Bewonersreactie op beoogde opvang aan de Ditlaar (3): “Niet meer alleen op de fiets”

Mijn kinderen fietsen alleen door het dorp. Dat kan, omdat Sloten veilig is en omdat ik het ze toevertrouw. Als de opvang aan Ditlaar 3 er komt, doe ik dat niet meer. Dat is geen onderbuikgevoel, maar de nuchtere afweging die op dit moment in vrijwel elk huishouden hier gemaakt wordt. Sloten telt ongeveer vijfhonderd volwassenen. Negenendertig mensen met een zware verslaving en psychische problematiek daarbij is vijf tot tien procent van de gemeenschap. En dan in een gebied waar het ‘s avonds vrijwel uitgestorven is en de sociale controle minimaal. Het zijn hier de kinderen op de fiets en de ouderen met de hond die als eerste hun bewegingsvrijheid inleveren.

Verboden

Wat ik vooral niet begrijp, is hoe de gemeente tot déze locatie is gekomen. Over een serieuze afweging tussen meerdere panden is niets terug te vinden. Het voelt alsof er een gebouw beschikbaar kwam en dat daarna is beredeneerd waarom het passend zou zijn. Daar komt bij dat bewoning op deze schaal in dit pand altijd verboden was, tot de gemeente zelf eigenaar werd. Het project gaat over budget. De vergunning is er nog niet.

En dan zegt de stadsdeelvoorzitter zelf: "Nooit overlast, dat hoort u mij niet zeggen." Als dat vooraf al de verwachting is, waarom zou het in de praktijk positiever uitpakken?

Mislukt project

Mijn grootste zorg is niet eens de overlast zelf. Het is dat dit uitloopt op jaren van meldingen, juridische procedures en wantrouwen tussen bewoners en gemeente. Met als eindresultaat een mislukt project en cliënten die opnieuw moeten verhuizen. Daar is niemand mee geholpen, en zij nog het minst.

Doordrukken is niet hetzelfde als besluiten. Ik hoop dat het stadsdeel de moed heeft dit te heroverwegen, in plaats van gezichtsverlies zwaarder te laten wegen dan een goede afloop.

Bart Liebregts