Weet je nog: die keer toen ‘we’ wonnen

door: Shirley Brandeis

Volgens het collectieve geheugen sneuvelden er op 26 juni 1988 nogal wat woonboten. Honderdduizenden supporters wilden allemaal de beste plek op het water om hun sportieve idolen toe te juichen. Er sneuvelde niet echt veel, maar daar dacht de 23-jarige studente Caroline Veken toen anders over. Haar boot aan de Amstel, vlak bij de Halvemaansteeg, liep vol. Snel handelen met pomp- installaties voorkwam geheel zinken. “Morgen in de krant een advertentie: gevraagd nieuwe woonboot, niet te duur,” sprak verslaggever Kees Jansma vanaf de rondvaartboot. “Van mij hadden de Russen mogen winnen,” zei een woonbootgedupeerde tegen de Leeuwarder Courant.

Traumaverwerking

“Het was een vrolijk anarchistisch volksfeest,” zei Tom Egbers bij een terugblik twintig jaar later in Andere Tijden Sport. Het was “het grootste spontane feest sinds de bevrijding van Nederland in 1945”. Ook was het traumaverwerking van 1974, toen Nederland in de finale van het WK met 2-1 van West-Duitsland verloor. In 1988 versloeg Oranje op dinsdag 21 juni Duitsland in de halve finale. Het spandoek met de tekst DE FINALE WAS DINSDAG, te zien langs de kant tijdens de triomftocht in de stad, was voor iedereen duidelijk. De Duitsers waren verslagen. Ook Rinus Michels zei het: ‘We hebben twee finales gespeeld.’

Spaans benauwd

Volgens de politie en de burgemeester was het een wonder dat er 26 juni 1988 geen slachtoffers waren gevallen. Vooral op het Museum-
plein, waar men uren had moeten wachten op de aankomst van de spelers en hun coach, vielen ze bij bosjes flauw. Ruud Gullit redde het feest. Na een poging van burgemeester Ed van Thijn om de massa vanaf het podium te bedwingen, pakte de voetballer de microfoon om de Oranjefans vooraan wat lucht te geven. In voetbaljargon riep hij: “Niet aanvallen, maar naar achteren!” Iedereen luisterde. “Ik had het Spaans benauwd, maar Gullit redde de zaak,” blikte de burgemeester twintig jaar na dato terug. De sfeer bleef erin en na een spontaan liedje – “Rinus bedankt! Rinus bedankt!” – was het feest afgelopen.

De ware reden

‘Wij houden van Oranje’ van André Hazes werd met gemak de klapperrrr van de week in de Top 40 . Het lied was geschreven voor Willeke Alberti, maar zij haakte af omdat het toch niet bij haar zou passen. Vele jaren later gaf ze de ware reden: echtgenoot Søren Lerby speelde voor het Deense elftal op het EK. En dus was Willeke voor Denemarken. “Ja, je gaat toch voor je man.”

Bron: www.mokumsemikmak.nl