Heerlijke wietwalmen

Hoe dat mogelijk is, kan ik niet verklaren. Maar dat hoeft ook eigenlijk niet. Feit is dat ik jaren geleden al, toen ik als twintiger in Amsterdam rondliep, precies wist waar ik moest zijn. Ik liep vanaf het CS meteen maar de Haarlemmerstraat. Daar bevond zich een coffeeshop met in de gevel een open ruimte. Ideaal.  

Ik had niet de aanvechting om naar binnen te lopen, maar posteerde mij ernaast met de rug tegen de muur en ging er eens lekker voor staan. Op de eerste plaats genoot ik van de passende muziek die daar werd gedraaid. Niet zelden werden er – toen nog - lp’s opgezet van Pink Floyd, en wel uit de experimentele en psychedelische beginjaren van mijn favoriete band. 

Daarnaast walmde die heerlijke geur naar buiten. Daar kon ik me helemaal aan verlustigen. High ben ik er niet van geworden, of ik kan het me niet meer herinneren, dat zou ook kunnen, maar het was zo bij elkaar wel één groot genot. 

Lopend op straat ving ik ook wel eens een vleugje wietgeur op van een voorbijganger. Ik moest dan de neiging bedwingen om mij om te draaien en achter hem - of haar - aan te lopen.  

Tegenwoordig is het in de Amsterdamse binnenstad verboden om in het openbaar een joint te roken. Toch gebeurt het nog steeds – wat niet verbazingwekkend is; stug doorgaan met wiet roken is in de hoofdstad net zo vanzelfsprekend als het rode verkeerslicht negeren en gewoon oversteken. 

Maar toch word ik tijdens mijn wandeltochten door Amsterdam nog regelmatig aangenaam verrast. Dan ontwaar ik weer ergens die overbekende geur. Ook dan wil ik direct op zoek naar de bron. Gewoon even genieten. Ik houd mezelf echter in, zeker als mijn vriendin naast me loopt, want die moet hier helemaal niets van hebben. 

Niet dat ik zelf ooit een joint opsteek. Dat heb ik altijd aan mij voorbij laten gaan. Ooit zat ik met een groepje vrienden bij één van hen thuis en al snel ging er een joint rond. Om de beurt een trekje, was het idee. Er was mij beloofd dat ik, net als de anderen, een heerlijke lachkick zou krijgen. Nou, was dat de moeite waard of niet? 

Ik heb voor de eer bedankt en kreeg na afloop niet het idee dat ik iets had gemist. Integendeel. Ik was wel benieuwd hoe dat eruit zou zien, allemaal – behalve ik – dubbel liggen van het lachen; dat zou ongeveer hetzelfde zijn als met een groepje vrienden gaan stappen en slempen, melig worden, en dan als enige Spa Rood drinken en nergens de humor van inzien.  

Het effect viel nogal tegen. Na een kwartier zakte de een na de ander in een diepe slaap. Ik heb toen mijn schouders opgehaald en ben naar huis gegaan.