbladjournalistiek teruggebracht. Een leuke ploeg mensen, veel humor, veel vrijheid. Rodi Media voelt aan al een warm bad. Met management dat oog heeft voor persoonlijke aandacht. Een bedrijf dat je een handgeschreven kaart stuurt voor je verjaardag. En heel belangrijk: we zijn een team. Ik maak Nieuwsblad Zaanstad(.nl) niet alleen. Dat doe ik samen met salescollega’s Ralph Kerssens en Leo Griffioen, specials redacteur Rosalie Buding (maakt onder meer de wooncontent), online hulp van Naomi Fisscher en het 112-team en Marina Blauw van de grafische afdeling.”

En doorrrrr

Het contact met zijn collega’s en mederedacteuren van de Rodi-familie zal hij zeker missen. En zo is het andersom ook. Alleen al om het verkeer op de redactionele WhatsApp te moeten missen zal worden ervaren als een gapend gat. Dirk maakte er een goede gewoonte van om zijn vaak jongere collega’s via de app te prijzen voor hun journalistieke daden, of smeuïge berichten te sturen over wat hij zelf voor zijn krant zoal meemaakte. Om die standaard te besluiten met ‘En dooorrrr’.

Ook was hij nooit te beroerd om via dezelfde app foto’s uit zijn privéleven met zijn collega’s te delen. Dirk die, met een schuimend biertje voor zijn neus, vanaf een ski-oord een jarige collega feliciteert tegen de achtergrond van een besneeuwde berghelling. Dirk die de laatste hand legt aan het betegelen van zijn badkamer. En niet te vergeten vertederende foto’s van zijn kleinkinderen.

Bevoorrecht mens

Dirk stelt dat hij zich een bevoorrecht mens voelt dat hij zoveel moois heeft mogen meemaken. Zijn journalistieke werk, waarin geen dag hetzelfde was, heeft zijn leven verrijkt. Dat meent hij oprecht. Dat maakt het voor hem des te moeilijker om er een dikke punt achter te zetten, ook al scheelt het een stuk dat de vijfentwintigjarige Renée Koopman een meer dan waardige opvolger is, een jeugdige doorpakker uit Wormerland met de vereiste spirit. En de veelzijdige Katina Gruijs blijft aan als waardevolle correspondent. Een rol die Dirk ook nog wil uitvoeren.

Nee, definitief afscheid nemen valt hem zwaar. En dan heeft de Rodi-directie hem ook nog eens voorgesteld twee dagen in de week te blijven werken. Zou hij dan misschien toch… De twijfel sloeg toe.

In dat soort situaties, als er een knoop moet worden doorgehakt, zoekt Dirk het strand op. Even het hoofd leeg laten waaien en dan de juiste beslissing nemen. Hij had geen beter moment kunnen kiezen. “Langs de branding zag ik een echtpaar hand in hand lopen. Toen wist ik: dat wil ik ook doen.”

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van Zaanstad. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.