70 jaar in de Dolhaantjestraat

Bij het gouden jubileum, twintig jaar geleden, zat de huiskamer nog vol 75-plussers die er ook al heel lang woonden. Hans Staphorsius (nu zelf 75) is anno 2026 de laatste pionier in de straat. “Er woont hier nog wel een buurmeisje van toen, maar zij is een periode van tien jaar weggeweest. Zij en ik zijn de enigen die nog weten hoe het toen hier was.”

‘Dat vond men hier maar raar’

Varkenspoten

En dat was kaal. “We wonen nu omringd door groen, maar toen waren die bomen sprietjes, en er lag overal zand. Er werd nog volop gebouwd.” Hij vertelt beeldend over zijn ‘emigratie’ naar de grote stad in 1956. Want zo voelde de verhuizing van Gorredijk naar Geuzenveld, dat in de jaren vijftig uit de grond werd gestampt. “Mijn vader kon hier werk krijgen. Daarom noem ik hem altijd een economische vluchteling. Een man die zijn hele huisraad inpakte en met drie zoons en zijn vrouw in de aanhanger van een vrachtwagen vol varkenspoten – omdat er geen geld was voor een verhuiswagen – naar ver weg verhuisde. Naar een plek waar ik niemand verstond, want ik sprak alleen Fries.” Ook wás kleine Hans in alles een Fries. “Ik groette iedereen, maar dat vond men hier raar. En we merkten al snel dat je je spullen hier niet onbewaakt buiten kon laten staan. Dan kon het zomaar gestolen worden. Dat was in Gorredijk ondenkbaar!”

Omrop Fryslân

Het huis aan de Dolhaantjestraat, dat toentertijd ongekende luxe als warm water uit de kraan en een douche kende, werd later het huis van Hans en zijn vrouw Irma. Eerst woonden ze in. Toen vader terug naar Friesland ging, namen ze het over. “Mijn vader zei altijd: ik laat mijn pet hier nog niet begraven, laat staan mezelf! In 1978 is hij teruggegaan naar zijn roots.” Hans is na zeventig jaar voldoende geaard om te blijven, zegt hij met een knipoog. “We gaan wel geregeld naar Friesland, ik luister graag naar Omrop Fryslân en zoals je ziet aan de vlag en snuisterijen in mijn huis is het wel duidelijk dat hier een Fries woont.” Samen met een geboren Amsterdamse, die inmiddels ook dol is op de noordelijke provincie. “Ook zonder Hans, met vriendinnen, ga ik graag naar het noorden,” vertelt Irma. “Het is daar weids en groen.” Verhuizen willen ze niet. De vier kinderen en inmiddels acht kleinkinderen hebben ze hier meer in de buurt, en hun stukje Geuzenveld is ook groen en weids. “De schutting hebben we laag, zodat we ook nog wat mensen af en toe voorbij zien komen.”

‘Toen heb ik vanbinnen wel gejuicht’

Bolsward

Natuurlijk voelt hij zich na zeventig wel een Amsterdammer. “Maar die geboren en getogen Amsterdammers, die kunnen zo klagen. Dat doen Friezen echt veel minder.” Dat een kleinkind verkering heeft met een jongen uit Bolsward, doet hem goed. “Ja, ik heb vanbinnen wel gejuicht. Je voelt toch een band.” Maar al die andere culturen zijn ook welkom.

Niet voor niets geniet hij van zijn vrijwilligerswerk als voorzitter van De Brug, even verderop. Een plek waar bewoners uit verschillende culturen een tweede huiskamer vinden. Het is de rode draad in zijn leven: tussen de mensen zijn. Tussen verschillende afkomsten, rangen en standen. Bij De Brug voor de deur mijmert Hans soms over de wijk die ooit leeg was, en groet hij iedereen die voorbijkomt. “Altijd, iedereen. Ik blijf wel een Fries.”

Woon jij ook heel lang (meer dan 50 jaar) in Nieuw-West? Laat het weten via redactie.westerpost@rodi.nl.