Column Jasper Brinkman: ‘de zee zit in ons bloed’

Want de zee is voor een Jutter meer dan water aan de horizon. Je vindt haar terug in straatnamen, familieverhalen en in dat moment waarop je op de dijk staat en de golven ziet komen.

Ik ben een Jutter. Geboren en getogen in deze stad. Een van mijn verre voorouders was Jacob Been: vletterman, visser en redder. Een man die wist wat de zee kon geven, maar ook wat zij kon nemen.

Hij ging de storm tegemoet wanneer anderen hoopten dat die zou gaan liggen en redde honderden mensen uit zee. Voor zijn moed werd hij geëerd met de Jacob Beenstraat, die nog altijd aan hem herinnert. Als ik de archieven induik, ontdek ik hoeveel geschiedenis er achter onze stad schuilgaat. Achter elke straatnaam, elke kade en ieder schip zit een verhaal.

En toch moet ik glimlachen. Want de overeenkomst tussen Jacob Been en mij is klein.

Sterker nog: toen ik vroeger aan reddingszwemmen deed en we eindelijk vanuit het zwembad naar zee mochten om te oefenen, besloot ik ermee te stoppen. De zee bleek indrukwekkender dan gedacht.

Maar misschien is er tóch één overeenkomst. Jacob Been bracht mensen veilig van de zee naar de wal. Ik probeer de verhalen van de zee terug naar land te brengen.

Daarom zijn de Jutterhavendagen zo bijzonder. Ze laten zien dat geschiedenis niet alleen in boeken staat. Ze ligt aan de kade, dobbert in de haven en leeft voort in de verhalen van mensen. Want een Jutter wordt niet alleen geboren aan zee. Een Jutter draagt de zee met zich mee.

Liefs,

een trotse Jutter