Sloten in verzet tegen opvang verslaafden: ‘Wie beschermt ons?’

“Er wordt over ons besloten. Zonder overleg met ons. Dát zit ons vooral dwars,” legt Monique van ’t Hek uit. Ze is voorzitter van de onlangs opgerichte Werkgroep Ditlaar 3 en benadrukt namens honderden buurtgenoten te spreken. “Ik hoef niet zo nodig op de voorgrond.” Toch nam ze meteen de leiding in deze snel hoogoplopende kwestie in het rustige Sloten aan de rand van Nieuw-West. “Als lid van de stadsdeelcommissie heb ik in de afgelopen vier jaren gezien welke overlast buurten kunnen ondervinden van locaties waar ernstig verslaafden met psychiatrische problemen wonen.”

‘Ik ben me daar te pletter geschrokken’

Ze doelt hiermee onder andere op de Poeldijkstraat, nabij het Delflandplein, in Slotervaart. “Ik ben me te pletter geschrokken van wat ik daar zag. Drugsdealers op straat, intimidatie, spugen, slaan.” Dankzij adviezen van de stadsdeelcommissie werd er ingegrepen door de gemeente en kreeg de omgeving onlangs het predicaat overlastgebied, wat tot meer maatregelen zal leiden. Eén daarvan is dat vijfenvijftig bewoners van HVO Querido worden overgeplaatst.

Kleinschalig?

Volgens de plannen van de gemeente strijkt in Sloten eind dit jaar welzijnsorganisatie perMens neer aan de Ditlaar 3-75, een voormalig Short Stay hotel, dat nu wordt verbouwd om ruimte te bieden aan een nieuwe doelgroep. Een kleinere groep dan in de opvang aan de Jan Rebelstraat in Osdorp De Punt, die zal sluiten. De gemeente noemt de locatie met negenendertig bewoners kleinschalig. Van ’t Hek: “Bij kleinschalig praat je over acht tot tien mensen. Dit is niet kleinschalig.” Het dorp liet donderdagavond 9 juli, een week nadat men het nieuws vernam, van zich horen tijdens een informatieve bijeenkomst van de gemeente. De opzet, met statafels en kleine groepjes, werd onder druk van de aanwezigen gewijzigd in een centrale bijeenkomst, zoals de Werkgroep Ditlaar 3 vooraf ook had gevraagd. Het werd een verhitte bijeenkomst, waarover de Westerpost twee weken geleden berichtte.

Overheid staat boven de wet

Het gevoel overvallen te zijn door de gemeente is sindsdien niet weggeëbd. “De boosheid zit ‘m in het stiekeme waarmee dit gebeurt. Er gaat iets groots gebeuren, maar we worden pas geïnformeerd als het besluit al is genomen.” Daarnaast wringt het ook dat de gemeente al voor het afronden van de vergunningsaanvraag toch een grootscheepse verbouwing van het pand laat uitvoeren

‘Dit moet in geen enkele woonwijk’

om het pand geschikt te maken voor de verslaafde bewoners. Een zogenoemde gedoogconstructie die voelt alsof de overheid boven de wet staat. “Als bewoner moet je niet proberen zonder vergunning iets te bouwen.”

Geen nimby

De buurt wegzetten als een gevalletje nimby (not in my backyard), dat geen vreemdelingen in het dorp wil, is klinkklare onzin, benadrukt de Werkgroep Ditlaar 3. “We hebben hier minderjarige asielzoekers op de Sloterweg, en dat gaat heel erg goed. En in Nieuw Sloten zijn ook verschillende opvanglocaties. Als aan de Ditlaar bijvoorbeeld een opvang voor economisch daklozen of een Blijf van mijn Lijf huis komt, dan staan we daar positief tegenover. Maar deze ernstig verslaafden, die weliswaar 24 uur per dag zorg krijgen maar wel alleen naar buiten mogen, moet je gewoon niet in een woonwijk plaatsen, in geen enkele woonwijk. Dit is een kinderrijke buurt, waar ze al jong zelf naar school, de speeltuin of de sportclub gaan. Er is hier een school voor kwetsbare kinderen, waarvan ook een deel zelfstandig naar school gaat. We zijn echt bang voor de ellende die we gaan krijgen. En wat voor ellende dat kan worden, zien we nu al op andere plekken in de stad. Bij de Jan Rebelstraat hebben bewoners al jaren enorme overlast. Van intimidatie en drugsgebruik tot aan de aanwezigheid van loverboys. Maatregelen en goed contact met bewoners en de welzijnsinstantie werden beloofd, maar niet altijd nageleefd.

Boven tafel krijgen

Het goed georganiseerde dorp Sloten (“Iedereen kent elkaar”) pakt, samen met de bewoners van Nieuw Sloten, de tegenaanval goed georganiseerd aan. Expertises van bewoners worden ingezet voor onder andere een raampostercampagne (‘Beschermd wonen op Ditlaar, Wie beschermt ons?’) en communicatie met de pers. Het artikel in De Telegraaf werd buiten de werkgroep om geregeld (“We wilden liever eerst een plan van aanpak maken”), maar wel gewaardeerd.

‘Bij de Jan Rebelstraat is veel overlast’

Er is een crowdfunding gestart om een advocaat in te huren. Onderling wordt per ouderwetse post door honderden mensen een handhavingsverzoek aan de gemeentelijke brievenbus gestuurd om de verbouwing stil te leggen, aangezien de vergunning ervoor nog niet is verleend. “De gemeente kan alle post naast zich neerleggen, maar moet dan wel met een reactie komen.” Een zogenoemd Woo-verzoek is ingediend. “Het vorige stadsdeelbestuur, onder voorzitterschap van Emre Ünver, heeft met deze locatie ingestemd. Daar zaten strikte voorwaarden aan vast. We willen de documenten daarover boven tafel krijgen.”

Niemand bevraagd

En zo wil men nog meer openheid van zaken. Neem het risico voor omwonenden dat door de gemeente laag wordt ingeschat. Of dat de buurt voldoende draagkracht heeft voor deze opvang, en dat de impact beheersbaar is. “Dat is onderzocht, maar geen enkele bewoner is hierover bevraagd.” De werkgroep begrijpt dat er een wettelijke verplichting is mensen op te vangen en dat elk mens recht heeft op bescherming. “Maar wij willen ook beschermd worden. Als je in andere wijken ziet dat het bij deze doelgroep niet werkt, moet je je afvragen of er geen andere opties zijn. Denk aan containers, zoals ze nu ook in het Westelijk Havengebied doen met uitgeprocedeerde asielzoekers. Hier zit je in een woonwijk met vlakbij winkelcentrum Belgiëplein, waar toestanden zoals op het Dijkgraafplein en Delflandplein kunnen ontstaan. Dat willen we vooral niet voor de veiligheid van de kinderen in onze buurt.”

Werkgroep Ditlaar 3 is bereikbaar op: werkgroepditlaar3@gmail.com.

De reactie van de gemeente lees je hier.