Helen en Daniëlle werken al 30 jaar bij Cool: ‘We kunnen zelf wel het theater in met alles wat we hebben meegemaakt’
HEERHUGOWAARD – Helen Sommer en Daniëlle van Straaten staan deze week in de schijnwerpers bij Cool kunst en cultuur. De twee trouwe medewerkers zijn inmiddels precies dertig jaar in dienst bij Cool en haar voorganger De Schakel. Reden voor hun collega’s om de jubilarissen te trakteren op een gezellig etentje. “We kunnen zelf wel het theater in met alles wat we hebben meegemaakt!”, lachen ze.
Helen en Daniëlle zijn inmiddels de ‘oudst gedienden’ binnen het team van Cool. Ze begonnen hun loopbaan toen het Heerhugowaardse cultuurhuis nog De Schakel heette, maakten de verwoestende brand van 2004 mee en waren betrokken bij de wederopbouw die in 2008 leidde tot de opening van Cool zoals we dat nu kennen.
Ingerold
Wilden ze altijd al in de cultuursector werken? “Ik ben er eerlijk gezegd een beetje ingerold”, vertelt Helen. Ze begon ooit met één ochtend per week in de schoonmaak en werkte zich uiteindelijk op naar een fulltime baan. Toen ze vijftig werd, besloot ze het wat rustiger aan te doen. Toen er een vacature bij de servicebalie kwam, greep ze haar kans. Inmiddels is Helen daar werkzaam en draait ze daarnaast als toezichthouder mee. “Je zou kunnen zeggen dat ik elk hoekje van Cool inmiddels ken.”
Aan de servicebalie werkt ze samen met Daniëlle, die daar al vanaf haar eerste werkdag te vinden is. “Sinds drie jaar draai ik ook mee op de financiële afdeling. Dat is leuk, een beetje afwisseling. Ik zie het ook als een kans om door te groeien. Nu zit ik twee dagen achter de balie en twee dagen boven.”
‘Een warm bad’
Beide dames hebben het nog altijd uitstekend naar hun zin bij Cool. “Het is echt een warm bad. De collega’s onderling gaan superleuk met elkaar om”, vertelt Daniëlle. “Natuurlijk gaan er wel eens mensen weg en komen er nieuwe mensen bij, maar het blijft altijd gezellig.” Helen onderschrijft dat. “Maar ook de mensen die hier komen zijn altijd vrolijk. Ze komen immers om een leuke avond uit te beleven. Het is fijn om daaraan te mogen bijdragen.”
In hun eerste jaren zag het werk er wel heel anders uit. “Je had natuurlijk nog geen internet, dus we moesten alle bestelformulieren handmatig invoeren”, herinnert Daniëlle zich. “De Schakel voelde veel meer als een buurthuis. Het draaide vooral om amateurverenigingen, al kwamen er destijds ook al professionele artiesten zoals Najib Amhali. Alleen wist niet iedereen dat.”
Helen: “Het grappige is dat we nog steeds dezelfde bezoekers krijgen als toen, maar dan dertig jaar ouder.”
De brand van 2004
Een zwarte bladzijde in de geschiedenis van De Schakel was de grote brand in 2004. Daniëlle weet het nog goed. “Ik was die dag vrij omdat ik aan het verhuizen was.” Ook Helen heeft de dag nog duidelijk op haar netvlies. “De schoonmaak was ’s morgens altijd de eerste die arriveerde, dus ik was op mijn fiets onderweg. Nog voor ik op locatie was, merkte ik al de nodige commotie.” De brand betekende het einde van het vertrouwde gebouw. “Ik heb thuis nog een heel plakboek met artikelen en foto’s uit die tijd”, vertelt Helen.
De Schakel stond al op de nominatie voor nieuwbouw, maar de realisatie daarvan zou nog enige tijd duren. “We hebben toen een pand op het industrieterrein, de oude Nettomarkt, omgebouwd tot tijdelijk theater”, vertelt Daniëlle. “Bloed, zweet en tranen heeft dat gekost. Het pand en de zaal waren prima, maar de locatie op een industrieterrein was natuurlijk niet ideaal.”
De opluchting was dan ook groot toen in 2008 Cool zijn deuren opende. “Een nieuw pand, een nieuwe directie, nieuwe ideeën. We moesten opnieuw solliciteren voor onze baan. De muziekschool kwam erbij, evenals cultuureducatie. Ook voor de servicebalie betekende dat meer werkzaamheden.”
Volgens Daniëlle heeft Cool sindsdien een flinke ontwikkeling doorgemaakt. “We hebben onder de vlag van Cool echt een enorme professionaliseringsslag gemaakt. Daardoor hebben wij ons als medewerkers ook verder kunnen ontwikkelen. Maar desondanks hebben we het dorpse karakter kunnen behouden binnen het stedelijke geheel. Daarom komen de mensen hier denk ik zo graag.”
Dwarsfluit
In dertig jaar hebben Helen en Daniëlle natuurlijk de nodige bijzondere momenten meegemaakt. Voor Helen zijn vooral de ludieke afscheidsmomenten van collega’s een mooie herinnering. “Als een collega weggaat, vormen de anderen het gelegenheidskoor ‘De Spruitjes’ en maken we een lied. Voor muziekdocent Fred Suring hebben we zelfs allemaal een dwarsfluit leren bespelen. Moeilijk dat het was, maar minstens zo hilarisch!”
Voor Daniëlle staat de opening van Cool hoog op haar lijstje. “Het ene moment loop je over het terrein als er nog amper wat staat, het volgende moment mag je werken in dit schitterende gebouw. Het is echt een eyecatcher in Heerhugowaard.” Ook de ontwikkeling van het Coolplein heeft ze met plezier gevolgd. “Het is leuk om te zien dat ook het Coolplein daarna zo’n ontwikkeling heeft doorgemaakt en nu een gezellige horecaboulevard is.”
Dertig jaar zijn voorbijgevlogen, maar van stoppen willen Helen en Daniëlle voorlopig niets weten. Daarvoor is het werk en vooral de sfeer nog veel te leuk. “Straks, na onze pensionering, kunnen we zelf wel het theater in om over onze belevenissen hier te vertellen”, besluiten ze lachend.
Ook interesse om bij Cool te werken? Bekijk de vacatures op www.coolkunstencultuur.nl.
Meer nieuws uit Dijk en Waard?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie