Koen Woudenberg bereidt zich met VV Zwammerdam voor op nacompetitie

Door Jordi Smit

Als jonge jongen begon Woudenberg bij VV Zwammerdam, maar al snel werd hij opgepikt door Alphense Boys. Daar speelde hij jarenlang selectievoetbal en kwam hij uit tegen grote amateurclubs. “Dat was natuurlijk prachtig om mee te maken. Je speelt tegen clubs als Sparta en leert op een bepaald niveau voetballen. Toch merkte ik later dat het steeds minder werd. Op mijn positie kwam een andere jongen en ik voelde dat ik niet meer echt in de plannen voorkwam. Dan moet je keuzes maken. Via ESTO ben ik uiteindelijk weer teruggekomen bij Zwammerdam en dat voelde eigenlijk direct weer goed.”

Broer Lucas

Voetbal speelt al zijn hele leven een belangrijke rol binnen de familie Woudenberg. Zijn broer Lucas, die op profniveau speelt, volgt de verrichtingen van Zwammerdam nog altijd op de voet. “Hij kijkt bijna altijd als het in zijn agenda past. Sinds dit seizoen zit hij samen met Lars Kremer ook in de technische commissie van de club. Het voetbalspelletje zit echt in onze familie. Als ik goed speel hoor ik dat van hem, maar als ik slecht speel ook. Vaak heeft hij trouwens gewoon gelijk, al wil je dat soms liever niet horen.”

Inmiddels behoort Woudenberg zelf tot de ervaren spelers binnen de selectie. Waar hij vroeger het jonge talent was, probeert hij nu juist de nieuwe generatie op weg te helpen. “Je merkt dat de oudere jongens langzaam stoppen en dat er steeds meer jeugd bijkomt. Sinds dit seizoen ben ik aanvoerder en probeer ik die gasten te helpen. Niet door continu te vertellen hoe alles moet, want daar houd ik zelf ook niet van, maar wel door te coachen en mijn ervaring te gebruiken. Soms hoef je maar één ding te zeggen om iemand verder te helpen.”

Nacompetitie

Het huidige seizoen kende een moeizame start. Na vijf wedstrijden stond de teller pas op twee punten en leek een rol bovenin ver weg. “We waren net gedegradeerd naar de vierde klasse en dan verwacht iedereen automatisch dat je meteen bovenin meedoet. Maar zo werkt het niet. We speelden in het begin in een ander systeem en dat pakte gewoon niet goed uit. Daarna zijn we teruggegaan naar onze oude manier van spelen en toen begon het te lopen. We kregen vertrouwen, bleven lang ongeslagen en kwamen alsnog in de race voor het kampioenschap.”

Dat kampioenschap ging onlangs definitief verloren na een gelijkspel tegen ROHDA ’76. Toch overheerst geen teleurstelling bij de aanvoerder. “Natuurlijk baal je daarvan, want ik ben nog nooit kampioen geworden. Maar we hebben via de tweede periodetitel wel de nacompetitie gehaald en daarin liggen nog steeds kansen. Dat zijn toch speciale wedstrijden. Vaak speel je tegen clubs die je helemaal niet kent en er hangt altijd een aparte spanning omheen. Dan maakt het niet meer uit wat je eerder in het seizoen hebt gedaan.”

Clubliefde

Ondanks interesse van clubs op hoger niveau maakte Woudenberg nooit de stap omhoog. Daar heeft hij nog altijd geen spijt van. “Ik heb het hier simpelweg te goed naar mijn zin. Dit is een vriendenteam en dat is veel waard. Drie keer per week met je vrienden op het veld staan, samen ergens naartoe leven en daarna nog even napraten in de kantine: dat maakt voetbal voor mij mooi. Ik hoop dat nog een aantal jaar te blijven doen. En misschien speel ik ooit nog eens samen met Lucas in het eerste. Maar als dat niet gebeurt, is het ook prima.”