Rie Hoogeveen-de Bruin: eeuweling met groene vingers

Door Esmeralda Wybrands

Haar woorden zorgen voor hartelijk gelach in de zaal van zorgcentrum Floravita, waar ze haar verjaardag viert met al haar kinderen, klein- en achterkleinkinderen, neven en nichten. Ze wordt in 1925 geboren in een kwekersfamilie op het Reijerskoop. Ze heeft een zes jaar oudere zus en is dol op haar ouders. Met name met haar vader, bomenzoeker van beroep, heeft ze een speciale band. 

Vaak gaan de twee op zondagmiddag samen wandelen. “Dan gingen we tuinen en keken we hoe de planten erbij stonden”, vertelt ze aan Bokhove. “Dat is toch zo mooi: die huizen met al die tuintjes eromheen.” Gevraagd naar haar lievelingsbloem of -plant somt ze dan ook direct een hele reeks op: de roos, de rhodo (Boskopers korten alles af, vertrouwt ze de locoburgemeester toe), de azalea en de hortensia. En natuurlijk het liefst in de kleuren blauw-geel, de kleuren van Boskoop.

Jong in oorlogstijd

Ze is 15 jaar als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Een donkere tijd breekt aan, en de MULO waarop ze zit, sluit haar deuren. Daardoor kan Rie haar middelbare school niet afronden, iets wat ze altijd heeft betreurd. Na de oorlog krijgt ze een baantje in een manufacturenwinkel in Boskoop, waar ze een paar jaar werkt. 

Totdat ze haar latere echtgenoot leert kennen, Leen Hoogeveen uit Reeuwijk. Hij wandelt wel eens op de Kleiweg, en zo ontmoet hij de knappe Rie. De eerste zoen volgt snel, en niet veel later besluit het stel te trouwen. Ze is dan 22 jaar.

De eerste twee jaar woont het jonge paar in bij haar ouders op het Reijerskoop, maar daarna verhuizen ze naar de Goudse Rijweg. Ze krijgen een zoon en drie dochters. Eén dochtertje overlijdt helaas al op jonge leeftijd, als ze tweeënhalf is. Zoon Jan en dochters Dia en Marleen beleven een beschermde jeugd aan de Goudse Rijweg. Ze zijn dagelijks te vinden in de speeltuin vlakbij hun huis en beschrijven hun moeder als goedaardig en meegaand. Van ruzie hielden en houden ze niet in het gezin Hoogeveen.

Huisvrouw, vrijwilliger en plantenliefhebber

Ze bestiert het drukke huishouden, is actief in de vrouwenvereniging en het kerkbestuur van de Vrijzinnige Protestantse Geloofsgemeenschap van Boskoop en handwerkt en breit veel. Haar man werkt bij streekvervoermaatschappij Citosa, in de garage of op de bus. Als ze achter in de zestig zijn, verhuizen ze naar een appartement in het dorp aan de Voorofscheweg. Daar tovert ze de logeerkamer om tot plantenkamer: allerlei verlepte stekjes weet ze op te kweken tot iets moois. Vol trots laat ze haar kinderen, zes kleinkinderen en (inmiddels) elf achterkleinkinderen zien als ze een plant weer tot bloeien heeft gebracht. Samen met haar man geniet ze nog steeds van wandelingen, onder andere in het rosarium, waarover ze gepassioneerd praat.

Zeven jaar geleden verhuist het echtpaar naar zorgcentrum Floravita, in de straat waar ze ooit elkaar de eerste zoen gaven. In Floravita halen de twee nog net hun zeventigjarige bruiloft. Inmiddels is Rie zes jaar weduwe en kijkt ze terug op een mooi leven. Ze heeft volop genoten van haar man, gezin en alle bloemen en planten om haar heen. Wat dat betreft heeft haar wiegje precies op de juiste plek gestaan.