Voor wandelaars in Meer en Bos is Ingrid Bruggeling een bekende verschijning. De 59-jarige Haagse is al twee jaar lang vrijwel dagelijks met haar scootmobiel op de paden van het landgoed te vinden. Gewapend met haar camera, schiet ze de mooiste foto’s van dit rustpunt langs de Laan van Meerdervoort. “Mensen beleven de schoonheid van de natuur te weinig.”

Door: Marc Tangel

De aanleiding voor deze bijzondere hobby is, vergeleken met haar kleurrijke foto’s, matzwart. Ingrid Bruggeling is al sinds haar 44e ziek en twee jaar geleden besloot ze te stoppen met alle levensverlengende behandelingen. Het werd tijd om te genieten.

Van haar vakantiegeld kocht ze een camera en met haar scootmobiel trok ze Meer en Bos in. “Ik woon hier dichtbij”, zegt ze over deze keuze. “Het is hier heerlijk rustig, met alleen het geluid van de vogeltjes om je heen. En af en toe heb ik nog eens een praatje. Mensen kennen mij hier als de bosfotografe. Ik hou erg van de natuur. Ik heb thuis ook veel planten. Daar kan ik wel tegen praten, maar die zeggen zo weinig terug. Gelukkig maar, want als ze wél terug zouden praten, zou het pas echt slecht met me gaan.”

Veel geduld

Sindsdien trekt ze elke dag, in weer en wind, met haar scootmobiel het landgoed in. “Als het heeft geregend hoef ik niet meer te douchen wanneer ik thuiskom”, glimlacht ze fijntjes. Ze spreekt uit ervaring, want voor een goede foto moet Ingrid regelmatig veel geduld hebben. “Je staat soms urenlang stil op één plek”, fluistert ze. “Je hoort een specht, maar je ziet hem niet. Dan moet je wachten tot je hem eindelijk spot bij een gat in één van de vele bomen.” Toch weet de fotografe inmiddels vrijwel elk vogelnest te vinden. “Dat leer je door goed te kijken”, merkt ze op. “Ik heb daarbij het twijfelachtige voordeel dat ik met die scootmobiel altijd zit. Ik kan in alle rust om me heen kijken.” Op landgoed Meer en Bos heeft Ingrid inmiddels meer dan vijftig verschillende vogelsoorten gespot. Haar kennis heeft ze ter plekke opgedaan en komt niet uit boekjes. “Kijken en leren is het mooiste wat je kan doen”, doceert ze wijselijk.

Veel aangesproken

Op Facebook heeft Ingrid de groep ‘Hondenwandelaars Landgoed Meer en Bos’ aangemaakt waar zij dagelijks haar nieuwste foto’s deelt. “Veel mensen reageren daar enthousiast op”, glundert ze. “Maar er zijn ook hobbyfotografen die mij beschouwen als concurrent. Dat vind ik raar. We delen een passie. We dingen niet mee naar een grote geldprijs ofzo.” Terwijl Ingrid op wacht staat bij een boom waar een Zwartkopgezin nestelt, komt een dame aangelopen. “Ben je weer mooie foto’s aan het maken?”, vraagt deze enthousiast en vervolgt: “Mijn man vertelde van de week dat je zo’n schitterende foto van een uil had gemaakt. Ga vooral zo door!” Terwijl de passante haar weg vervolgt, wordt zij door Ingrid nagekeken. Daarna merkt ze op: “Dankzij die Facebookgroep word ik af en toe aangesproken door mensen die ik helemaal niet ken, maar die precies weten wat ik hier allemaal doe. Dat vind ik het leuke van dit alles.”

Te enthousiast

Het meest trots is Ingrid op haar foto’s van de ijsvogels op het landgoed.

“Toen ik voor het eerst een exemplaar in het echt zag was ik zo enthousiast, dat ik vergat de ontspanknop van mijn camera in te drukken”, vertelt ze lachend. “Gelukkig is het me daarna nog vaak gelukt de ijsvogel te fotograferen. Tot vervelens toe zelfs”, grapt ze, waarna ze hoog in de bomen wijst op een kleine bonte specht. Het opvallend rode streepje op de kop van dit vogeltje is zelfs van een afstand goed zichtbaar. “Volgens het radioprogramma Vroege Vogels is het zeldzaam dat je deze ziet, maar in Meer en Bos zitten ze”, constateert Ingrid tevreden.