Esseline overleefde de Bijlmerramp: ‘Niet nog een keer, dacht ik tijdens de explosie bij Remijden’

“Ik deed die avond in juni net het rolgordijn naar beneden toen ik een enorme knal hoorde. Alles trilde, het gebouw, mijn lichaam. Het herinnerde me meteen aan de Bijlmer.” Esseline woonde toen vier jaar in de flat Groeneveen. Samen met Klein Kruitberg was dit de flat waar op 4 oktober om kwart voor zeven ’s avonds een vliegtuig neerstortte. Ze woonde op de eerste verdieping. “Ik zou eigenlijk boven zijn, bij vrienden op de zevende etage. Ik was even een dutje gaan doen en mijn moeder zou me wakker maken, zodat ik begin van de avond daar op kraamvisite kon gaan. Maar ze vergat me te wekken en ik sliep door.”

Einde van de wereld

Daardoor sliep ze nog toen het vliegtuig de flats doorboorde. “Ik dacht dat ik droomde. Die ongelofelijke knal, het trillende bed, het steeds weer horen van mijn naam. Dat was mijn moeder die me riep. Voor mijn gevoel werd ik traag wakker. Buiten leek de zon te schijnen en ik vroeg me alleen maar af: is het dan ochtend? En zo nee, waar komt dat licht dan vandaan?” Ze had het twee dagen eerder gedroomd. Dat de wereld was gestopt. Dit leek er erg op. “Ik kwam niet in actie. Ik gaf het op. Ik was niet eens bang of in paniek, al wist ik dat we hier niet uit zouden komen. Ik zei tegen mijn moeder en mijn vriend dat we samen dood zouden gaan, dat ze in mijn armen moesten komen. Ik liet het over aan God.”

Op blote voeten

Haar vriend zocht toch een uitweg, maar de deur zat muurvast. “Ik ging in gebed. God, help me, zei ik.” De deur zwaaide met een knal open. “Toen kwam de angst als een golf in me naar boven. We renden naar buiten, linksaf, want rechts zagen we een enorme bal van vuur. We liepen op blote voeten, maar het was niet koud, zoals het in oktober rond dat tijdstip is. Door het vuur was het warm buiten, heet zelfs.” De aanblik liet familie en vrienden het ergste denken. “Ons huis was verwoest, iedereen dacht dat wij dood waren. Toen ze ons in de menigte vonden, waren ze zo blij.”

Feestje

Bij de garage Kruitberg vond ze haar kinderen terug. Zij waren tijdens het vliegtuigongeluk op een feestje bij de Amsterdamse Poort, zo’n anderhalve kilometer verderop. Het niet op tijd wakker worden uit haar dutje, de kinderen die ver genoeg van huis waren; Esseline vindt het nog altijd een Gods wonder. “De vrienden op de zevende verdieping, waar ik op dat tijdstip op bezoek zou zijn, zijn allemaal dood. God wilde nog niet dat ik ging.”

Turbulentie

Sinds die dag was er geen moment dat de Bijlmerramp uit haar gedachten is geweest. Rust wilde ze, maar dat was niet makkelijk te vinden. Een nieuwe woning in Noord, ver weg van Groeneveen, gaf wat afstand. Enkele maanden op Curaçao met haar moeder

moest hen even weg van alles laten zijn, al was elke turbulentie onderweg reden voor paniek. Maar waar je ook bent, onverwacht hard geluid kun je niet uit de weg gaan. “In Noord schrok ik van geluiden uit de garage onder ons. Als het heel hard regent, ben ik bang. En toen was er de grote klap bij de flat Remijden, vlak bij huis, in juni.” Weer dacht ze: dit is niet echt. Weer rende ze het huis uit; met dochter en kleinkind, die ze snel wakker had gemaakt. Onderweg bonsde ze bij de buren op de deuren. Eenmaal op adem komend, kwam alles van 1992 er weer uit. “Bij de opvang werd ik getroost door een mevrouw van de woningbouw. Ik vertelde haar dat ik de Bijlmerramp heb meegemaakt.”

Doodgeschoten

Het liefst woont ze, al heeft ze fijne buren, ergens anders dan achthoog in Osdorp, waar de nacht voor het gesprek met de Westerpost, vlak bij haar huis twee explosies waren en portieken beschadigd werden. “Ik heb gelukkig niks gehoord. Maar ik ben altijd bang.”

Ze moet een engel bij zich hebben. Ze overleefde een auto-ongeluk, ze overleefde het verdriet om haar in 2001 doodgeschoten zoon. Het geloof en een wonder houden haar in leven. “Na zijn dood bleek ik onverwacht zwanger te zijn. En inmiddels heb ik ook een kleinkind.”

Sheila

De vierde oktober van aanstaande zondag, vierendertig jaar na de Bijlmerramp, zal weer een beladen dag zijn. “Ik kijk geen tv, ik wil die beelden niet zien. De hele dag voel je nog meer dan ooit angst.” Misschien gaat ze naar ’t Blommetje, waar ze op advies van de gemeentelijke WPI kortgeleden langsging. Bij Sheila, participatiecoach van Combiwel, kon ze haar verhaal kwijt.

Niet piekeren

Sindsdien gaat ze vaker langs en ontmoet ze meer buurtbewoners. “Ik moet niet thuis zitten piekeren, ik moet eruit. Ik wil genieten, eten, praten. Ik wil gewoon leven. Het liefst zonder angst.”

Lees ook

Grethe over de explosie in Osdorp: ‘Zo’n enorme ravage zó dicht bij huis!’

Lees ook

Enorme ravage en meerdere gewonden na explosie bij flatgebouw in Amsterdam Osdorp