Elke maandag een warme maaltijd voor de dakloze medemens

Door Shirley Brandeis

Boerenkool met falafel staat er klaar in de gemeentelijke buurtbus van waaruit Nesse opschept voor haar klanten. Klanten die betalen met een glimlach, een verlegen knikje en soms een euro. Er staat een fooienpot voor wie wat wil bijdragen. Nesse: “Dat kan voor iemand heel belangrijk zijn, om er toch iets voor te geven.” Mensen zoals jij en ik zijn het. Maar wel mensen zonder dak boven hun hoofd en met een verhaal. De maaltijd op Plein ’40-’45 zorgt ervoor dat van alle zorgen die ze hebben, die van honger deze avond even weg is.

Nooit gedacht

De Slotermeerse student Matthijs assisteert voor de eerste keer. Nesse laat zien hoe je het meest hygiënisch en gezellig opschept, serveert en inpakt. Net als zij vindt de twintigjarige Matthijs het fijn om iets te kunnen bijdragen aan de maatschappij. Hij doet dat via VoorUit, waarbij studenten in ruil voor hun bijdrage een woning kunnen huren. Nesse doet dat vanuit haar geloof en haar behoefte iets te doen voor een ander. Ze droomt groots. “Ik wil ooit een daklozenopvang beginnen.” Ze begint klein, met het buurtbudget en een bus. “Ik had nooit gedacht dat zoveel buren op mijn plan zouden stemmen,” zegt ze een jaar na de uitslag op nog altijd verbaasde toon.

Oliebollen

Verrast was ze vorige maand ook toen de oliebollenkraamhouders gratis oliebollen beschikbaar stelden. “Mensen zijn zo aardig.” Dat ze dat zelf ook is, ontvangt ze niet gemakkelijk. Maar ze weet wat ze betekent voor de dakloze medemens in de buurt. “Als ik een keer niet kan, vind ik dat zo erg. Dan weet je dat ze voor niks komen. Dat ze honger hebben.” Ze missen dan meer dan een maaltijd. Mensen komen ook voor een praatje, of met een vraag. “Hun vragen lopen uiteen. Van waar ze aan kleding kunnen komen tot aan het adres van de noodopvang. Meestal weet ik ze wel te verwijzen; ik ken hier de Weggeefwinkel, de Buurtkeuken en dat soort initiatieven. Het blijft informeel wat ik doe, maar alle kleine beetjes helpen.”

IJzige wind

De vraag naar soep komt geregeld langs deze avond. “Soep is populair, ja. Maar ik wissel graag af. Stamppot vandaag, pasta volgende week, de week erna soep.” Bij de Buurtkeuken aan de Lodewijk van Deysselstraat heeft ze plek om te koken. Twee pannen vol smeuïge boerenkoolstamppot vandaag, volgens eigen recept. Na een jaar met de maaltijdbus op het plein heeft ze goed inzicht in wat voldoende is. “Op drukke avonden komen er zo’n veertig mensen langs. Vandaag is het wat stiller.” Het sneeuwt en de wind is ijzig. Ze hoopt maar dat wie niet langskomt een warme plek heeft gevonden. En dat ze hen volgende week wel weer ziet. “Voor velen is het hier ook even bijkomen. Ze kunnen koffie of thee pakken, de koektrommel staat klaar. De maaltijd kunnen ze hier aan tafel opeten of meenemen.”

Goud of geld

Matthijs heeft ondertussen het maaltijden uitdelen helemaal onder de knie. Nesse is blij met de extra handen. “Meer is altijd welkom. Mensen die willen koken, die op maandag een paar uurtjes in de bus willen staan.” Als alleenstaande moeder met twee kinderen is het soms niet rond te krijgen, terwijl ze zo graag wil. Het buurtbudget helpt het bekostigen van de boodschappen en het benodigde materieel. De wetenschap dat zoveel mensen die ene dag in de week zeker met een volle maag gaan slapen, waar dat dan ook is, is haar verdienste. 

“Dit is meer waard dan geld of goud, toch!” Alleen knaagt het soms als ze zelf erna thuis in bed ligt en de wind tegen de ramen hoort slaan. “Dan lig ik wakker en denk ik even: ik moet meer doen. Maar ook: dit is al wat, en een mooi begin van iets.”

Nesse staat elke maandag van 16.30 tot 18.30 uur met maaltijden op Plein ’40-’45 in de witte bus voor het Tuinstadhuis. Daklozen en andere mensen die minder bedeeld zijn, zijn welkom een gratis maaltijd af te halen of daar op te eten.