Een onverwoestbare liefde: de tijdloze herinnering aan Krissy
ZIJDEWIND - In 2016 verloren Marjan en Ton de Graaf hun dochter Krissy op slechts negenjarige leeftijd bij een afschuwelijk ongeluk op de manege. Aan ons vertellen ze het hartverscheurende verhaal over hun verlies en de kostbare herinneringen die er altijd zullen zijn.
Door: Sandra Ooms
Marjan en Ton verloren hun dochter Krissy
Bij het betreden van de prachtig ingerichte woning van Marjan en Ton valt direct één ding op: een hele wand in de woonkamer is bedekt met fotobehang. Een imposante zwart-witfoto van een bospad vult de wand, waarop Krissy op drie verschillende leeftijden is gefotoshopt. Van peuter tot negen jaar oud, verschijnt ze in deze afbeelding. Ton wijst naar de foto en zegt met trots: “Hier komt ze aanrijden op haar fietsje, precies zoals ik me herinner. Het is prachtig. Zo is ze altijd bij ons.” Marjan vult aan: “Sommige mensen vinden het confronterend, zo’n grote wand met Krissy erop. Maar voor ons is dat niet zo. Natuurlijk, toen het behang werd aangebracht, ging ik even naar buiten om me voor te bereiden op wat ik zou gaan zien. Maar toen het eenmaal hing, vond ik het meteen heel mooi.”
Noodlot
Op zaterdag 27 februari 2016 veranderde het leven van Marjan en Ton voorgoed. Terwijl Marjan aan het werk was in haar eigen kapsalon, was Ton ook aan het werk als schilder. Marjan vertelt: “Tamara, het vijftienjarige nichtje van Krissy en dochter van mijn schoonzus, paste op. Tamara ging altijd graag naar Manege Beukers, eigendom van haar oom en tante. Elke week reed ze daar op haar eigen pony. Die zaterdag zou ze ook gaan en Krissy mocht na de lessen even de pony ‘uitrijden’ in de paardenbak zodat het dier rustig kon ontspannen na de lessen. Krissy deed dit vaker. Hoewel ze zelf niet paardreed, vond ze dit geweldig. Het noodlot sloeg toe toen de pony plotseling schrok en op hol sloeg. Krissy viel van de pony, maar haar voet bleef klem zitten in de stijgbeugel. De pony bleef rennen, waarbij Krissy hard tegen verschillende attributen en het hek botste van de bak.” Tranen vullen de ogen van Marjan terwijl ze verder vertelt: “Het was direct kansloos. Mijn schoonzus belde me op in de kapsalon, waar ik net de laatste klant van de dag aan het knippen was. Aan haar stem hoorde ik al dat het ernstig was. Ik liet alles uit mijn handen vallen en reed naar de manege. Ter hoogte van Zuid-Scharwoude zag ik een traumahelikopter in de lucht. Het drong tot me door dat zo’n helikopter niet voor een gebroken been zou komen. Ik wist dat het ernstig was, maar niet hoe ernstig. Nu weten we dat ze direct was overleden.” Ton vult aan: “Mijn zwager Peter belde me op de werkplaats om te vertellen dat Krissy een ‘ongelukje’ had gehad. Toen ik arriveerde, waren politie- en ambulancemedewerkers bezig met reanimatie. Marjan zat met haar handen voor haar oren en ogen om zich af te sluiten voor wat er gebeurde. Ik riep nog luid haar naam, maar ik wist het. Het was voorbij.”
Een stilte vult de woonkamer. De woorden echoën nog na, als Marjan dapper verder vertelt: “We stapten in de auto achter de ambulance en reden naar het Medisch Centrum Alkmaar. Daar werden we naar de familiekamer gebracht. De arts vertelde ons dat het niet gelukt was en dat ze zouden stoppen met reanimatie. Ze wilden dat we erbij zouden zijn. Het was afschuwelijk om onze lieve Krissy los te moeten laten.”
In het begin werden ze geleefd. Alles gebeurde in een roes. Krissy werd opgebaard in de woonkamer, familie kwam en ging. Ook de schoolvriendinnetjes van Krissy kwamen afscheid nemen. Pas na de begrafenis kwam de werkelijke klap. Een klap die hun tot op de dag van vandaag blijft raken. Ton zegt: “Ze zit constant in mijn gedachten en ook nu word ik hevig geconfronteerd als ik de klasgenootjes van toen zie langsrijden.” Marjan knikt instemmend. “Krissy zou nu zestien jaar oud zijn. Soms zie ik haar klasgenoten op straat en vraag ik me af hoe Krissy er nu uit zou zien. Ze was alles voor ons, ons enige kind. Helaas zaten er geen andere kinderen meer in ons leven. Ons nest is leeg.”
We zijn er heel open over
Marjan deelt: “Na het ongeluk ben ik ruim een jaar lang niet naar mijn kapsalon gegaan. Mijn personeel nam alles over. Ik ben ze daar ontzettend dankbaar voor. Ik kreeg vaak goedbedoelde adviezen over hoe ik met dit verlies moest omgaan. Dat werd me soms wat teveel. Het is voor ieder ouder de ergste nachtmerrie, je kind verliezen. Als dat gebeurt heb je je omgeving hard nodig. Je red het niet alleen. Ze bedoelden het allemaal ontzettend goed, maar dat voelde soms niet zo. Ton ging na een paar weken weer aan het werk, rouwen doe je op je eigen manier. Desondanks hebben we het altijd samen gedragen. Ik bleef betrokken bij de activiteiten op Krissy’s school zoals schoolreisjes en bij handbal. Dat heb ik volgehouden tot groep 8. Het gaf de kinderen ook een gevoel van troost dat ik, als Krissy’s moeder, aanwezig was bij die mooie momenten. Kinderen zijn heel nuchter. Toen Krissy opgebaard lag, wilden haar vriendinnetjes haar aanraken. Ik legde hen uit dat Krissy heel koud kon aanvoelen. “Ja, dat begrijp ik,” zei er één, “anders gaat ze natuurlijk rotten.” Dat ontwapende me zo dat ik in lachen uitbarstte. Veel volwassenen draaien eromheen, denkend dat het beter is. Maar wij praten juist graag over haar. ‘Vraag maar gewoon,’ denk ik dan.” Ton voegt eraan toe: “Als het gesprek soms op Krissy komt, merk ik dat mensen snel naar een ander onderwerp willen overschakelen. Dat is helemaal niet nodig. We zijn er juist heel open over.”
Krissy
Op de vraag hoe Krissy was, beginnen Ton en Marjan te stralen. Marjan zegt: “Ze was een allemansvriend, altijd op zoek naar verbinding. Als het maar gezellig was. Ze kon niet tegen onrecht. Maar ze observeerde altijd eerst, een beetje verlegen. Zodra ze zich op haar gemak voelde, kwam ze los. Twee weken voor haar dood was er een carnavalsfeest op school. Ze wilde als gothic meisje in het zwart gaan. Ik moest lachen omdat ze precies op Inez Wesky leek toen ze voor me stond met haar make-up en outfit,” lacht Marjan terwijl ze met weemoed terugdenkt. “Haar vriendinnetjes besloten last-minute toch voor roze en glitter te gaan, maar Krissy hield vast aan haar keuze om als gothic meisje te gaan. Dat was zo dapper.” Ton zegt: “Dat was de eerste keer dat ze voor zichzelf opkwam. Ik had zo graag gezien hoe ze zich verder zou ontwikkelen.”
De slaapkamer van Krissy is nog steeds precies zoals ze die achterliet. Ton zegt: “En zo houden we het. We komen er niet vaak, maar we voelen niet de behoefte om alles weg te halen. Krissy bracht zelf ook niet veel tijd door op haar kamer. We hebben die ruimte niet nodig. Het is eerder geruststellend dan confronterend.” Marjan vult aan: “Het voelt vertrouwd als ik in haar kast duik en haar kleding in mijn handen heb.”
Toeval of teken?
“Op haar verjaardag, 28 januari 2007, ontvangen we altijd bezoek, en op haar sterfdag ook. Op haar verjaardag bestel ik steevast een grote taart met haar foto erop. Haar graf ligt naast mijn kapsalon. Ton gaat er elke dag even heen, ik vier à vijf keer per week. Een jaar na haar dood besloot ik een mozaïek te maken voor Krissy’s graf. Ton stortte het beton en enkele maanden werkte ik eraan.Het was een soort therapie, met muziek op de achtergrond. Het is een prachtig graf maar het voelt niet alsof ze daar ligt. Ze is altijd dichtbij mij. Toen ik vijftig werd, organiseerden we een feestje. Ik had veel houten lantaarns gemaakt met een gegraveerde foto van Krissy erin. Het was bijna middernacht toen mijn vriendin plotseling zei dat er een vlinder in een van de lantaarns zat. Het was bizar. De lantaarn was bijna helemaal gesloten en er zat een grote kaars in. Het was een wonder dat de vlinder erin kon klimmen en onbeschadigd bleef. Toen ik de lantaarn opendeed, vloog de prachtig gekleurde vlinder rechtstreeks naar een foto van mij en Krissy aan de muur. Daar bleef het vlindertje zitten tot de volgende dag, tot vijf uur ‘s middags. Ik ben ervan overtuigd dat er meer is. Op het geboortekaartje van Krissy stond ook een vlinder. Ze fladderde door het leven.”
Het graf van Krissy met de mozaïek van Marjan.
Dit is niet het enige bijzondere dat er is gebeurd. Ton vertelt: “Een paar jaar later verscheen er een artikel in de krant van de handbalvereniging waar Krissy op had gezeten. De dames 1 van VZV hadden een wedstrijd gespeeld en bij het artikel was een archieffoto geplaatst waarin Krissy in het midden stond, tussen de handbal dames. Ze konden uit honderden foto’s kiezen, maar juist deze werd in de krant geplaatst.” Marjan voegt eraan toe: “Ik was coach bij het handbalteam van Krissy. Onlangs is er een boek uitgekomen over de handbalvereniging met alle (oud)leden. Ik dacht nog: ‘Wat jammer dat ik een foto van Krissy ben vergeten in te sturen.’ Maar toen het boek uitkwam, stond Krissy pontificaal op de voorpagina. Dat kan geen toeval zijn.”
Krissy blijft voor altijd onze dochter
Marjan en Ton gaan zo goed als ze kunnen verder met hun leven. Marjan zegt: “In het begin zei ik altijd: ‘Blijf ademhalen,’ maar de tijd gaat door. Het verdriet verandert, maar het wordt niet minder. Diggy Dex heeft een nummer geschreven na de MH17-ramp, ‘Treur niet, ode aan het leven’ heet het. We draaiden het ook op Krissy’s begrafenis. En dat is wat we doen.” Terwijl ze samen verder gaan in het leven, dragen ze haar liefde en herinneringen altijd met zich mee. Met een warme glimlach zegt Marjan: “Krissy zal altijd negen blijven, maar ze zal ook voor altijd onze dochter zijn.”
vincentdevriesfoto.nl
Meer nieuws uit Alkmaar?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie