Eervolle onderscheiding voor muzikale bruggenbouwer Geralda Jurriaans- Helle van WesterHarmonie

Bruggenbouwer, tomeloze inzet, positief ingesteld, een echte verbinder. Alle bekende termen voor wie een Andreaspenning krijgt, kwamen deze avond langs. Spreker na spreker – van familie, beste vrienden, oud-collega’s uit het Allard Pierson Museum tot aan de stadsdeelvoorzitter van Nieuw-West – maakte dat beeld steeds een stukje persoonlijker, anekdotischer en wie Geralda nog niet kende wist na deze avond dat de term welverdiend inderdaad welverdiend was.

De aanwezigen knikten:
dát is Geralda.

150 kaasbroodjes

Want wie maakt tijdens het bakken van 150 kaasbroodjes voor een benefietconcert van haar orkest ook nog vijf kostuums voor het optreden van haar nichtje? Wie zorgde in haar werk als conservator bij het Allard Pierson Museum ervoor dat andere doelgroepen, waaronder jeugd en mensen met een beperking, in aanraking kwamen met haar grote liefde, het klassieke archeologisch erfgoed? Wie bedacht het project ‘Amsterdam Klinkt!’ en ging langs alle zestien orkesten en koren van Nieuw-West om ze er enthousiast voor te maken? Wie regelde subsidie voor dat festival en de bijbehorende compositie de ‘Nieuw-West Rhapsody’? Wie valt met haar hobo last minute in bij een orkest om zo het Kerstconcert te redden. Om er vervolgens de volgende veertig jaar te blijven en er onder andere penningmeester te worden? De aanwezigen knikten bij alle toespraken: dat is Geralda.

‘We dachten toen: ze verdient een lintje!’

Erelid

Met het muziekfestival ‘Amsterdam Klinkt!’, een cadeau voor de 750ste verjaardag van de stad, werd de Cultuur Nieuw-West Prijs 2026 in de wacht gesleept. En dat was voor Geralda al meer dan voldoende. “Na het slotoptreden vorig najaar met vierhonderd mensen in de Meervaart dachten we: ze verdient een lintje,” vertelt baritonsaxofonist Miriam van der Pol. Het werd een penning, de allermooiste van de stad. En ook nog het erelidmaatschap van de WesterHarmonie.

Smoesjes

Samen met de anderen in het Geraldacomplot werd bijna een jaar aan het verrassingsmoment op de repetitieavond van 11 september in het HLW in Slotervaart gewerkt. Niets merkte de aanstaande jubilaris hiervan. Iedereen om haar heen was dan ook alert, smoesjes werden bedacht en bij elk appje goed gekeken aan wie dat werd gestuurd en vooral aan wie niet. Eén keer leek het mis te gaan. Een aan Geralda gestuurd en snel verwijderd appje over de grote dag las ze gelukkig niet. De map Geheim op de laptop van de organisatoren, bleef voor haar gesloten.

Nooit alleen

En zo lukte het om de praatgrage, onvermoeibare Geralda eventjes stil te krijgen en stil te laten zitten. Na een uur van mooie woorden en uitvoeringen, ook van een stuk voor hobo en piano, waarvoor zij ooit een compositieopdracht had gegeven, en met de Andreaspenning en bloemen in haar hand, kon ze eindelijk zeggen hoe ze erover dacht: deze penning is niet voor haar. “Ik vind het leuk om iets dat in mij opborrelt te doen, maar als niemand het oppakt of je helpt, kom je nergens. Het is nooit ‘alleen’. Alles wat ik deed, was een samenwerking. Ik draag de Andreaspenning aan jullie allemaal op.”