Tien vragen aan... Sanne de Wit: ‘Zie graag weer iets als De (oude) Bakkerij in Castricum!’

Nieuws za 28 mrt 2026, 13:56 Update: ma 30 mrt 2026, 10:56

CASTRICUM - In de rubriek ‘De tien vragen aan...’ komen bewoners of bekenden uit de gemeente Castricum aan het woord, zij beantwoorden tien vragen en nomineren een volgende inwoner. Deze week aan het woord: Sanne de Wit.

Vraag van Iro Evangelou: Wat is de drijvende kracht achter al je activiteiten?

Verhalen delen is volgens mij een diepe menselijke behoefte. Ik wil daaraan bijdragen door naar verhalen te luisteren, of ze op het podium te zetten, en ook mensen te leren beter naar elkaar te luisteren.

Veranderen hoeft misschien niet, alleen maar luisteren. Zonder oordeel. En misschien hoeven we de onderlinge verscheidenheid en overeenkomsten alleen maar te laten bestaan. Ik ben wel benieuwd welke wereld het zou opleveren als we dit generaties achter elkaar zouden doen.

Wie ben je en wat doe je?

Ik heet Sanne de Wit. Ik oefen met luisteren. Dat is niet zo makkelijk als je denkt. Dus ik oefen ook met stoppen met denken terwijl ik luister. Dan kan je hart ook veel beter meedoen en stel je je oordeel uit. Dat is fascinerend. En ontspannen! Ik vind het hele lichaam trouwens fascinerend. Zoveel wijsheid zit daarin, zoveel verhalen.

Daarnaast luister ik als huisartsondersteuner geestelijke gezondheid op asielzoekerscentra naar verhalen van ontheemde mensen die belangrijk zijn gehoord te worden. Dat werkt helend, zelfs voor de mensen die die verhalen niet willen of kunnen horen.

Waar en wanneer ben je geboren?

In Heemskerk, op 18 februari 1981.

Wat maakt jouw band met de gemeente speciaal?

Ik ben in Bakkum opgegroeid. Als ik daaraan terugdenk, voel ik vrolijkheid. Er was ruimte. Ruimte om te spelen. Van m’n 18e tot 40e jaar woonde ik elders, vooral in Amsterdam. Ik had van te voren niet het plan hier weer te komen. Maar het liep zo en het voelt rijk om zo dicht bij het strand en de duinen te wonen. Daar ervaar ik weer die ruimte.

Wat is de mooiste plek in de gemeente?

Een van de mooiste plekken vind ik het stukje duin bij het uitzichtpunt. Een rustige ruime plek met mooie bomen dichtbij, de zee ver weg en het bos zo onder je. Ik krijg daar altijd zin om te dansen en te spelen.

Welke herinnering aan je woonplaats is je dierbaar?

Sinds afgelopen najaar organiseer ik tweewekelijks dialogen in de raadzaal, samen met Douwe, een dorpsgenoot. Onbekenden ontmoeten elkaar. We komen heel snel tot prachtige wijsheden. In m’n eentje lukt dat nooit!

Wat is je advies aan de burgemeester?

Advies... terwijl ik hem nog nooit heb ontmoet. Toch grijp ik m’n kans om hem te vertellen dat ik zo graag een plek zou zien waar jongeren elkaar kunnen ontmoeten. Ruimte voor hun initiatieven, muziek, verhalen, feestjes. Waar ze dingen kunnen uitproberen en waar ze verantwoordelijkheden krijgen. Waar de sfeer hangt om jezelf te zijn en te ontdekken. Vroeger ervaarde ik dat in de oude Bakkerij, op het Bakkerspleintje. Nu ken ik geen plek die dat soort ruimte geeft.

Wat is het beste advies dat je zelf ooit kreeg?

Geef jezelf te ruimte om te leren.

Wat is het meest avontuurlijke dat je ooit hebt gedaan?

Samen met mijn man en kinderen gingen we op de fiets op reis. Onze twee kinderen waren toen 1 en 3 jaar. Het was spannend om te gaan. Veel mensen raadden het ons af. Wij hadden zin in zo’n avontuur en veel vertrouwen in ons vieren. We zijn in het tot in het oosten van Kirgizië gekomen, vlakbij China. Ik vond de eenvoud, het bewegen en buiten zijn heerlijk. En natuurlijk het avontuur; ‘s morgens niet te weten waar je ‘s avonds gaat slapen en alles te ontvangen wat op je pad komt.

Wat is iets wat mensen écht van jou moeten weten?

Dat ik iedereen van harte welkom heet in de raadzaal, bij een socratisch dialoog (dialoogweetraad.nl).

Wie zie jij graag als je opvolger in deze rubriek?

Auke ken is als een zeer authentiek en autonoom persoon. Hij maakt prachtige dingen, waaronder muziek. Vroeger speelden we samen in een bandje. Zo tof om hem hier een plek te geven.